Learn playing / Radio Dramas

irrati-nobelak
Imprimir
estrella gris estrella gris estrella gris estrella gris estrella gris

  •       Maite, maite, maitea > Scene 1


    Chapters
    • Chapter 1

      Related audio
      Description
      AURKEZPENA

      MAITE: Berdin-berdinak omen gara amona Maria Teresa eta biok. Bata bestearen fotokopia. Askoren iritziz... Lastima bera ez gogoratzea!

      AMONA:Barkatu, zu nire etxean bizi al zara?

      MAITE: Ez, ba! Bera bizi da nire etxean. Beno, amak eta biok erdibana ordaintzen dugun etxean.

      AMA: Erdibana? Azkeneko bost urteotan nik ordaintzen ditut hemengo erdi guztiak.

      MAITE: Erdizka solamente! Pisuaren beste erdia aitak ordaindu behar luke, baina...

      AITA: Alabatxo, hilabete honetakoa ere aurreratuko bazenit... negozio handi batean sartu naiz, eta...

      MAITE: Eman baino kendu gehiago egiten duten negozioak...

      AITA: Egun hauetakoren batean...

      MAITE: A, a, a! Egun hauetakoren batean...

    • Chapter 2

      Related audio
      Description

      Portero automatikoaren tinbre-hotsa. Urrutira dutxa-soinua. Pausoak inguratuz.

      AMA: Bai!

      AITA: Kaixo, Maritere, laztana. Ezetz asmatu nor naizen?

      AMA: Maite!

      AITA: Maritere!

      AMA: Maite! Zure aita dela dioen hori zain daukazu.

      AITA: Maritere!

      MAITE: Zer?

      AMA: Gizon bat zain daukazula!

      AITA: Maritere, mesedez! Umeari ez horrela hitz egin!

      AMA: Maite! Ez al duzu hortik irteteko asmorik?

      MAITE: (Zalapartaka) Zer gertatzen da?

      AMA: Gizon bat zutaz galdezka.

      MAITE: Nor da? Aita?

      AMA: Gezurra badirudi ere, hala da.

      MAITE: Aita?

      AITA: Kaixo, laztana! Ez al duzu klasera joan behar?

      MAITE: Errepideak ipini arte ez, behintzat! Goizeko zazpi eta erdiak dira, e! Argitu al du dagoeneko?

      AITA: Egia! Ez nekien hain goiz zenik! Zera pentsatu dut... beno... klasera joan beharko duzula, eta eramaterik nahi baduzu...

      MAITE: Zenbat behar duzu oraingoan?

      AITA: Maite, faborez... gero eta amaren antz handiagoa hartzen ari zara!

      MAITE: Zer da hori? Piropoa ala iraina?

      AITA: Tira, tira! Ez zaitez goiz-goizetik horrela hasi! Irekiko al didazu atea, hotz egiten du eta!

      MAITE: Ondo da. Igo!

      AMA: Gora al dator?

      MAITE: Bai! Gosaria eman beharko diot.

      AMA: Ba, ni ohera noa!

      MAITE: Zer pentsatu behar du ohean zaudela esaten badiot?

      AMA: Logureak nagoela!

    • Chapter 3

      Related audio
      Description

      Atean jo dute. Maite arrautzak frijitzen ari da.

      MAITE: Pasa, aita, irekita dago!

      AITA: Kaixo, laztana, zer moduz? Umm... a zer-nolako itxura daukaten arrautza horiek! Niretzat al dira?

      MAITE: Ez, amonarentzat.

      AITA: Lastima! Nik neukan gose-punttua eta...

      MAITE: Tira! Eseri zaitez hor, oraintxe jarriko dizkizut eta...

      AITA: Ai...! Zer egingo ote nuke nik, zu bezalako alabatxo bat ez banu... Umm!

      Musu ozen bat eman dio.

      MAITE: Musurik gratis ematen, behintzat, ez zenuke lanik izango. Eseri! Hori da gizonaren itxura! Nondik zatoz goizeko ordu hauetan?

      AITA: Ai! Lur jota nago, maitea! Gau osoa bulegoan pasatu behar izan dut.

      MAITE: Berriro bota al zaituzte pisutik?

      AITA: Ez dago beldurrik! Pedro pisutik bota?

      MAITE: Pedro, akaso, ez; baina zu...

      AITA: Ni naiz Pedro, txo!

      MAITE: Seguru al zaude?

      AITA: Bai, politta, bai! Nire azukre-koxkor hori!

      MAITE: Ez daukazu losintxan hasi beharrik. Arrautzak prest daude, eta, ni preparatzen naizen bitartean, horiekin konpondu! Zer... klasera eramango nauzu, ez?

      AITA: Jakina, ba! Zertara etorri naizela uste duzu? Nire alaba maitea unibertsitatera eramatera... harro asko, zera!

      MAITE: Ez naiz ni berehala zutaz harrotuko!

      AITA: Beldurtu egiten nauzu, Maite! Zure ama dirudizu!

      MAITE: Ez da harritzekoa! Biok izen bera dugu; eta hori gutxi ez, haren alaba!

      AITA: Portzierto, non sartu da?

      MAITE: Ohean...

      AITA: Galdetzea gehiago egin dut! Ez du, ba, gaitzen bat edo izango?

      MAITE: Gaitz asko, baina erremediorik gabekoak denak!

      AITA: Ez..., azaltzen naizen bakoitzean baditu eta sekulako logureak! Baina, beno... betikoa, ezta?

      MAITE: Segituan nator, ilea lehortu bezain pronto! On dagizula!

    • Chapter 4

      Related audio
      Description

      AMONA: Kaixo, gazte! Umm... Jateko modukoak...!

      AITA: Egun on, ama! Oso goxoak, bai!

      AMONA: Ba, ni ere ez naiz, ba, gutxiago! Apetitu onez jaiki naiz gaur. Jar iezadazu arrautza pare bat, frijituak nik ere, eta laranja-zuku bat: kafea... kafe hutsa, oso kargatua eta azukrerik gabe. Badakizu... diabetedunok... eta... Itxaron momentu bat... Zer ordu da?

      AITA: Ba, zortziak laurden gutxi.

      AMONA: Goizekoak?

      AITA: Bai, goizekoak, bai!

      AMONA: Ui-ui-ui! Ba, mugi zintezke, gazte! Ez nuke zortzietako partea galdu nahi. Akabo, bestela, nire eguna! Aitaren batean gosaldu, eta banoa...

      AITA: Sukaldari bila ez bada!

      AMONA: Zer esan duzu? Nire gosaria prestatzeko adina ez al zara, e? Arrautza pare bat frijitzeko ere gauza ez?

      AITA: Gustura zerbituko zintudake, baina... denboraz juxtu samar nabil, ba, ni ere! Eser zaitez hemen nirekin pixka batean nahi baduzu, berehala etorriko da eta!

      AMONA: Ez dago gaizki esana, gazte, inporta ez badizu, behintzat!

      AITA: Baita zera ere! Esan dizut, ba, berehalaxe hemen dela bueltan!

      AMONA: Nor? Zure emaztea?

      AITA: Ez, beno...

      AMONA: Sukaldaria ez da, orduan, zure emaztea?

      AITA: Ez.

      AMONA: Eta... hemen ere ez dago!

      AITA: Ez, sukaldaria ez.

      AMONA: Eta emaztea?

      AITA: Ba, bai, baina...

      AMONA: Gizonaren misterioak! Oraingo gazteak ez zaudete, behintzat, ulertzen errazak! Beno, alde batera kasik hobe! Lehendabizi, partea entzun, eta berehala hemen naiz.

      AITA: Zeuk ikusi!

      AMONA: A, eta... ea emazte on bat noiz aurkitzen duzun, e?

      AITA: Saiatuko naiz!

    • Chapter 5

      Related audio
      Description

      Gela batetik irratiko albisteak iristen dira. Ez dira oso garbi ulertzen, baina irratiko soinua dela ondo antzematen da.

      MAITE: Amona esnatu dela dirudi, e?

      AITA: Hemen izan da.

      MAITE: Eta ezagutu al zaitu?

      AITA: Kia! Azken aldi honetan ez nau ezagutu ere egiten.

      MAITE: Harritzekoa da zurekin beti horrela izatea!

      AITA: Tabernan zegoela uste, eta gosaria prestatzeko eskatu ez dit, ba!

      MAITE: Eta?

      AITA: Sukaldaria beharko zuela esan diot...

      MAITE: Hori esan gainetik! Hor etorriko zait gero sukaldari eske...

      AITA: Horretan geratu da!

      MAITE: Ederki gaude! Beno, eta zer? Digestioa egin arte mugitzeko asmorik ere ez?

      AITA: Aizu, politta, zure zain nengoen, e!

      MAITE: Bapo gosalduz, ezta?

      AITA: Zer nahi duzu, ba! Dena dela, zu prestatu zain.

      MAITE: Bale, aita! Ez gaitezen hika-mikan hasi. Noiz eta gaur, gainera. Gaur juxtu-juxtu!

      AITA: Arazoren bat?

      MAITE: Betikoak, gutxi gorabehera!

      AITA: Zuk ere bai?

      MAITE: Ba, bai!

      AITA: Hain gaztea eta!

      MAITE: Gazteena izana ni ere, aita! Hogei urte... eta urteak adina arazo bai oraintxe ere... bat bestearen atzetik!

      AITA: Neroni kezkatu behar nauzu!

      MAITE: Garai ederrean!

      AITA: Zertarako nagoela uste duzu?

      MAITE: Nire arazoak konpontzeko ez, behintzat.

      AITA: Askotxo esatea izango da!

      MAITE: Ez, ba! Gutxitxo esatea da. Zu zara nire lehen arazoa, bigarrena ama eta hirugarrena amona. Tira, goazen berandutu baino lehen! Inguru honetan utzi al duzu kotxea?

    • Chapter 6

      Related audio
      Description

      Etxe barruan irratiak oso ozen jarraitzen du notiziak emanez.

      AMONA: Maritere! Maritere!

      Ama bere gelan dago, eta handik hasi zaio hizketan.

      AMA: Zer da, ama? Zer gertatzen da?

      AMONA: Zatoz! Zatoz hona, Maritere!

      Inguratu egin da.

      AMA: Zer du, ama?

      AMONA: Maritere!

      AMA: Mesedez, jaitsiko al du irrati hori?

      AMONA: Zer?

      AMA: Lehen belarri fina du, ba! Emakumearen gorraizea!

      AMONA: Zer esan nahi duzu, ez dudala ondo entzuten?

      MAITE: Primeran, amona; baina nahi duena bakarrik!

      Bolumena bat-batean jaitsi da.

      AMA: Eta orain zer gertatzen da?

      AMONA: Begira, begira hemendik!

      AMA: Zer, dena hankaz gora?

      AMONA: Ez... zatoz, zatoz!

      AMA: Buruz behera, orduan?

      AMONA: Zer gora eta zer behera! Etortzeko esan dizut!

      AMA: Hara, etorri!

      AMONA: Begira!

      AMA: Zer ikusi behar da?

      AMONA: Ez al duzu ikusten?

      AMA: Gauza asko ikusi, baina apartekorik ez!

      AMONA: Horko hori!

      AMA: Zer, ordea?

      AMONA: Ez al da hori zure alaba?

      AMA: Bai, noski, gure Maite! Eta?

      AMONA: "Eta" esaten duzu?

      AMA: Baina, amona! Hori al da erakutsi behar zidana?

      AMONA: Pixka bat gehiago zaindu behar zenuke!

      AMA: Pixka bat gehiago zaindu? Beta daukat, ba, nik inor zaintzen hasteko! Esaten errazago da! Eta, gainera, zer? Gure Maite zaindu? Horren adinerako berorri Teruelera joan-etorria egina zegoen aitona zenarekin!

      AMONA: Etzazu txorakeriarik esan, Maritere! Ni ondo emakumetuta ezkondu nintzen.

      AMA: Horregatik, ba! Hogei urte bete ditu aurten Maitek.

      AMONA: Ene, ba! Banan-banan pasa badira, non egon naiz, ba, ni?

      AMA: Badaki urteak azkar demonio pasatzen direla! Ez alferrik! Gainera, hemen goitik begiratuta are eta emakumegoa dirudi.

      AMONA: Txorakeriak, Maritere! Bigarren aldia bada, gutxienez, gizon horrekin ikusten dudala. Pentsa!

    • Chapter 7

      Related audio
      Description

      AMA: Nahikoa da, ama! Ez al daki gizon hori nor den?

      AMONA: Jakin behar al nuke? Ba, zahar samarra hogei urteko batentzat! Baina, tira! Adinak adin, gure Antonio zenak ere...

      AMA: Ama... horko hori... Maite baino dexente zaharrago izan behar nahi eta nahi ez.

      AMONA: A, bai?

      AMA: Ama, mesedez, berorren semea da eta!

      AMONA: E? Nola, ba? Bera baino zaharragoko seme bat?

      AMA: Berorrena ama, berorren semea; ez Maiterena.

      AMONA: Nirea?

      AMA: Baietz, ba! Ez nau batere harritzen horretaz ahaztu nahi izateak, baina hala da... berorren semea!

    • Chapter 8

      Related audio
      Description

      AMONA: Eta noiz izan dut, ba, nik seme bat?

      AMA: Ez dugu bukatzen! Begira, ama... Pedro da, e!, Pedro, nire senar zena eta Maiteren aita... Pedro!

      AMONA: Aaa! Pedro... lotsagabe hori! Alproja alaena! Zer oker egin ote du oraingo honetan? Ez da, behintzat, geldirik egotekoa! Zenbat buruko min eman didan niri ume honek!

      AMA: Zuri bakarrik eman balizu!

      AMONA: Zer, ba? Beti ume izan al da, ba?

      AMA: Ez daki asko!

      AMONA: Trastea halakoa!... Pedro da, orduan, e? Aizu, Maritere, eta zer egiten du hor? Ez al zen, ba, ezkondu? AMA: Eneee! Hau da atarramentua!

      AMONA: Ondo da, ondo da! Kitto! Hainbeste kostatzen bazaizu, bukatu dugu... akabo!

      AMA: Ez da hori kontua, ama! Zenbat aldiz esan ote diot...

      AMONA: Hori bada amona gajo bati hitz egiteko modua!

      AMA: Hara, barkatuko dit, ama; baina badaukat lanetan...

      AMONA: Bai! Niri esplikazioak ematerakoan izaten duzu zuk lanik gehien! Solamente Carolinarekin kafea hartzeko orduan... Orduan ez... Orduan ez dago lanik! Zer ordutan etorri zinen atzo ere, e?

      AMA: Gauza batzuetarako bai berorrek ere memoria!

      AMONA: Beti nik primerako memoria!

      AMA: Bai, bai, ez dago esan beharrik!

      AMONA: Aizu, fidakaitz-aurpegirik ez gero niri, e!

      AMA: Baietz, ba, ama! Sinisten diot. Gosaldu nahi al du?

      AMONA: Ba, bai! Kafesne bero bat jartzen badidazu...

      AMA: Baina segituan, e, irten beharra daukat eta!

    • Chapter 9

      Related audio
      Description

      AMONA: Nora joan behar duzu gaur?

      AMA: Elkarrizketa bat daukat.

      AMONA: Ja, ja... Txorakeriatan denbora galtzeko prest beti!

      AMA: Zaude, zaude! Lan bila nabil.

      AMONA: Lana? Lana nahikoa ez al daukazu etxean?

      AMA: Bai horixe! Baina berorren seme horrek horrela jarraitzen duen bitartean... fresko gaude! Nork atera familia aurrera!

      AMONA: Orain arte moldatu gara, behintzat, eta!

      AMA: Bai, nola edo hala...

      AMONA: Nire diruari eskerrak!

      AMA: Zer esan du?

      AMONA: Ezer ez! Amonak ez du inoiz ezer esaten, eta esaten duenean inork ez dio jaramonik egiten. Beraz, esaten duenean ez du ezer esaten, eta ezer esaten ez duenean dena esaten du.

    • Chapter 10

      Related audio
      Description

      Kotxean doaz aita-alabak.

      AITA: Katxis la mar!

      MAITE: Zerbait ahaztu?

      AITA: Bai...

      MAITE: Hementxe jaitsiko naiz nahi baduzu, e, oraindik oinez joateko astia badaukat eta!

      AITA: Ezta pentsatu ere! Klasera eramango zaitudala esan dut, eta horixe egingo dut.

      MAITE: Esan nahi dut... zerbait garrantzitsua ahaztu bazaizu, ez nukeela nahi...

      AITA: Ez, ez...

      MAITE: Benetan... nirekin ez daukazu inongo konpromisorik...

      AITA: Zurekin daukat, ba, daukadan konpromiso bakarra!

      MAITE: Ezetz, ba! Gera zaitez hementxe.

      AITA: Gainera... ahaztu zaidana...

      MAITE: Zer da ahaztu zaizuna?

      AITA: Gasolina.

      MAITE: Hori ahaztu al zaizu?

      AITA: Bai, depositua betetzea!

      MAITE: Ba, ez dakit zure ohiko trukuren bat den ala ez, baina nirekin jai daukazu! Pezetarik gabe irten naiz etxetik.

      AITA: Hori da gutxienekoa! Nik badaukat...

      MAITE: Baina, gasolina bila eta hasi behar baduzu, ez naiz klasera iritsiko.

      Isilunea.

      AITA: Beraz, pezetarik ere ez!

      MAITE: Ezta xentimorik ere!

      AITA: Lastima!

      MAITE: Gezurra dirudi, aita! Orain ere nor eta ni zuri errietan! Beti igual ibili beharra ere!

      AITA: Errietarik ez, Maite! Zertarako dira, ba, seme-alabak, gurasoak zaintzeko ezta?

      MAITE: A, jakina! Baina bazara, ba, zu ere bat, norbait zaindu behar eta! A zer-nolako gurasoa!

      AITA: Ez, ba, maitea! Ez zaitezela nolakoa naizen esaten hasi!

      MAITE: Bale!

      AITA: Ez daukat, ba, beste buruhausterik azkenaldi honetan!

      MAITE: Esan dizut sosik ez daukadala!

      AITA: Ezta beti diru eske etorriko banintzaizu ere!

      MAITE: Beti ez, baina gehienetan bai, e!

      AITA: Hara! Batzu-batzuetan, horrelako gauzak esaten dituzuenean, Maite, badirudi munduratu zintuztenei bihotza jartzea ahaztu zitzaiela.

      MAITE: Gezurrik esan ez badidate, horretan zuk ere izana izan behar duzu parte txikiren bat...

    • Chapter 11

      Related audio
      Description

      AITA: Maite, galdera bat egin behar dizut.

      MAITE: Dirurik ez!

      AITA: Diruarekin ez dauka zerikusirik; galdera bat da.

      MAITE: Pertsonala ala profesionala?

      AITA: Pertsonala.

      MAITE: Ezta hitzik ere, nire abokatua aurrean ez dagoen bitartean!

      AITA: Txantxarik ez! Orain serio ari naiz.

      MAITE: Kontu gero muturtu, gizon! Baina begira ezazu aurrera, mesedez!

      AITA: Amari buruzkoa da.

      MAITE: Orduan, ez da pertsonala.

      AITA: Amari buruzko galderak ez al dira pertsonalak?

      MAITE: Nire ala zure amari buruzkoa?

      AITA: Nire amari ez, zure amari... Ez nazazu nahastu, Maite; zure amari buruzkoa da.

      MAITE: Ba, hark ere sosik ez daukala uste dut. Ai, oraintxe gogoratu, gainera, hark ere gaur izango zuen entrebista, eta etxetik irten aurretik ez diot ezertxo ere esan.

      AITA: Zer entrebista?

      MAITE: Pertsonal horietakoa, ez dakit zer lanetarako.

      AITA: Norekin?

      MAITE: Nik zer dakit, ba? Lantoki bateko bururen batekin izango zuen. Nola izaten dira gauza horiek?

      AITA: Ez dakit.

      MAITE: Egia, zuk ere ezin jakin, lan bila ez zara inoiz ibili eta!

      AITA: Lan bila dabil, orduan?

      MAITE: Hala dirudi, bai!

      AITA: Izango da tartean beste zerbait.

      MAITE: Zer esan nahi duzu?

      AITA: Ez, ezer ez.

      MAITE: Bai, hori esan duzunerako zerbait bai!

      AITA: Ezetz, ba!

      MAITE: Orduan, zergatik hitz egiten duzu alfer-alferrik?

      AITA: Nik ez dut alferrik hitz egiten!

      MAITE: Nik sinistu!

      AITA: Kaka! Galarazi nauzu orain ere!

      MAITE: Nik?

      AITA: Bai, zuk! Eta beti berdin gara, gainera. Gai bati buruz hizketan hasi, eta zertan ari naizen ez dakidala bukatzen dut.

      MAITE: Eta nik al dut horren errua?

      AITA: Ez dakit.

    • Chapter 12

      Related audio
      Description

      MAITE: Bota galdera.

      AITA: Zure ama da... Azkenaldi honetan ez dakit zer dabilen.

      MAITE: Hori ez da galdera bat.

      AITA: Badu zerbait.

      MAITE: Zer, ordea?

      AITA: Ez dakit, ez dakit...

      MAITE: Zer pasatzen da, ba? Aizu, aita, begiratuko al duzu aurrera, mesedez? Berdin-berdin entzungo dizut...

      AITA: Kezkatuta nago.

      MAITE: Kezkatuta zu?

      AITA: Ez naizela txantxetan ari, Maite!

      MAITE: Esazu, ba! Behingoagatik! Zortzi eta erdietan hasten zait lehen klasea, eta esan beharrekoa esazu..., baina azkar!

      AITA: Karta bat jaso dut.

      MAITE: Ooo!

      AITA: Benetan.

      MAITE: Faktura bat.

      AITA: Ez, ez; askoz ere okerragoa.

      MAITE: Tira! Faktura baino karta okerragorik izaten al da?

      AITA: Bai.

      MAITE: Eta karta horrek ba al du amarekin zerikusirik?

      AITA: Nik nahi baino gehiago...

      MAITE: Amaren karta bat delako...

      AITA: Ez, maitea, ez; amarentzako karta bat delako.

  •       Maite, maite, maitea > Scene 2


    Chapters
    • Chapter 1

      Related audio
      Description

      Kotxean doaz oraindik aita-alabak.

      MAITE: Amarentzako karta bat, beraz.mm

      AITA: Hori da!

      MAITE: Orduan, ez dakit zerk kezkatzen zaituen!

      AITA: Izan ere...

      MAITE: Baina, aita! Ez bazara ausartzen, neronek emango diot.

      AITA: Ez da hori kontua!

      MAITE: Aizu, aizu, zaude piska bat! Ez da, ba, izango karta soil bat baino gehiago...

      AITA: Bai.

      MAITE: Ea, aita, misterio-aurpegirik ez, e! Eta argitu ditzagun gauzak... Ez zenuen, ba, karta hori irakurriko?

      AITA: Ba, bai; ez dut uste hain arraroa denik! Azken finean, zure ama nire emaztea da, ezta?

      MAITE: Lehen izango zen, ez orain!

      AITA: Hori bizi guztirako izaten da!

      MAITE: Nork eta zuk hori esan, aita?

      AITA: Egia da eta! Karta ikusi nuenean...

      MAITE: Ikusi zenuenean...? Ez al dakizu inoren kartarik ez dela irakurtzen? Zer diktadura da hori, aita? Zer pentsatu behar du amak?

      AITA: Soss! Beti berdin! Zurekin hizketan hasten naizen bakoitzean batez besteko kontutan amaitu behar beti! Ni aita eta zu alaba? Ba, ez, gure etxean zu aita eta ni...

      MAITE: Zu ume bat! Horixe, umeak baino okerrago! Gizon eta aita izateko partez... horixe ume bat!

      AITA: Beno, beharbada, arrazoi duzu; baina kartarekin zer egin behar dugu?

      MAITE: Ba, berriro sobrea ondo-ondo pegatu, eta amari eman.

      AITA: Ez horixe!

      MAITE: Nola ezetz? Hara, geratu hemen, iritsi gara! Nola ezetz, gero?

      Motorra geratu du aitak. Alabak atea ireki.

      AITA: Ez diot emango!

      MAITE: Zergatik ez, ordea? Azkar, aita, ez naiz iritsiko eta!

      AITA: Amorante baten karta dirudielako...

      Aitak hitz egitearekin batera kotxeko atea itxi du alabak. Eta bat-batean berriro ireki.

      MAITE: Zer esan duzu?

      AITA: Amorante baten karta dirudiela.

      MAITE: Begira... Orain ez daukat denborarik, baina arratsaldean... arratsaldean etxean ikusi nahi zaitut, sin falta, gero, e! Entzun? Sin falta! Gero arte!

    • Chapter 2

      Related audio
      Description

      Kotxean doaz oraindik aita-alabak.

      MAITE: Amarentzako karta bat, beraz.mm

      AITA: Hori da!

      MAITE: Orduan, ez dakit zerk kezkatzen zaituen!

      AITA: Izan ere...

      MAITE: Baina, aita! Ez bazara ausartzen, neronek emango diot.

      AITA: Ez da hori kontua!

      MAITE: Aizu, aizu, zaude piska bat! Ez da, ba, izango karta soil bat baino gehiago...

      AITA: Bai.

      MAITE: Ea, aita, misterio-aurpegirik ez, e! Eta argitu ditzagun gauzak... Ez zenuen, ba, karta hori irakurriko?

      AITA: Ba, bai; ez dut uste hain arraroa denik! Azken finean, zure ama nire emaztea da, ezta?

      MAITE: Lehen izango zen, ez orain!

      AITA: Hori bizi guztirako izaten da!

      MAITE: Nork eta zuk hori esan, aita?

      AITA: Egia da eta! Karta ikusi nuenean...

      MAITE: Ikusi zenuenean...? Ez al dakizu inoren kartarik ez dela irakurtzen? Zer diktadura da hori, aita? Zer pentsatu behar du amak?

      AITA: Soss! Beti berdin! Zurekin hizketan hasten naizen bakoitzean batez besteko kontutan amaitu behar beti! Ni aita eta zu alaba? Ba, ez, gure etxean zu aita eta ni...

      MAITE: Zu ume bat! Horixe, umeak baino okerrago! Gizon eta aita izateko partez... horixe ume bat!

      AITA: Beno, beharbada, arrazoi duzu; baina kartarekin zer egin behar dugu?

      MAITE: Ba, berriro sobrea ondo-ondo pegatu, eta amari eman.

      AITA: Ez horixe!

      MAITE: Nola ezetz? Hara, geratu hemen, iritsi gara! Nola ezetz, gero?

      Motorra geratu du aitak. Alabak atea ireki.

      AITA: Ez diot emango!

      MAITE: Zergatik ez, ordea? Azkar, aita, ez naiz iritsiko eta!

      AITA: Amorante baten karta dirudielako...

      Aitak hitz egitearekin batera kotxeko atea itxi du alabak. Eta bat-batean berriro ireki.

      MAITE: Zer esan duzu?

      AITA: Amorante baten karta dirudiela.

      MAITE: Begira... Orain ez daukat denborarik, baina arratsaldean... arratsaldean etxean ikusi nahi zaitut, sin falta, gero, e! Entzun? Sin falta! Gero arte!

    • Chapter 3

      Related audio
      Description

      Berriro itxi du alabak kotxeko atea.

      AITA: Ikusten? Munduko gauzarik normalena balitz bezala, gainera! Zergatik ez ote dut karta zikin hau zakarrontzira bota! Hainbeste buruhauste... alfer-alferrik!.

      Kotxea arrankatzen saiatuko da, baina ezin: ez duela arrankatuko.

      AITA: Katxis la mar! Orain gasolinarik ez, berriz! Etxetik irten naiz, ba, ni gaur, e!

    • Chapter 4

      Related audio
      Description

      Maite korrika sartu da etxean, ateari sekulako kolpea emanez.

      MAITE: Ama! Ama! Ba al da norbait etxean!

      AMONA: Ez.

      MAITE: Keai, amona, zer moduz?

      AMONA: Bakarrik, beti bezala!

      MAITE: Ama ez al da iritsi oraindik?

      AMONA: Ez dugu lanik...

      MAITE: A, izan al da?

      AMONA: Ez datorrelako diot; izan, izango zen!

      MAITE: Orduan, ez dakizu...

      AMONA: Jakin gabe!

      MAITE: Bale, amona. Zer egin duzu gaur goiz guztian?

      AMONA: Lo.

      MAITE: Bai, zera!

      AMONA: Ez, ba! Eta hori ere bakarrik!

      MAITE: Isilduko al zara? Inork entzunda ere!

      AMONA: Eta halaxe egiten da, gainera, ondoen; ez ezazula uste!

      MAITE: Tira! Bazkaltzeko zerbait prestatuko al dugu, edo...

      AMONA: Laguntzen badidazu...

      MAITE: Bale, trasteak utzi, eta berehalaxe nator, e!

    • Chapter 5

      Related audio
      Description

      Kalean.

      AITA: Txaro! Ei! Txaro...

      TXARO: Kaixo, Pedro! Zer zabiltza?

      AITA: Hementxe, Maiteren zain.

      TXARO: Maite ala Maritere?

      AITA: Ez, ez, Maiteren zain... Kasualitatez ez zenuen, ba, ikusiko?

      TXARO: Ba, ez, eta berarekin hitz egin beharra daukat, gainera!

      AITA: Uste dut ordutsu honetan irteten dela klasetik.

      TXARO: Halaxe da, bai, ez da oso urruti izango.

      AITA: Baina ez dakit! Denbora dezente badaramat, eta...

      TXARO: Ea gaur lehentxeago alde egin duen!

      AITA: Neroni horretan! Aizu, norabait inguratzerik nahi?

      TXARO: Hemen al daukazu kotxea?

      AITA: Bai, hortxe parean.

      TXARO: A, ba, oso ondo... Hiri erdira joan beharra daukat, eta eskertuko nizuke.

      AITA: Goazen, ba. Honez gero etxean topatu beharko dut Maite.

    • Chapter 6

      Related audio
      Description

      Kotxea ezin arrankaturik berriro ere.

      AITA: Ez du, ba, nahi... Egoskorraldi oraintxe ere! Sikiera berria erosteko modurik banu...

      TXARO: Berria? Gaizkitxo zaude! Hementxe nago ni, ez zahar eta ez berri...

      AITA: Beno, lasai gaitezen! Apustu egingo nuke azkenekoan arrankatu baietz! Goizean ere horrelaxe zen...

      TXARO: Niregatik ez estutu, presa handiegirik ere ez daukat eta; lasai!

      AITA: Baina... ui, oraintxe ederki!

      TXARO: Zer?

      AITA: Gasolina-tantarik ez!

      TXARO: Oraintxe arrankatuko dugu, orduan, tiki-taka...

      AITA: Oinez? Ez, ez, ezta pentsatu ere! Hor aurreraxeago bada gasolindegi bat... bost minutuko gorabehera, beraz. E, e... Nik bai esan, baina... nire kartera... Ea etxean utzi dudan?

      TXARO: Puu! A zer parea...! Gertatu ez bazitzaidan, ez nuen sinistuko! Neroni ere kartera etxean utzita irten naiz, gizona!

      AITA: Zu ere karterarik gabe?

      TXARO: Niri gertatzeko ez da asko, egia esan! Atzo bertan azkeneko aldiz... etxetik giltzarik gabe irten, eta... bai sartu ere gaur, entsaioa goizaldera bukatu eta gero! Solamente oraindik horrelako armoniarik gure ama horrek ate aurrean! Haren muturrak!

      AITA: Izan ere, esaten dut, ba, nik, oraingo neskak...

      TXARO: Oraingo neskak? Gutxienez hanka-zuztar onak guk, zera, batetik bestera oinez ibiltzeko! Gero arte, Pedro!

      Atea itxi du.

      AITA: Ez zaitez joan, neska!

      Berriro atea irekiz.

      TXARO: Bai, Pedro, bai! Presa gehiegirik ez daukadala esan dizut, baina bazkalordurako, behintzat, etxera inguratzea komeni! A, eta Maite ikusten baduzu... berarekin egon behar dudala, e!

      Atea kolpez itxi du.

      AITA: Nire kontu. Esango diot. Etxera iristen...

    • Chapter 7

      Related audio
      Description

      Ama kantari sartu da etxean. Sukaldeko lanetan ari dira amona eta Maite.

      MAITE: Kontentu zatoz, ama!

      AMA: Nola doa bazkari hori?

      MAITE: Ba, hor nonbait!

      AMA: Goseak amorratzen nator.

      MAITE: Lanik aurkitu al dugu?

      AMA: Lana? Ezta aurkitu beharrik ere!

      MAITE: Ez lanik eta ez beharrik?

      AMA: Nork behar du lana?

      MAITE: Zerak, markesaren alabak!

      AMONA: Etxeko lanak egiteko gauza ez eta, nola hasiko da, ba, orain kanpoko lanetan?

      AMA: Isilik egongo balitz, gutxiago nekatuko litzateke...

      MAITE: Beno, kontaiguzu, eta bakea!

      AMA: Oraintxe bertan; zuek bitartean bazkaria prestatu.

    • Chapter 8

      Related audio
      Description

      Kantari erretiratzen da.

      AMONA: Adios! Ez dugu gauza onik!

      MAITE: Zergatik esaten duzu hori, amona?

      AMONA: Hego-haize ala elur, pozik asko ikusi dut, baina... sekula santan ez nuen zure ama kantari sumatu!

      MAITE: Egia, gainera!

      AMONA: Hutsa, Montserrat Caballe balitz!

      MAITE: Finagoa ere bada eta! Aizu, baina... bai zuk ere memoria ederra nahi duzunean, e?

      AMONA: Behar denean, zergatik ez, ba?

      MAITE: Kontxo, kontxo!

      AMONA: Komeni denean, alegia!

      MAITE: Hori da arrazoia! Neronek ere horretantxe hasi behar dut!

      AMONA: Bai, toma! Zuk aitzakiarik ez, ordea! Zu gaztea zara.

      MAITE: Ba, zure semearen alaba ni! Odoletik datorkidala esango dut, eta kitto!

      Ama berriro kantari inguratu zaie.

      AMONA: Ixo, badator eta!

      AMA: Oso ondo, etxekoak! Batzuk lanean ari direla ikusteak ere gustua ematen du!

      MAITE: Jarri mahaia.

      AMA: Mmm... hiru emakume ez al dira gehiegitxo sukalde baterako?

      AMONA: Biren kontuak ateratzea hobe! Andre gaixo bat besterik ez naiz ni!

      AMA: Ba, hementxe daukazue munduko emakumerik zoriontsuena.

      MAITE: Tira, eseri hor! Kendu paretik, eta hasi kontatzen...

      AMA: Ezin dizuet, ba, gauza gehiegirik esan, baina...

      MAITE: Jesus, horrenbeste misterio!

      AMONA: Misteriorik bat ere ez! Lanik ez duela aurkitu badakigu, behintzat!

      AMA: Ama!

      MAITE: Utziozu kontatzen, amona!

      AMA: Hurrengo batean hobe! Oraindik... oraindik goizegi da, egiatan! Hobe dugu pixka bat itxarotea, seguru egon arte!

      AMONA: Ai ene! Oraintxe erori! Hau... hau haurdun dago!

      AMA: Pozik egoteko arrazoia dela uste al du hori berorrek?

      AMONA: Bai nire garaitan! Alajaina! Haurdun zaudela jakinda?

      AMA: Gogoratzen al da, ba?

      AMONA: Hori ez da inoiz ahazten.

      MAITE: Beno, hori ez dela, behintzat, badakigu...

    • Chapter 9

      Related audio
      Description

      AMA: Joan naiz entrebistara...

      MAITE: Lana lortzeko entrebista horretara...

      AMA: Zer... lana lortzeko, gero?

      AMONA: Niri hori esan dit! Baina honek zer uste du? Niri edozer gauza esanda bale dela? Beste gabe konformatuko naizela?

      MAITE: Niri ere horixe esan zenidan atzo!

      AMA: Et, et, et... Nik ez nuen zehatz-mehatz hori esan...

      MAITE: Nola ezetz?

      AMONA: Ezetz uste baduzu, nik baino dezente okerrago daukazu zuk burua, Maritere!

      AMA: Entrebista bat neukala, entrebista bat... besterik ez nizuen esan nik zuei!

      MAITE: Eta, beharbada, lana lortuko zenuela...

      AMA: Ez ba, politta, ez! Gure bizimodua igual konponduko nuela entrebista horri esker!

      MAITE: Eta norekin izan duzu entrebista, jakin al baliteke?

      AMA: Aaa... Hori ezin dizuet esan!

      AMONA: Malo!

      MAITE: Sekretua al da?

      AMA: Ez, baina oraingoz hobe isilik gordetzea. Hemendik egun batzuetara argituko dizuet...

      AMONA: Zenbat egunetara?

      AMA: Ez dakit, ba: bi, hiru... lau...

      AMONA: Ni hil baino lehen izango ahal da!

      AMA: Ez, ba, jakin!

      MAITE: Amona!

      AMONA: Badaezpada ere, aizu! Horixe jakin gabe, behintzat, ez nuke hemendik joan nahi...

      AMA: Esango dizuet, esango dizuet, luze baino lehen...

      MAITE: Beno, beno, ez dezagun denbora gehiago gal...

      AMONA: Arrazoi duzu. Baina, Aitaren eta Semearen, zerk konpondu behar du gure bizimodua, lan batek ez bada?

      MAITE: Zerk? Nork esango nuke nik. Nork konpondu behar du?

    • Chapter 10

      Related audio
      Description

      Taberna-giroa.

      TXARO: Eta, orduan, rolloa dun, ba, betikoa...

      MAITE: Ea... eta nik zer pintatzen dinat historia horretan?

      TXARO: Joe, Maite! Batzuetan hiri ere kostatzen zain gauzak entenditzea, e?

      MAITE: Lokal faltan zaudetela, eta?

      TXARO: Ba, pentsatu besterik ez daukan, hire etxea hain handia denez...

      MAITE: Ez...

      TXARO: Handia dun...

      MAITE: Ez hunan, ba, pentsatuko...

      TXARO: Bai, hantxe entseguak egitea! Zergatik ez?

      MAITE: Hi ez hago burutik sano, Txaro!

      TXARO: Jo, Maite! Azkeneko irtenbidea! Hik ezetz esaten badidan, akabo! Adios nire antzerki-taldea eta nire asmo guztiak!

      MAITE: Baina... baina ni ez naun bakarrik bizi!

      TXARO: Bazekinat hori...

      MAITE: Ez horrela begiratu, Txaro...

      TXARO: Nire etxean gehiago gaitun. Hik gutxienez ez dauzkan bost anai-arreba, eta horietatik hiru langabezian, nik dauzkadan bezala...

      MAITE: Ez, hori egia dun...

      TXARO: Eta hik....

      MAITE: Baina amona zeukanagu etxean!

      TXARO: Zer apustu, amonari ondo iruditu baietz? Beti kexa izaten ez dun, ba? Hara jendez inguratuta egoteko aukera ederra!

      MAITE: Txaro, benetan, itxurarik gabeko kontua iruditzen zaidan!

      TXARO: Sala ondoko gela hura hutsik edukiko duzue oraindik...

      MAITE: Bai, hutsik zegoen, baina...

      TXARO: Hantxe sartu, eta batere molestatu gabe... Ez soinu eta ez ezer, kinkik atera gabe egingo dizkinagu guk egin beharrekoak! Ikusiko dun... Benga, esaidan baietz, neska!

      MAITE: Bale, ondo zion. Baina ez dinat ezer agintzen, e? Etxean komentatuko dinat bai, eta ea beste biek zer esaten duten; azken batean, neroni naun eta etxean gutxien egoten naizena!

      TXARO: Baina bai etxeko prakadun bakarra ere!

      MAITE: Balio didanagatik!

      TXARO: Ai, Maite! Hi haiz gure salbazioa. Emaidan muxu bat! Umm!

      Muxu ozen bat ematen dio.

      MAITE: Txaro! Ken hadi gainetik!

      TXARO: Bila ibilita ere, ez dinat mundu osoan hi bezalako lagunik aurkituko!

      MAITE: Entendiko dun hik, berriz ere, teatro-kontutan ni bezalako tuntunekin bahabil!

      TXARO: Tuntun azkarra haiz hi!

      MAITE: Baina beti tonto!

      TXARO: Ezetz, Maite!

    • Chapter 11

      Related audio
      Description

      MAITE: Aaa, mundu guztia eskean! Lagunak, amona, ama, aita...

      TXARO: A, portzierto! Hire aitarekin topo egin dinat gaur eguerdian...

      MAITE: A, bai?

      TXARO: Hire zain zegonan unibertsitate aurrean.

      MAITE: Hago isilik!

      TXARO: Ba, bai, nik egon beharko dinat, hura ez den egongo eta! Alaba ere badela, baina bai aita ere! Hori dun azala!

      MAITE: Zer egin din?

      TXARO: Egin ezer ez, baina...

      MAITE: Zergatik dion, orduan?

      TXARO: Ba... erdira ekartzea nahi al dudan galdetu zidan.

      MAITE: Kortesiatik ondo zebilen!

      TXARO: Egia esan, harritu ere egin naun, baina tira!

      MAITE: Horrenbeste ere ez, hi!

      TXARO: Ezetz? Sekulako montajea egin zidan gasolinarik gabe dagoela esan, eta... gasolinatarako dirua eskatzeko!

      MAITE: Eguerdian oraindik horrela?

      TXARO: Nik hala ikusi dinat, eta... ez zekinat, baina hura prest zegonan edozein ezaguni kaska egiteko, e!

      MAITE: Eta eman al dion?

      TXARO: Ai, gajoa! Zer uste dun? Gaur goizean jaiotakoa naizela, ala?

      MAITE: Ez huen edukiko, gainera!

      TXARO: Ezta xentimorik ere! Eta edukita ere, zer? Nik hari eman?

      MAITE: Ai, ba, oraintxe gogoratu, gainera! Barka ezan! Etxera etortzekotan geratu dun.

      TXARO: Diru gehiago eskatzera?

      MAITE: Ez, keba! Aspaldian ez zidan eskatu; joan den astetik hona ez, behintzat!

      TXARO: Inbertsio onen bat egina izango din...

      MAITE: Ez dinat uste...

      TXARO: Zergatik ez dun haizea hartzera bidaltzen? Lehen gutxi daukan, ba, ama eta amonarekin!

      MAITE: Eta hirekin eta Txemarekin...

      TXARO: Portzierto... Zer moduz Txemarekin?

      MAITE: Zer moduz, zer?

      TXARO: Ba ote zabiltzaten edo...

      MAITE: Ez aurrera eta ez atzera!

      TXARO: Mutila bai motza!

      MAITE: Ez, motza ez dun... Aitzakiaren bat behar izaten din beti nigana inguratzeko, bat ez bada bestea, zer nahi dun! Inbentua gora eta inbentua behera! Hori zebilkinagu azkenaldi honetan...

      TXARO: Inbentuak?

      MAITE: Bai, ezertarako balio ez duten inbentuak, ni nola lilurtuko! Gajoak, ni nabilen bezala ibilita, erraza zeukan, ba! Kosta behar zaion ni liluratzen!

      TXARO: Arrazoi osoa ematen dinat. Beno...

      MAITE: Bai, nik ere joan beharra zeukanat. Badakin... Marijoseren umeak zaintzera joatekotan geratu naun gaur gauean ere...

    • Chapter 12

      Related audio
      Description

      TXARO: Ez zegon eskubiderik!

      MAITE: Gaur egungo gurasoak...

      TXARO: Nik etxetik botako nizkinake...

      MAITE: Baita nik ere, baina hator gurera! Oraintxe, gainera, botatzen hasteko momenturik ederrena...

      TXARO: Zer dun, ba?

      MAITE: Ez zekinat, neska! Baina amak badin istorio arraroren bat!

      TXARO: Zer istorio arraro, gero?

      MAITE: Ez dakidala, ba, garbi! Baina zerbait bai!

      TXARO: Ai, burutazio hutsak!

      MAITE: Burutazioak? Nire amak?

      TXARO: Ez, ez, Maite, hire burutazioak!

      MAITE: Kantari iritsi ez den, ba, gaur etxera!

      TXARO: Eta?

      MAITE: Hik ezer ez dakin!

      TXARO: Ezta jakin behar ere! Baina harritzekoa al dun, ba?

      MAITE: Eta, bestalde, hago pixka bat, hor etorri ez zaidan, ba, aita amak amorante bat ote duen esanez!

      TXARO: Aberatsa badun, gaitzerdi!

      MAITE: Ez duela gizonak bururik jasoko!

      TXARO: Gizonak ulertzea baino...

      MAITE: Ba, dena dela, kontatuko dinat. Aita zain edukiko dinat, eta banian, nerbioso jarri baino lehen. Ea zer kontu duen!

      TXARO: Ez ahaztu nireaz, e?

      MAITE: Zer hireaz, gero? Hi istorio arrarotan sartuta al habil?

      TXARO: Ez neska, zera... lehen esan dugun hori!

      MAITE: Zer, ordea?

      TXARO: Berriz hasi behar al dinat kontatzen?

      MAITE: Ez naun akordatzen! Hik ere amoranteren bat?

      TXARO: Neska, neska! Pisuarena, entseatzeko...

      MAITE: A, bai! Egia, gainera!

      TXARO: Adar jotzen, ala?

      MAITE: Ni? Mesedez...

      TXARO: Ez ahaztu, gero, e?

      MAITE: Ez, Txaro, ez! Hori ondo apuntatu dinat, baina lasai, e?, hamabosgarren hago eta! Alegia, beste hamalauak konpondutakoan hasiko naizela hirearekin, bale?

      TXARO: Bale... Deitu, e?

  •       Maite, maite, maitea > Scene 3


    Chapters
    • Chapter 1

      Related audio
      Description

      Irratia eta telebista entzuten dira. Irratian, berriak. Telebistan, telenobelaren bat.

      MAITE: (Bakarka) Garbi dago, behintzat, biak etxean daudela. (Builaka) Ama! Amona! Isilago, mesedez! Isilduko al dituzue traste zahar horiek! (Bakarka) Esan, eta alferrik...

      Amonaren gelara inguratu da.

      MAITE: Amona! Amona!

      AMONA: Neska, neska! Hau da sustoa! Ez al dakizu atea jota sartzen?

      MAITE: Amona, galdera bat. Norbaitek deitu al du?

      AMONA: Bai.

      MAITE: Nork?

      AMONA: Gizon batek.

      MAITE: Aita al zen?

      AMONA: Ez diot, ba, galdetu!

      MAITE: Amona! Jaitsiko al duzu pixka bat irrati hori?

      AMONA: Zuk ere juxtu-juxtu notiziak hasten direnean hitz egin behar! Egon zaitez pixka bat, emakumea! Igualtsu dio bai, azkenekoak galdu ditut eta!

      Bat-batean irratia itzali du.

      AMONA: Eta?

      MAITE: Ba, horixe! Ea norbaitek deitu al duen...

      AMONA: Bai, gizon batek.

      MAITE: Lehen ere horixe esan duzu; baina nork?

      AMONA: A, eta gero gizon bat etorri da...

      MAITE: Zein? Aita?

      AMONA: Ez naiz, ba, denei hori galdetzen hasiko!

      MAITE: Zer esan du?

      AMONA: Arratsalde on.

      MAITE: Enkargurik utzi al du?

      AMONA: Ez.

      MAITE: Eta nora joan da?

      AMONA: Egongelara.

      MAITE: Ez da, ba, hor egongo?

      AMONA: Alde egin ez badu...

      MAITE: Eta zergatik ez didazu lehenago esan?

      AMONA: Galdetzea asko zenuen!

      MAITE: Zurekin hitz egitea ere...

    • Chapter 2

      Related audio
      Description

      Zalaparta batean atea ireki da.

      MAITE: Aita! O, o, o! Txema, kaixo! Zer egiten duzu zuk hemen?

      TXEMA: Hementxe zure zain!

      MAITE: Baina... nola, ba?

      TXEMA: Aspaldian ez zaitudala ikusi, eta...

      MAITE: Puff! Jakingo bazenu aspaldian nola nabilen! Zoratu behar dut!

      TXEMA: Ez naiz batere harritzen. Jo! Ez, ez... ez daukazue belarriko hotz handirik etxe honetan!

      MAITE: Honegatik al diozu? Hau ez da ezer! Amak ez du telenobela bat galtzen; amonak, berriz, irratiko albiste guztiak jan behar ditu... Baina zer nahi duzu? Horrela, sikiera, entretenituta daude! Okerrago da zereginik gabe daudenean...

    • Chapter 3

      Related audio
      Description

      TXEMA: Amona ezagutu dut... beno, amona izango zen, edo...

      MAITE: Bai, amona, bai!

      TXEMA: Oso emakume atsegina!

      MAITE: Bai, nahi duenean! Zer esan dizu? Hemen esertzeko?

      TXEMA: Bazuen lehenagoko konturik! Sekulako interrogatorioa egin dit...

      MAITE: Amonak?

      TXEMA: Bai, atea ireki didan emakumeak.

      MAITE: Ezezagunekin, izan ere...

      TXEMA: Ba, ea zertarako ikusi nahi zaitudan, ea aspalditik ezagutzen dugun elkar, non eta nola izan ote zen, ba, ea elkarrekin noiz biltzen garen...

      MAITE: Jesus! Lotsatzekoa ere bada!

      TXEMA: Bai zera! Grazia egin dit, ba!

      MAITE: Nik argituko diot horri pare bat gauza! Eta zer? Zer bizimodu edo!

      TXEMA: Ba, hortxe, betikoan... lan pixka bat egin, beno, lan pixka bat... pixka bat baino gehixeago, baina hori ere ez denbora luzerako! Hemendik laster...

      MAITE: Akabo lan guztiak, ezta? Ai, Txema! Zuk daukazun lana edukita...

      TXEMA: Zuk ez dakizu zer den zortzi orduz bulego batean sartuta egotea...

      MAITE: Sekulako martirioa!

      TXEMA: Zu beti adarra jotzen! Baina ikusiko duzu... egun hauetako batean...

      MAITE: Jakina, aberastuko zara, eta... bukatu dira zure lanak!

      TXEMA: Nola dakizu?

      MAITE: Azkarra naizela ni!

      TXEMA: Ez dago esan beharrik!

      MAITE: Eta? Zein da, ba, hain azkar aberasteko zure metodo hori?

      TXEMA: Metodoa?

      MAITE: Baldinbaitere! Aitak, adibidez, loterian jokatzen du. Amak ez omen du etsiko millonario bat aurkitu arte, eta nire lagun bat, berriz, hortxe, xeru-xeru, Hollywood-eko izar bat izango delakoan!

      TXEMA: Ba, nirea inbentu bat da!

      MAITE: Ja! Inbentu bat...

      TXEMA: Horixe! Funtzionatzen hasi, eta patentatu orduko kaixo motel bizitzeko moduko inbentu bat!

      MAITE: Pozten naiz, Txema, pozten naiz.

      TXEMA: Ez al didazu sinisten?

      MAITE: Bai, gizona! Sinestuko ez dizut, ba? Baina zuek denok aberasten zareten bitartean...

    • Chapter 4

      Related audio
      Description

      TXEMA: Joango al gara zerbait hartzera?

      MAITE: Ahotik kendu didazu! Zuek denok aberasten zareten bitartean, nik ikasketak amaitu behar, eta, jakina, nire poltsikotik. Eta hori, besteak beste, gaur ere, hemendik bi ordu barru, Marijoseren etxera joan, eta bere bi ume zoragarriak zainduz.

      TXEMA: Beno, baina bi ordu badauzkagu, behintzat, ezta?

      MAITE: Bai, baina aurretik aitak etorri behar du.

      TXEMA: Hona?

      MAITE: Bai, hona etortzekotan geratu da.

      TXEMA: Baina... nik uste nuen zure ama eta...

      MAITE: Apartatuta daude bai, baina nik uste aitak urtean bizpahiru egun egingo dituela etxera azaldu gabe...

      TXEMA: Marka duk!

      MAITE: Marka? Markatik gutxi gure aitak! Etxean egon behar zuenean, ez zen egoten; eta orain, etxetik kanpo dagoenean, txoro baten moduan, hortxe, beti etxera bueltaka eta beti zerbaiten eske!

      TXEMA: Ez naiz harritzen filosofia ikasten aritzea, neska! Inork behar izatekotan...

      MAITE: Graxioxoa benetan, inbentore jauna! Zuk bai asmatu! Baina sekula ez zait txiste hori gustatu.

      TXEMA: Kontatzen dituzun gauzekin... ez dakit, ba! Beno, zer? Joango al gara?

      MAITE: Ezin dut, Txema! Benetan, geratu beharra daukat.

      TXEMA: Lastima!

    • Chapter 5

      Related audio
      Description

      Amona inguratu zaie.

      AMONA: Azkenean, hemen al daukazu aita?

      MAITE: Ez, amona, ez al duzu ikusten?

      AMONA: Nik uste baino gazteagoa da.

      MAITE: Amona, lagun bat da.

      AMONA: Zutaz pentsatzen bizi den horietakoa?

      MAITE: Ez... beste bat!

      TXEMA: Kaixo!

      AMONA: Lehen ere ikusi dut, bai! Aizue, jakin al liteke zer egiten duzuen hain formal bakoitza bere tokian eserita?

      MAITE: Zer egitea nahi duzu?

      AMONA: Ai, kuitaduok! Nik esan beharra daukazue, ba!

      Badoa berriro amona.

      TXEMA: Hauxe sinpatika!

      MAITE: Batzuetan, gogoak ematen dionean...

      TXEMA: Beno, ba...

      MAITE: Ikusiko dugu elkar.

      TXEMA: Bai, egunen batean ikusiko dugu!

      MAITE: Ez, egunen batean ikusi ez; egunen batean aberastu egingo zara zu...

      TXEMA: Horixe! Zuk uste baino lehenago, gainera!

    • Chapter 6

      Related audio
      Description

      AMONA: Aberatsa al da?

      MAITE: Zer zabiltza zu? Beti bezala ate atzean belarria jarri, eta besteen konbertsazioak entzuten?

      AMONA: Aizu, ni nire etxean nago, e!

      MAITE: Erne asko, begi eta belarri!

      AMONA: Beno, xinplekeria horiek baino gauza garrantzitsuagorik badaukagu! Aberatsa al da?

      MAITE: Ez.

      AMONA: Orduan, berriro sartzen ez du lanik! Ez nik utzita behintzat! Beno, beno, halako itxura ederreko gizasemea, eta... ez dela aberatsa?

      MAITE: Ez da, ba; langile arrunt bat da!

      AMONA: Dena dela, esku finegiak dauzka horrek edozein lanetan aritzeko...

      MAITE: Bulego batean egiten du lan.

      AMONA: Bule... zer?

      MAITE: Ofizinista dela amona, ofizinista!

      AMONA: O, horiek ondo irabazten dute!

      MAITE: Ba, ez dakit zenbat irabaziko duen, baina lana uztekotan dabil!

      AMONA: Umm... Malo! Ni lehengoan, orduan... ez diodala etxean sartzen utziko!

      MAITE: Oraindik ez al da telenobela bukatu?

      AMONA: Irratiz ezin, ba, nik ikusi! Ez dakit.

      Hizketan ari direla, ama negar-zotinka sartu da.

      AMONA: Bai, bukatu da.

      MAITE: Ama! Beti igual! Marka da, gero!

      AMONA: Zer egingo da, ba! (Tarareatuz) Beti penetan, beti penetan...

      MAITE: Ama, zer pasatu da?

      AMA: Gajoa...

      MAITE: Ea, kontaiguzu. Zer gertatu da gaur?

      AMA: Gajoa...

      AMONA: Ni bai gajoa!

      AMA: Baita ni ere!

      MAITE: Zuek? Zergatik?

      AMA: Hau da desgrazia!

      MAITE: Benetan ari al zara?

      AMONA: Baldinbaitere! Bestela badakit nik non lan egin dezakeen: zirkoan!

      MAITE: Beno, nahikoa da, e! Hemen negar egiteko moduan dagoen bakarra ni naiz, entzun? Eta ez dut malko bat bakarrik ere gehiago nahi!

    • Chapter 7

      Related audio
      Description

      Ateari sekulako danbatekoa emanez irten da. Goiko tinbrea: "Din-dan".

      MAITE: Hara, berriz, orain! Falta zena.

      Atea irekiz, goxo-goxo hasi da hizketan.

      MAITE: Kaixo, aita! Zer moduz?

      AITA: Berandutu egin zait pixka bat.

      MAITE: Azkenean norbait engainatu al duzu gasolina erosteko?

      AITA: Keba! Orain ez dago lehengo konturik! Bi duro hamar pezeta gaur ere, baina... nori kendu gaur bi duro txar?

      MAITE: Nik ez dakit gauzak zenbat aldatuko ziren, baina... zu, behintzat, ederki aldatu zara... Bazter guztiak nazkatu dituzu, aita, bazter guztiak, ordea, e!

      AITA: Oraintxe ere bai zu goxo askoa! Animu ederrak... aita batentzat!

      MAITE: Besteak animatzeko nago, ba, ni!

      AITA: Beharko ni animatu!

      Negar-zotin garbi bat entzun da.

      AITA: Zer gertatzen da?

      MAITE: Ezer ez, amak ikusi duela, eta...

      Amak entzun eta pasillotik hitz eginez.

      AMA: Zer telenobela, gero! Ez da horregatik! Ezin al dezaket nik negarrik egin edo?

      MAITE: (Isilka) Ez larritu, aita! Telenobelagatik da.

      AMA: Norekin ari zara?

      MAITE: Lagun batekin... Goazen egongelara, aita.

    • Chapter 8

      Related audio
      Description

      AITA: Ai! Nahiago nuke horrela negar egiteko erraztasuna banu!

      MAITE: Zaude isilik!

      AITA: Baina guk gizonok...

      MAITE: Ez nuen horregatik esaten! Lehen ere zoro gutxi daukat, ba, inguruan zu ere negarrez hasteko!

      AITA: Ba, hasteko zorian nago, e, ez pentsa!

      MAITE: Ea, karta baten kontua aipatu didazu lehen...

      AITA: Karta batena, bai.

      MAITE: Jakin dezagun, ba!

      AITA: Zure amarentzako karta bat.

      MAITE: Bai, lehen ere horixe esan didazu...

      AITA: Ez nuen hauxe espero!

      MAITE: Nola espero dezakezu, ba, amarentzako karta bat?

      AITA: Ba, bai... baina gogorra da, gero, e!

      MAITE: Beno, ea! Zer dio kartak?

      AITA: Lotsatu ere egiten naiz!

      MAITE: Hona etortzen ez zara, ba, lotsatu!

      AITA: Norbaiti kontatu beharko nion, ba?

      MAITE: Zerorrek esaten duzu dena!

      AITA: Bihotza bi zati egin zait.

      MAITE: Bi? Lau ere badira gutxienez, orduan, azkeneko aldiz ere horixe esan zenidan eta!

      AITA: Mila zati, orduan!

      MAITE: Aita, harira, mesedez!

      AITA: Hain erraza balitz!

      MAITE: Ba, nik ordubete besterik ez daukat, lanera joan beharra daukat eta!

      AITA: Jakingo banu nondik hasi!

      MAITE: Hasieratik zergatik ez?

      AITA: Aspaldi ahaztuta izango zutelakoan nengoen ni!

      MAITE: Nortzuek? Zer ahaztuta, ordea?

      AITA: Historia hura.

      MAITE: A, a, a! Aita, ez duzu, ba, nahiko galdera galderaren atzetik poliziarena egiten hastea?

      AITA: Aizu! Lana erraztuko zenidake...

      MAITE: Ez genuke, ordea, inoiz bukatuko!

      AITA: Ez da gaurko kontua...

      MAITE: Hori, gainera! Noizkoa, ba?

      AITA: Gu banandu aurretikakoa.

      MAITE: Ba, ea nola laburtzen duzun!

    • Chapter 9

      Related audio
      Description

      AITA: Ba... amak...

      MAITE: Ja! Amak amorante bat zuen...

      AITA: Ez hitz hori erabili! Ez dakit hain bihozgabea nola izan zintezkeen!

      MAITE: Beno, maitale bat esan beharko dut...

      AITA: Hori oraindik okerragoa da!

      MAITE: Norbaitekin liatuta zegoela, edo dagoela... Bale al du?

      AITA: Erraz asko hitz egiten duzue behintzat gaurko gazteek! Hori da mingaina hori!

      MAITE: Hiru ordu laurden bakarrik geratzen zaizkit, aita.

      AITA: Ba, juxtu ama eta biok banandu baino urtebete lehenago edo iritsi zen lehendabiziko karta...

      MAITE: Norena?

      AITA: Niri galdetu! Jakin banu, honez gero muturra txikitu nion!

      MAITE: Zer zioen, ba?

      AITA: Ba, beti esaten diren kontuak.

      MAITE: Ja! Niri ere nire maitaleek idazten dizkidaten kontu potxolo horiek, ezta?

      AITA: Zuri ere bai?

      MAITE: Zer ote da motza izatea! Horrek ezetz esan nahi zuen! Zer zioten zuk jasotako karta haiek?

      AITA: Txorakeriak.

      MAITE: Txorradak, alegia. Batere garrantzirik gabeko kontuak.

      AITA: Ezetz, ba!

      MAITE: Zeuk esan duzu txorakeriak zirela...

      AITA: Serioegiak ziren haiek txorakeriak izateko!

      MAITE: A, horietakoak, orduan!

      AITA: Bai.

      MAITE: Nolako txorakeriak, aita?

      AITA: Ez dakit, ba!: maite zuela...

      MAITE: Hori ez da txorakeria!

      AITA: Ez da, ba, desgraziaz! Beti maiteko zuela...

      MAITE: Gero eta serioagoak!

      AITA: Eta, lehendabiziko aldiz ikusi zuenean, ez dakit zer sentitu zuela; bigarrengoan, oso ondo egin zutela; hirugarrengoan, gehiegitxo izan zela hura...

      MAITE: Aizu, aizu... Eta askotan ikusi al zuten elkar?

      AITA: Erabat maiteminduta zirudien gizajoak.

      MAITE: Ez didazu entzun. Aizu, aita, beste gauza bat: irakurri al zenituen zuk karta haiek?

      AITA: Nik neukan buzoiko giltza!

      MAITE: Borobila arrazoia!

      AITA: Eta zer egitea nahi zenuen? Amari erakustea?

      MAITE: Galdetzea ere, aita, galdetzea ere!

      AITA: Nola erakutsi, ordea?

      MAITE: Papera aurrean jarrita.

      AITA: Beno, beno...

    • Chapter 10

      Related audio
      Description

      MAITE: Ez nuen berehala sinestuko gauza hauek zuri esaten jardun behar nuenik!

      AITA: Gainera... beranduegi da!

      MAITE: Oraindik ez.

      AITA: Baina okerrena gero etorri zen.

      MAITE: Amak jakin egin zuela!

      AITA: Keba!

      MAITE: Oraindik ez al daki?

      AITA: Nola jakingo du, ba?

      MAITE: Me-se-dez!

      AITA: Okerrena gero etorri zen...

      MAITE: Gaitz da okerragorik etortzen!

      AITA: Etorri zen, ba!

      MAITE: Zuk esan!

      AITA: Elkar ezagutu zutela!

      MAITE: A, orduan, lehendabiziko karta haiek elkar ezagutu baino lehenagokoak ziren?

      AITA: Bai.

      MAITE: Eta, jakina, elkar ezagutu ondoren idatzitakoak gero eta animosoagoak izango ziren, ezta?

      AITA: Grazia egiten dizu, gainera!

      MAITE: Zer nahi duzu? Ni ere negarrez hastea?

      AITA: Nik bai... beti ere disimuluz, noski: Maritere, zer zabiltza? Maritere, norbait ezagutu al duzu? Maritere, nor ikusi duzu gaur kalean?

      MAITE: Pentsa!

      AITA: Berak beti ezetz...

      MAITE: Ja!

      AITA: Beti ezetz! Nola jasango nuen, ba, nik egoera hura? Azkenean alde egin nuen arte! Gero, badakizu, biok banandu ginen, eta... orain, berriz, hau!

      MAITE: Ederki hitz egin duzu, aita! Oso laburpen txukuna! Hala ere, nik sinistu zuek biok karta txoro batengatik banandu zinetela!

      AITA: Alde batera bai!

      MAITE: Istorio hori ondo ezagutzen dut. Ez nauzu engainatuko!

      AITA: Zuk ere ba al zenekien, ba, kartena?

      MAITE: Ez, ez nekien, baina hori da gutxienekoa. Baina... Eta orain? Zer kontu da orain?

      AITA: Ba, horixe, berriro idatzi diola; esan dizut, ba!

      MAITE: Berriro idatzi? Aizu, baina galdera bat bururatzen zait...

      AITA: Niri asko!

      MAITE: Ez, ez, galdera bat, bereziki...

      AITA: Ba, alferrik, ez daukat erantzunik eta!

      MAITE: Galdera egin baino lehen?

      AITA: Ea ba, egin! Zein da galdera?

      MAITE: Zergatik idazten dio gure lehengo etxe zaharrera?

      AITA: Ba, han bizi delakoan, noski!

  •       Maite, maite, maitea > Scene 4


    Chapters
    • Chapter 1

      Related audio
      Description

      MAITE: Xelebrea amorantea!

      AITA: Zergatik xelebrea?

      MAITE: Bistan dago, ba! Haren amorantea izanda, nola ez daki juxtu-juxtu non bizi den? Edo zer dela eta idatzi behar dizkio bere kartak okerreko zuzenbide batera, lehengo bere etxe zaharrera?

      Amona inguratu zaie.

      MAITE: Ixo, ixo! Badaezpada ere, amona da eta!

      AITA: Keai, ama! Zer moduz?

      AMONA: Zuek segi zuenean.

      MAITE: Kontu-kontari ari ginen.

      AMONA: Segi, ba, horretan.

      AITA: Zer berri?

      AMONA: Zaharrak berri!

      MAITE: Hementxe eserita geratu behar al duzu?

      AMONA: Ez badugu molestatzen, behintzat...

      AITA: Ni banoa, ba, joan beharra daukat.

      AMONA: Aizue, ez naiz zuengatik etorri, e! Bi minutu baino lehenago hemen izango da erregina hori, Carolina erregina!

      AITA: Carolina erregina?

      MAITE: Amaren laguna, aita!

      AITA: A, hori al da erregina?

      AMONA: Erregina! Berak bai uste! Erreginatik baino sorginetik gehiago du honek!

      MAITE: Ikusi ere ezin du egin!

      AITA: Beno, beno, hobe izango dut joatea...

      MAITE: Nahi duzun bezala. Nik ere berehalaxe joan behar dut.

      AMONA: Ni azaltzea nahikoa denok ihesi joateko!

      AITA: Etzazu horrelakorik esan, ama!

      AMONA: Zu aurrena zarela, gainera!

      AITA: Ama...

      AMONA: Ez niri horrela begiratu! Ezagutuko ez bazintut, tunante hori!

      MAITE: Alferrik ari zara, aita! Batzu-batzuetan honen memoriak ez du zurearen inbiriarik!

      AITA: Ikusten dut bai! Baina berari komeni zaionean bakarrik, e! Beno, ba... banoa, ondo segi, halako batean azalduko naiz.

      MAITE: Bai... bihar arte, aita! Adio!

    • Chapter 2

      Related audio
      Description

      Badoa. Atea itxi du.

      AMONA: Gizajoa! Ez da mutil txarra, baina...

      MAITE: Ez, ba, hasi, amona!

      AMONA: Gure Pedro! Ez da, ba, erakutsi beharrekoak erakusten ahaleginik egin izan ez dudalako, e!

      MAITE: Ez da zure errua, amona!

      AMONA: Baina ez du ezertxo ere ikasi!

      MAITE: Aurrera atera da, behintzat.

      AMONA: A! baina tontoa ere ez da, e!

      MAITE: Nork esan du tontoa denik?

      AMONA: Alferra. Hori bai!

      MAITE: Dudarik gabe.

      AMONA: Gaur goizean ere bai ni saiatu! Ez alferrik!

      MAITE: Zertan saiatu?

      AMONA: Ba, gosaltzen ari zen... Esaten dizut, ba, nik, gaizki ohituta daukazula, Maite! Ez zenioke gosaririk eman behar...

      MAITE: Nire aita da, amona!

      AMONA: Zure aita! Hasi naiz taberna batean banengo bezala, eta...

      MAITE: Zu ere propio, ordea!

      AMONA: Zer uste duzu? Burutik jota nagoela?

      MAITE: Ez nuen hori esan nahi!

      AMONA: Ikusia dago zuek denon artean neroni nagoela burutik sanoen! Baina, lehen esan dudana, alfer-alferrik! Ez dela mugituko! Eta mugitzekotan ere, neroni mugitzeko sukaldari bila! Hara, oraindik horrelakorik!

      MAITE: Alfer tontorik ez dagoela!

      AMONA: Ez horixe! Ez dago kuidadorik! Txiki-txikitatik honelakoxea izan da, gainera! Zer ez zituen asmatzen horrek esandakoa ez egiteagatik! Alproja halakoa!

      Tinbrea.

      MAITE: Ni joango naiz.

      AMONA: Ez, ez, ez! Ez molestatu. Joan dadila zure ama, Carolina izango da eta!

      MAITE: Aizu, amona, eta zertara etortzen da egunero?

      AMONA: Txorakeriak esatera. Gajo horrek ere norbait behar eta... aguantatuko duen inor ez, zure ama izan ezik, jakina!

      MAITE: Baina zerbaitetan arituko dira! Ez baita normala... sartu kuartoan, eta hortxe, orduak eta orduak!

      AMONA: Berriketa hemendik eta berriketa handik! Ama Birjina haserretu arte!

      MAITE: Horregatik, ba! Zertan, ordea?

      AMONA: Nik ez, ba, jakin, eta ezta jakin nahi ere!

      MAITE: Nik bai, ba! Eta lastima joan beharra; bestela, gaur bertan jakingo nuke eta!

    • Chapter 3

      Related audio
      Description

      Bi musu ozen masail banatan.

      CAROLINA: Maitea, horiek dira begi-zuloak!

      AMA: Eskerrak etorri zaren, Carolina!

      CAROLINA: Zer gertatzen da?

      AMA: Depresioak jota nago.

      CAROLINA: Zer moduz gaurko entrebista, e?

      AMA: Ondo baina...

      CAROLINA: Ea, lasai! Oraintxe hitz egingo dugu, baina lehendabizi, bihotza, kafetxo bat behar dut. A, ez pentsa zu baino hobeto nabilenik!

      AMA: (Altu samar) Ama! Kafe bat jarriko al dio Carolinari, mesedez? (Normal) Baina goazen nire gelara... han lasaiago hitz egingo dugu!

      CAROLINA: Ene, ene! Gaurko eguna ere, neska! Goiz-goizetik hasita gainera! Lehenengo Rosa Marirekin... ez dago eskubiderik!

      AMONA: (Imitatuz) Ama, kafe bat jarriko al dio Carolinari, mesedez?

      MAITE: Oraintxe daukazu aukera ederra zertaz aritzen diren jakiteko.

      AMONA: Kafea atez kanpo uztea nahi izaten dute.

      MAITE: Ba, zuk ateari bultza, eta sartu!

      AMONA: Horien txoro-kontuak entzutera? Ezta pagatuta ere! Badaukat nik zeregina! Zuk ez al duzu laguntzarik behar?

      MAITE: Ez, amona ez. Marijoseren umeak oraindik oso txikiak dira, eta ez didate hainbesteko lanik ematen.

      AMONA: Ipuinak kontatzea duzu onena. Badakizu, txikitan kontatzen nizkizun ipuin haiexek...

      MAITE: Zure kontu zahar haiek, ezta? Baina, ez pentsa, gauerako neka-neka eginda egoten dira, eta, berehalaxe, plaxt!, erortzen dira...

      AMONA: Gaixoak!

      MAITE: Baina gerra pixka bat ere ematen didate, e! Hara! Gaur ere Marijoserekin hitz egin, umeak bainatu, pijama jantzi, afaria eman... eta gero gerokoak, ohera bota arte.

      AMONA: Bai, bai! Ez dakit oraingo umeak zaintzen asmatuko nukeen! Hobeko nuke, noski, neskame-lanetan, hementxe egotea!

      MAITE: Baina bi horiei kaferik eman beharrik gabe!

      AMONA: Eman beharko diet, ba!

      MAITE: Pentsatzen dut, bai! A! Beste kontu bat, joan aurretik...

      AMONA: Bai...

    • Chapter 4

      Related audio
      Description

      MAITE: Gogoan al duzu Txaro?

      AMONA: Txaro... Txaro...

      MAITE:Bai, amona, txikitako nire laguna! Etxe zaharrean bizi ginenean ia beti han izaten genuen hura.

      AMONA: Ez naiz, ba, jabetzen.

      MAITE: Jesus! Ez al zara akordatzen behin zure armariotik han zeneuzkan soineko guztiak atera, eta biok jostatzen nola ibili ginen?

      AMONA: Memoria zahar hau!

      MAITE: Esaten dut, ba, nik, nahi duzunean bakarrik zuk memo...

      AMONA: A, baita, baita! Oraintxe gogoratzen naiz! Ez al zen hura, gainera, Granadara ezkondu?

      MAITE: Granadara ezkondu?

      AMONA: Bai, hango torero batekin, edo...

      MAITE: Torero batekin? Nor?

      AMONA: Zure lagun bat, ezta?

      MAITE: Nire lagun bat? Baina, baina, amona... nik ez daukat Granadara ezkondutako lagunik, nik dakidala, behintzat!

      AMONA: Ez dakit, ba! Zure memoria hori ere...

      MAITE: Nola ahaztuko zait, ba, horrelako gauza bat? Ai, ama! Badakit, gainera! Zu nire amaren lagun batez ari zara, baina hura ez zen toreroa!

      AMONA: Noski hura ezetz! Haren senarra zen toreroa!

      MAITE: Utz dezagun! Ez bata eta ez bestea; inor ez zen toreroa. Txaroz ari gara, amona!

    • Chapter 5

      Related audio
      Description

      AMONA: Txaro... Nik banuen Txaro izeneko lagun bat. Zoro hutsa zen gajoa!

      MAITE: Nire lagun hau ere halaxe da...

      AMONA: Errosarioekin koilareak egiten ibiltzen zen...

      MAITE: Amona! Huraxe eta bera! Harixe buruz ari naiz, ba, ni! Baina ez da hura zure laguna; hura nire laguna da, Txaro, alegia; zure errosarioekin koilareak egiten zituena!

      AMONA: Esan, ba, hori aurretik!

      MAITE: Erraza da, ba, zurekin asmatzea!

      AMONA: Eta ezkondu egiten dela esan al duzu?

      MAITE: Ez preziso! Fabore bat eskatu dit.

      AMONA: Garestia ala merkea?

      MAITE: Ez dakit, erdi preziokoa bada ere! Begira, antzerki-talde bat osatu du, lan asko egin, eta ederki kostata!

      AMONA: A! Eman zorionak nire partetik. Balio zuen bai hark gauza horietarako!

      MAITE: Baina badu arazo txiki bat...

      AMONA: Banengoen, ba, ni!

      MAITE: Ez daukate entseatzeko tokirik.

      AMONA: Gajoa!

      MAITE: Eta entseatzen ez badute... jai, amona! Ezin aurrera atera!

      AMONA: Ondotxo dakit nik zer den hori!

      MAITE: Behin osatuko talde bat, eta non entseaturik ez... bertan behera utzi behar dena! Mixeria da, gero!

      AMONA: Baietz, baietz! Nik neronek ere, aitona zena hil, eta alargun gelditu nintzenean, jostundegi bat jarriko ote nuen... Ez alferrik! Lokal bat? Lokal bat aurkitu?

      MAITE: Ba, horrelako zerbait Txarori ere!

      AMONA: Eta toki asko behar al dute?

      MAITE: Ez, ez, apenas! Gela txikitxo batekin ere konformatuko lirateke.

      AMONA: Eta zergatik ez diezu esaten hona etortzeko? Hemen, ama eta biok beti kanpoan zaretela, bada hemen nahiko toki! Horko gela hori huts-hutsik dago.

      MAITE: Eta? Ondo pentsatu, gero, e, amona! Ez al da konpromiso gehiegitxo izango?

      AMONA: Zaude isilik, neska! Konpromisoa, esan nahi al duzu? Zer axola dio, ba? Zenbat lagun dira taldean?

      MAITE: Ez gehiegi.

      AMONA: Zenbat?

      MAITE: Zenbat... hiru-lau bat, asko jota ere.

      AMONA: Jesus, ba! Esaiozu lasai etortzeko! Tira, tira! lasai datozela, e!

      MAITE: Benetan amona?

      AMONA: Baietz, ba, neska!

      MAITE: Eta zer esan behar du amak?

      AMONA: Ba, telenobela ikusten ari den bitartean galdetzen badiozu, ezer ez; telenobelarik ez badago, Carolinarekin egongo da, eta, orduan, alfer-aferrik galdetzea, eta harekin ez badago, berriz, ez da etxean izango, eta, beraz, galdetu beharrik ez...

      MAITE: Badaezpada ere esan egin beharko diot!

      AMONA: Nahi duzun bezala!

      MAITE: Beno, amona, orain, behintzat, banoa... nahiko berandu badut.

    • Chapter 6

      Related audio
      Description

      AMA: Ama! Ama! Hemen al dago?

      AMONA: Ez, joan egin naiz!

      AMA: Ama! Zer egiten du hor etzanda?

      AMONA: Pentsatzen ari naiz.

      AMA: Eta kafea?

      AMONA: Ez al duzu ikusten bakarrik nagoela?

      AMA: Ikusiko ez dut, ba! Baina Carolinaren kafea?

      AMONA: Etorri al da, ba?

      AMA: Esan ez diot, ba, Carolinarentzako kafea prestatzeko!

      AMONA: Noiz?

      AMA: Ama, mesedez! Ekar beza kafea; bestela, ez gara ezertan hasi ere egingo eta!

      AMONA: Bukatzen lanik ez!

      Isil-isilik inguratu da Carolina.

      CAROLINA: Zer gertatzen da? Zer? Ondoezaren bat?

      AMA: Bai, zera! Txorabio txikiren bat edo...

      AMONA: Zure lagun hori burutik joanda al dago?

      CAROLINA: Nitaz ari al da?

      AMONA: Nik ez dut beste inor ikusten...

      CAROLINA: Ez du, ba, horrek pentsatuko ni...?

      AMONA: Arrazoi zenuen, Maritere. Hau burutik joanda dago!

      AMA: Ama!!! Carolina...

      AMONA: Monakon bizi delakoan! Hau erregina? Entzuteko denak ez ditugu entzun!

      AMA: Ez kasurik egin, Carolina! Txorakeriak esaten ari da.

      AMONA: Hara bestea! Avilako Santa Teresa!

      CAROLINA: Eta askotan gertatzen al zaio?

      AMA: Bai, dezentetan.

      AMONA: Ez zuei adina, baina tira!

      CAROLINA: Ene! Ez da broma gero, e!

      AMA: Ez horixe! Baina zer egingo dugu, ba!

      CAROLINA: Goazen hemendik, Maritere.

      AMONA: Bai, bai, segi... segi Avilatik barrena Monako-raino, eta kontuz, gero, erori eta lepoa hautsi!

      AMA: Ama! Gero hitz egingo dugu...

      AMONA: Nola ez, ba!

      AMA: Eta zu lasai, Carolina. Pasako zaio... Neronek jarriko dizut kafea.

      CAROLINA: Ez al da hobe izango medikuren bati hots egitea!

      AMONA: A, bale! Baina kartetan ba al dakien galdetu lehendabizi, e!

      AMA: Ama...

      AMONA: Ea musean badakien! Nahiago nuke pezeta bat baino! Eta ez badaki, berriz, kasik ez etortzea nahiago! Zertara?

      AMA: Deskantsatu ama... oso nekatuta dirudizu eta!

    • Chapter 7

      Related audio
      Description

      Sukaldeko ontziekin ari da ama.

      CAROLINA: Ez daukazu meritu gutxi, Maritere! Hauxe bai ez nuela espero! Hasi al zara kafea egiten?

      AMA: Ura jarri dut.

      CAROLINA: Ba, uste dut, bai... kasik hobe, tila bat hartuko dut, Maritere. Horixe! Kafearen ordez, tila bat... Ba al daukazu, bihotza?

      AMA: Bai.

      CAROLINA: Eske... hara! Nerbio denak astindu dizkit zuen amona horrek! Ene! Ez dakit nola agoantatu ere egiten duzun etxe honetan! Ez da broma, gero, e! Ez nuen berehala pentsatuko amona hain gaizki zeneukatenik!

      AMA: Beno, batzuetan bakarrik, e!

      CAROLINA: Hori da hori balorea, neska!

      AMA: Horregatik behar izaten dut zure laguntza, Carolina. Ez dakit zer egingo nukeen zu etorriko ez bazina!

      CAROLINA: A, a, a! Elkar lagundu behar, ba, guk, Maritere!

      AMA: Baina egia da bai... gure amona zaindu behar hori! Eta okerrena etxetik joaten denean.

      CAROLINA: Askotan joaten al da?

      AMA: Ez, Jainkoari eskerrak, ez! Baina joan denetan a zer trantzeak eman dizkigun! Gogoan dut behin... bere burua galduta... non zenik ez genekiela, hura zen trantzea hura... amona falta eta amona falta...

      CAROLINA: Bizirik jarraitzearekin ez duzu gutxi egiten!

      AMA: Hori da gutxienekoa!

      CAROLINA: Etzazu horrelakorik esan! Edozeinek ere zure tokian, honez gero...

      AMA: Zer egingo da, ba! Hala ere, gaurkoa okerragoa izan da!

      CAROLINA: Okerragoa? Zer gertatu da, ba, gaur!

      AMA: Esan dizut, ba, lehen! Ahaztu al zaizu dagoeneko?

      CAROLINA: Barkatu, Maritere! Baina gorabehera guzti hauekin...

      AMA: Lasai, Carolina! Neronek ere batzuetan burua galdu dudala pentsatzen dut

      CAROLINA: Ez naiz gogoratzen.

      AMA: Orain ez naiz amaz ari, e!

      CAROLINA: Hau bada, gero!

      AMA: Nireaz ari naiz, Carolina!

      CAROLINA: Maritere, mesedez! Zurea ez da ezer!

      AMA: Izango ez da! Azukrerik?

      CAROLINA: Bai, baina gutxi, kutxarila batekin nahikoa izango dut. Badakizu... Ez dugu disgusturik behar!

    • Chapter 8

      Related audio
      Description

      AMA: Ba, gaurkoa ikusi eta gero, uste nuen ez nuela gehiago bururik altxako!

      CAROLINA: Ez zaitez gehiegi larritu! Utzi gauzei beren martxa batean... Erlajatu!

      AMA: Esaten errazago da!

      CAROLINA: Baita egiten ere! Carolinak lagunduko dizu.

      AMA: Baina Gunilak esan dit...

      CAROLINA: Tila hartu bezain pronto esango didazu Gunilak zer esan dizun, bihotza. Baina, esan dizuna esanda ere, izango du horrek konponbidea.

      AMA: Nola dakizu zer esan didan jakin ezta?

      CAROLINA: Utzi nire esku!

      AMA: Baina...

      CAROLINA: Beno... nire esku eta zeure esku, hori ere ez ahaztu! Badakizu, azken finean, arazo guztien konponbidea norberaren esku dagoela.

      AMA: Zuk uste?

      CAROLINA: Ja! Ai, gaixoa! Hala usteko ez banu, nabilen bezala ibili ni, lan guzti hauek bizkarrean hartuta!

      AMA: Ez dakit, ba!

      CAROLINA: Ez bihotza, ez! Denbora alferrik galtzea ez zait batere gustatzen.

      AMA: Badakit oso lanpetua zaudela.

      CAROLINA: Ez dakizu ondo! Gaur ere... ene! Kontatu dizut, ezta? zer-nolako eguna izan dudan gaur?

      AMA: Bai, zerbait esan didazu.

      CAROLINA: Ba, ia-ia ez etortzekotan egon naiz.

      AMA: Hainbesteraino?

      CAROLINA: Zeuk pentsa! Gaurkoa bezalako beste egun bat, eta... akabo! Ez nauzu gehiago ikusiko, Maritere!

      AMA: Etzazu horrelakorik esan!

      CAROLINA: Ai! Umm! Bai tila goxoa!

      AMA: Pozten naiz.

      CAROLINA: Beno, nahi duzunean!

      AMA: Hasi egingo gara, orduan!

      CAROLINA: Pare bat minutu barru; tila hauxe hartu, eta pixka bat suspertzen naizenean.

      AMA: Goazen, ba, gelara!

      CAROLINA: Ez dugu, ba, berriro amonarekin topo egingo?

      AMA: Ez, emakumea! Utzi dugun tokian hantxe egongo da hura isil-isilik!

      CAROLINA: Baldinbaitere! Bestela...

      AMA: Ezetz, ba! Ahaztu ezazu hori!

  •       Maite, maite, maitea > Scene 5


    Chapters
    • Chapter 1

      Related audio
      Description

      Kaleko giroa, trafikoa.

      TXEMA: Maite!

      MAITE: Ui, Txema! Zer zabiltza hain goiz?

      TXEMA: Zure bila nindoan.

      MAITE: Nire bila?

      TXEMA: Eta azkar, gainera! Sekulako inbentua, aizu, oraingoan!

      MAITE: Umm, izango da! Baina, beno, presaka-presaka zerbait kontatzen badidazu klasera bidean...

      TXEMA: Uztazu klasea, behingoz, neska!

      MAITE: Bai! Berehala datoz azterketak, zera!

      TXEMA: Azterketak? Noiz larritu zara zu azterketak direla eta?

      MAITE: Ez, baina... joan egin behar dut.

      TXEMA: Txintxoa neska! Eskola-lagunak ez al dituzu aspertzen?

      MAITE: Hara bestea! Eta zu? Zu ez al zaitut aspertzen?

      TXEMA: Ez, ni ez. Baina nirea diferentea da, ezta?

      MAITE: A, bai? Zergatik?

      TXEMA: Beno, ba, ni...

      MAITE: Hain aspergarria ez naizen seinale, ezta?

      TXEMA: Aizu, beti izaten al duzu zuk erantzunen bat?

      MAITE: Zure galderentzat hor nonbait!

    • Chapter 2

      Related audio
      Description

      TXEMA: Gau osoa lorik egin gabe pasa dut.

      MAITE: Ez zara bakarra.

      TXEMA: Baina bai gustura! Oraintxe bai pozik!

      MAITE: Ni baino hobeto zaude! Afari bat zutela, baina, ba... garaiz etxeratuko zirela. Garaiz etxeratu! Hark bai esan! Goizeko bostetan etorri dira Marijose eta biak! Ni hantxe... umeen gelara bueltaka!

      TXEMA: Nirekin gelditu bazina...

      MAITE: Orduko mila pezeta gutxiago nik, inbentore jauna!

      TXEMA: E, e... lasai! Inbentuek gauza askotarako balio izaten dute, eta nire oraingo honek aberasteko ere bai; aberasteko, e!

      MAITE: Halakoren batean!

      TXEMA: Ez, ez, derrepente! Pentsa! Bederatzietan sartzen naiz lanera, baina batere ez joatekotan ere banago.

      MAITE: Ba, nik esateak ezer balio badizu, nik zu izatera, lehendabizi, aberastu arte itxarongo nuke, badaezpada ere!

      TXEMA: Bai, baina hori ere ez da horrela! Begira, lanera joango ez banintz, askoz ere denbora gehiago edukiko nuke inbentutarako; eta, jakina, horrela, aberastu ere halaxe egingo nintzateke, askoz ere errazago eta lehenago.

      MAITE: Edota lehenago goseak hil!

      TXEMA: Oraingoan ez! Pentsatu ere ez zenuke egingo zer asmakizun daukadan esku artean!

      MAITE: Ez, ba, izan ni inbentore!

      TXEMA: Ezta beharrik ere, ni nagoen bitartean!

      MAITE: Zaude! Ea... Oiloak perratzeko makina! Ezta ere, ezta ere... argi beltza!

    • Chapter 3

      Related audio
      Description

      TXEMA: Adarrik ez jo, mesedez, Maite! Neuk esango dizut... zure amonarengan pentsatuz asmatu dut.

      MAITE: Orduan, argi dago. Memoria freskatzeko tresna bat!

      TXEMA: Ez preziso!

      MAITE: Ba, horixe adinakorik ez luke, ba, gure amonak!

      TXEMA: Hori baino askoz ere erabilgarriagoa!

      MAITE: Gaztetzeko aparatu bereziren bat, orduan! Ez dakit hori baino gauza erabilgarriagorik egon ere egon litekeen gure amonarentzat, behintzat!

      TXEMA: Nahikoa da, neska! Irratiaren bolumena neurri batetik gora igotzen uzten ez duen aparailu bat! Zer iruditzen zaizu?

      MAITE: Tira, tira! Hori lehen ere badauka irratiak berak... baina alferrik! Ikusten duzu zer jaramon egiten dion gure amonak!

      TXEMA: Ez, baina... ez duzu ulertu.

      MAITE: Horixe ulertu dudala!

      TXEMA: Begira! Tresna hau irratiari jarri, eta inola ere ez du bolumena igotzeko modurik izango. Patentatzea bakarrik falta, Maite! Hori egin eta modelo bera telebistari egokitu...

      MAITE: Nire amarentzat, ezta?

      TXEMA: Beno, edozeinentzat! Ez uste arazo hori zuen etxean bakarrik daukazuenik!

      MAITE: Bai, badakit! Gure bizilagunek tokadiskoarekin daukate arazo berbera.

      TXEMA: Horregatik, ba! Berehala moldatu liteke toka-diskoarentzat ere!

      MAITE: Etzazu gaizki hartu, Txema, baina ez diot nik horri halako arrakastarik ere...

      TXEMA: Baietz, ba, Maite, baietz! Etorkizun handiko inbentu bat dela hau!

      MAITE: Baina arazoa ez da izaten irratia, telebista edo dena delakoa bajuago ezin jarri ahal izatea. Arazoa da amonak edo amak, berdin dio, beraiek jartzen dutela irratia edo telebista behar baino altuago!

      TXEMA: Horrexegatik, ba! Zuk nire tresna hau erosten duzu, etxera eraman, inor konturatzeke, kasu honetan zure ama edo amona konturatzeke, tresna hori irrati eta telebistari jarri, eta...

      MAITE: Eta gure etxean gerra zibila! Beno, ez ote dakit, ba, nik! Gerra zibila, aurretik amonaren gorraizea sendatzen ez baduzu, behintzat! Ai, Txema, Txema..! Ene! Aizu! Txema...

    • Chapter 4

      Related audio
      Description

      TXEMA: Zer?

      MAITE: Begira-begira!

      TXEMA: Zer? Nora?

      MAITE: Han, han! Begira... han doan hura, Txema...

      TXEMA: Bai.

      MAITE: Ez al da amona, gure amona?

      TXEMA: Aizu, badu antza! Bera dela esango nuke, gainera!

      MAITE: Noski baietz!

      TXEMA: Bai, bai, bera da.

      MAITE: Ez da posible!

      TXEMA: Paseatzera irtengo zen.

      MAITE: Paseatzera? Gure amona ez da inoiz paseatzera irteten!

      TXEMA: Gaur, behintzat, bai; hara hor!

      MAITE: Aizu, eta zer du, ordea, horrek batera eta bestera begira?

      TXEMA: Zerbaiten beldur ote den esan liteke, ezta?

      MAITE: Bai, inork ikusterik nahiko ez balu bezala!

      TXEMA: Horrelako zerbait, bai.

      MAITE: Zer ote dabil?

      TXEMA: Neska, neska, utziozu!

      MAITE: Hauxe gauza arraroa!

      TXEMA: Ez da hainbesteraino!

      MAITE: Ordu hauetan, gainera!

      TXEMA: Adineko jendearekin badakizu! Gure aitona ere gutxien uste duzunean irteten da buelta bat ematera.

      MAITE: Ezin dut, ba, sinistu!

      TXEMA: Haize pixka bat hartzeko gogoa etorriko zitzaion.

      MAITE: Goizeko orduotan?

      TXEMA: Bederatziak. Ez da haizea hartzeko ordurik egokiena ere, baina...

      MAITE: Bederatziak? Ez naiz klasera iristen! Ez naiz, ba, amona zertan dabilen jakin gabe geratuko!

      TXEMA: Zurekin joango naiz!

      MAITE: Ez, ez, alde! Zoaz lanera!

      TXEMA: Lagunduko dizut!

      MAITE: Ezta pentsatu ere, Txema! Utzi amona nire kontu, eta zuk, badaezpada ere, hobe izango duzu bulegora joan eta hango lanik ez galtzea.

      TXEMA: Baina...

      MAITE: Segi hemendik! Eta beste inbenturen bat asmatzen duzunean, abisatu; bale?

      TXEMA: Orduan, amonarentzako honek...

      MAITE: Amonarentzako inbentu horrek ezer ez, Txema. Horrekin ez zoaz inora. Ez da zu desilusionatzeagatik, baina uste dut... Beno, banoa, banoa amona galdu baino lehen!

    • Chapter 5

      Related audio
      Description

      MAITE: Nora ote doa amona? Iheska... Iheska doa, gainera! Sorgina halakoa! Ez ote zait niri pertsona normal bat parean tokatuko!

      Bat-batean Carolina inguratu zaio.

      CAROLINA: Maite!

      MAITE: Normal bat, gero...! Egun on, Carolina! Zer moduz?

      Bi musu masailetan.

      CAROLINA: Oso arduratuta nago, Maite. Zer zabiltza ordu hauetan?

      MAITE: Ba, klasera nindoan, baina... berandu samar zela eta...

      CAROLINA: Aizu, laztana, ez da hau tokirik egokiena kontu hauetaz hizketan hasteko, baina oso arduratuta nauka zure ama horrek: lehen nire preokupazioekin nahikoa ez dela... oso arduratuta, ordea, e!

      MAITE: Zer du, ba?

      CAROLINA: Atzo bertan ere malko bizian topatu nuen zuen etxera joanda.

      MAITE: Bai, nik ere ikusi nuen.

      CAROLINA: Eta jakin badakit gajoak asko sufritzen duela.

      MAITE: Bai, telenobelak ikusten jartzen da, eta...

      CAROLINA: A zer-nolako bizimodua tokatu zaion! Ez da nirearen parekoa, badakit, ni askoz hobeto bizi naiz... Ba, atera kontuak... ni gaizki bizi banaiz, bera nola bizi den!

      MAITE: Zergatik ez dugu lasai-lasai kafetxo bat hartzen?

      CAROLINA: Ez dakizu nola eskertuko nizukeen! Gainera, norbaitekin hitz egin beharra daukat. Berarenganaino iristen saiatzen naiz, baina ezin... ezin! Erabat ixten baitu bere burua.

      MAITE: Ba, guzti hori eta beste zerbait ere argitu beharra daukagu, Carolina.

    • Chapter 6

      Related audio
      Description

      Irratiaren bolumena oso altu dago, ohi bezala.

      AMA: Ama! Ama! Egunetik egunera gutxiago entzuten du. Jesus! Denok gor bihurtu behar gaitu, gainera! Ama! Bolumen hori jaitsiko al du, mesedez? Alferrik jardutea! Nik daukadan buruko mina, eta goiz-goizetik zarata honekin esnatu behar! Gainera, nik ez dakit zer demontretan jarri behar duen irratia hain altu, gero notizia bat bakarrik ere ulertuko ez, ba! Ama! Begirik itxi gabe egon naiz gau osoan, eta lo pixka bat egin nahi nuke! Seguru nago, ba, entzuten nauela, e! Baina ez! Segi hortxe, propio... ni nondik izorratuko! Ba, badago, ba, pixka baterako ni joan zain badago! Ama! Alferrik dela! Oraindik horrelako ero-etxerik! Sinistekoa al da, ba, sinistekoa al da!

      Goizeko taberna batean egon ohi den giroa. Lasaiagoa. Musika pixka bat.

    • Chapter 7

      Related audio
      Description

      CAROLINA: Bai, Maite, bai. Zure amak uste du telenobelako Silviari gertatzen zaion guztia berari gertatu behar zaiola!

      MAITE: Etzazu horrelako lelokeriarik esan, Carolina!

      CAROLINA: Baietz, ba! Benetan, Maite!

      MAITE: Nola usteko du, ba, hori?

      CAROLINA: Jakina, zuk eta nik ezin ulertu, laztana, guk ezin ulertu! Baina bera... bera konbentzituta dago.

      MAITE: Baina noiztik, Carolina? Noiztik erabat konbentzituta?

      CAROLINA: Ba, ez nizuke seguru esango. Gogoan dut lehendabiziko kapituluetan Silvia horren bizitzak eta bereak zer-nolako antza eta zer-nolako kidetasuna zuten, eta abar, nola kontatzen zidan... Ordukotxeak dira gure energi ekitaldiak ere!

      MAITE: Zer energi ekitaldi, gero?

      CAROLINA: Hara, nola esango dizut... Nik energia positibo asko daukat, bihotza, energia falta duten pertsonei ematen diet... Zure ama... txiki-txikitatik ezagutzen dugu elkar, badakizu... ba, zure ama beti kontrakoa izan da; alegia, nik energia positiboa bezala, berak energia negatiboa gehiago beti...

      MAITE: Ja!

      CAROLINA: Eta bere bizitza gainbehera zihoala ohartu zenean, laguntza eskatu zidan... eta hortik aurrerakoa badakizu! Eguna amaitu baino lehen, energia ematen diot, eta horrela, ba, gutxienez hurrengo eguna poliki samar pasatzeko lain behintzat bada.

      MAITE: Zuk emandako energiari esker, jakina!

      CAROLINA: Bai. Oso lan neketsua da, bihotza! Ez diot inori ere opa nire lan hau. Egunez energia zurrupatzen didate. Eskerrak asko daukadan, e!, eskerrak horri... Ba, egunez energia zurrupatu, eta gauetan, gezurra badirudi ere, masaje on batekin nahikoa dut berriro indarberrituta sentitzeko...

      MAITE: Nire amaren pilak kargatu ondoren...

      CAROLINA: Beno, ba... horrelako zerbait, bai! Ikusten duzu, laztana! Baina... egia, e!, bizimodu hau... ezta, ezta... Aizu baina, Maite! Zuk ere energia positibo asko duzula esango nuke, e! Ba, badakizu, nahi bazenu, behintzat, bihotza...

      MAITE: Lasai, Carolina! Nik neronek kargatzen ditut neure pilak!

      CAROLINA: Bai, baina besteei laguntzeko modua erakutsiko nizuke, laztana! Esan dizut: oso neketsua da, baina, hara!, eguna amaitu eta egun horretan zenbat ekintza on egin duzun pentsatuz oheratzeak ere asko balio du, bihotza... Barne-poz horrek? Asko baino ere asko!

      MAITE: Ene, ene! Kalkutako Teresa bezala sentituko zara, orduan, zu!

      CAROLINA: Ez pentsa! Aizu, baina... ez zitzaidan, gainera, inoiz bururatu! Ba al dakizu konparaketak egiteko erraztasun handia daukazula, laztana? Hori da buru argia hori!

      MAITE: Zer erremedio!

    • Chapter 8

      Related audio
      Description

      CAROLINA: Nik ere banuen lagun bat gaztetan...

      MAITE: Uztazu hori orain, mesedez, Carolina! Amarenaz ari ginen...

      CAROLINA: A, bai, Maritere! Ba, oso arduratuta nauka, laztana. Orain sorgin batekin hasi da.

      MAITE: Beste batekin!

      CAROLINA: A, baina... zein besterekin zebilen, ba?

      MAITE: Ez, broma bat izan da.

      CAROLINA: A, beno... Ba, esaten ari nintzena: erabat bereganaturik dauka sorgin horrek. Ez dakit nola den, Bulima, edo Gunima, edo... bere izena, horrelako zerbait. Baina nik uste sorgina baino gehiago diruzale bat dela. Eta esan ere banion zure amari... kontuz ibili! Kontuz gero, Gumila edo dena delako sorgin horrekin hasi behar baduzu...

      MAITE: Eta?

      CAROLINA: Ba, esaten dizut, niretzako gauza onik ez! Sorgin horrek esana izan behar dio, noski... baietz, arrazoi duela, garbi-garbi ikusten duela, bera, zure ama, alegia, eta telenobelako Silvia hori, pertsona bera direla, biak bat direla eta, ondorioz, Silviari gertatzen zaion guztia gertatuko zaiola berari ere...

      MAITE: Baina hori ezinezkoa da! Hori ez da sinistekoa!

      CAROLINA: Noski ezetz, laztana! Baina keniozu, ba, hori burutik zure amari! Ea zer beste eskape aurkitzen duen!

    • Chapter 9

      Related audio
      Description

      MAITE: Zer esan nahi duzu?

      CAROLINA: Zuk badakizu, laztana, bizitza astunegia zaigula askotan, eraman ezin dugun zama astun bat. Orduan, bizitzaren errealitate krudelari aurre egin ezin diogunean, ba, beste irtenbide batzuk aurkitzen ditugu, eta zure amak horixe topatu du.

      MAITE: Edozein aitzakia ona askotan!

      CAROLINA: Jesus, laztana, ez zaitez zure ama bezala hitz egiten hasi.

      MAITE: Eta harritu egiten al zara? Ez ginen oraintxe hasi batekoz bestera biok, hura nire alaba eta ni haren ama bagina bezala!

      CAROLINA: A, ba, hori ere arazo bat izan liteke, eta askotan gertatzen da, gainera! Alegia, gure adineko emakume batzuk, beno... ea ulertzen dugun, zaharrak izan gabe ere, behin adin batetik aurrera doazen emakume batzuk aurki daitezke eurak baino alaba... nola esango dizut... finago edo zentzuzkoago batekin. Esan nahi dudana da gerta daitekeela etxe batean alaba ama baino arduratsuago izatea, ulertzen?

    • Chapter 10

      Related audio
      Description

      MAITE: Ederki! Ikusten nago oraindik neronek izango ditudala kulpa guztiak: ni naizela errudun!

      CAROLINA: Ba, ez nuke ezetzik esango! Eta... ea horrela den, gainera!

      MAITE: Horixe baietz! Eta ni hain arduratsua, zuk esan duzun bezala, hain arduratsua izateagatik joan zaie hain gaizki aitari eta amari; eta ni naizen bezalakoa izateagatik da amona den bezalakoa; eta, azkenean, azkenean ni naiz hemen etxe guztia ipurdiz gora jarri duena, zergatik? eta, alaba finegia izateagatik!

      CAROLINA: Maite, ba, ea arrazoietako bat hortxe dagoen! Ea, e!

      MAITE: Eta zer egiten ote zuten, ba, gizajo horiek ni jaio aurretik? Carolina, mesedez..!

      CAROLINA: Nik ez dut esan errudun bakarra zu zarenik, e!

      MAITE: Horixe entzutea besterik ez nuen behar!

      CAROLINA: Etzazu gaizki hartu, laztana, baina pixka bat arduragabeagoa izango bazina, zure adineko neskei dagokien bezala, batere kalterik ez!

      MAITE: Kalterik ez? Ai, koitadua, koitadua! Elkar jango lukete horiek; horixe, elkar jan! Zer ote dakizu zuk gure etxeko berri?

      CAROLINA: Ba, etzazula uste! Ea; gainera, horixe genukeen onena gauzak bere onera etortzeko! Begira, ohar zaitez zeure buruaz, laztana: estudioak ondo, lana eta diru pixka bat ere bai, mundu guztiari aholkuka... amarekin, aitarekin eta baita amonarekin ere denekin harreman onak! Kontxo, ez da oso normala ere, ezta, bihotza?

    • Chapter 11

      Related audio
      Description

      MAITE: Bale! Beste kontu bat, Carolina!

      CAROLINA: Ikusten? Serioegia zara, neska!

      MAITE: Baita esan behar dizudan hau ere halaxe da, serioegia!

      CAROLINA: Jesus, edozein beldurtzeko ere!

      MAITE: Ez nuke, ba, hori ere nahi!

      CAROLINA: Bai badakit, baina...

      MAITE: Aizu, Silvia horrek, telenobelako horrek, alegia, amoranterik ba al du?

      CAROLINA: Silviak?

      MAITE: Silvia esan ez duzu, ba? Amaren pare-parekoa den telenobelako protagonista hori? Ba al du horrek amoranterik?

      CAROLINA: Ba... bai.

      MAITE: Eta aspaldidanik?

      CAROLINA: Ba, hortxe berrogeita hamarren bat kapitulu edo hasiko ziren horien maitakeriak.

      MAITE: Eta juxtu-juxtu atzo bukatu ziren, ezta? Beren harreman hori atzo bukatu, alegia...

      CAROLINA: Bai, bihotza, eta nola, gainera! Inork ez genuen espero, baina hori ere bukatu, atzo bukatu!

      MAITE: Eta, jakina, horregatixe atzo gure amaren negar eta malko guztiak!

      CAROLINA: Bai, ez baitzuen berak ere espero, maitea! Nola, ba, biak ere hain elkar maite eta hain... hain benetan maite eta? Eta hori, Flaviok inoiz dibortziorik emango ez diola jakinik, gainera, ez baitzaio komeni! Nik uste oso garbi dagoela: diru guztia Silviaren familiarena da, eta dibortziatzen badira... adios bere poxak eta xoxak! Noizko berriz aberastu?, Den bezalakoa izanda, gainera! Baina, hori bai, Luziorena beste kontu bat zen. Biak ziren txikitako lagunak, eta nola maite?, nola maite, ordea! Jakingo bazenu...

      MAITE: Eta zergatik haserretu eta banatu dira, orduan?

      CAROLINA: Bistan dago, ba! Luziok sufritzerik ezin eraman zuelako Silviak; eta bestetik, berriz, Luziok ere garbi zeukalako Silviak beti gezurretan ibili beharko zuela. Ondotxo zekiten gauza horiek, luzarora, beti min eman besterik ez dutela egiten. Ez dugu hori oraintxe ikasi!

      MAITE: Beno, Carolina, txoro-kontutik nahikoa dugu! Nire galdera hau da: nire amak ba al du amoranterik?

    • Chapter 12

      Related audio
      Description

      Kaleko giroa. Bozinazo pare bat garbi-garbi.

      AITA: Ama! Ama! Oraintxe ere ezertxo ere ez entzuten, ordea, gajoak!

      Berriro bozinazo pare bat jo ditu aitak.

      AITA: Ama! Hemen!

      AMONA: Barkatu, gazte! Nirekin ari al zara?

      AITA: Bai, ama, itxaron hortxe; segituan nator, aparkatzera noa eta!

      AITA: Ama, zer egiten duzu hemen?

      AMONA: Barkatu, baina uste dut deskuidatu egin zarela...

      AITA: Pedro naiz, ama! Ez al nauzu ezagutzen?

      AMONA: Urte askotako! Ni Maria Teresa naiz!

      AITA: Badakit zu nor zaren!

      AMONA: A, bai?

      AITA: Bai, baina igualtsu dio... Zer zabiltza?

      AMONA: Ba, beno, ez dakit, horrela... Ezezagun bati esplikazioak ematen hasteko ohiturarik ez daukat, baina tira, galdetu didazunez, erantzungo dizut, kortesiaz bederen: medikutatik nator.

      AITA: A, bai? Ondoezik, edo?

      AMONA: Badakizu... edadea, gazte! Urteek ez dute barkatzen!

      AITA: Ez da, ba, ezer larririk izango?

      AMONA: Ba, zer esatea nahi duzu? Medikuak ezetz dio, baina oraingo medikuek ba al dakite, ba, ezer?

      AITA: Berak ezetz badio...

      AMONA: Ba, azkenekotan nagoela lehenago esango nuke nik!

      AITA: Tira, ama!

      AMONA: Bai...

      AITA: Hain gaizki sentitzen al zara, ba?

      AMONA: Ez, ez, primeran sentitzen naiz.

      AITA: Zer esaten ari zara, orduan?

      AMONA: Ez dakit, ba, ez dakit! Baina... hementxe, halakoxe zerbait... Baina, Jesus! Ez zaitut nire esplikazioekin aspertu nahi, zuk ere izango dituzu zeure zereginak! Baina, bai, gizona, bost xentimo balio ez duen mediku horrek ezer ez daukadala! Jakin nahi nuke nire urteak balitu zer esango lukeen horrek! Baina, beno, horrela beharko du!

      AITA: Pozten nau, ba, ondo zaudela jakiteak...

      AMONA: Milesker, gazte! Estimatzen dizut nitaz arduratzea. Ez da, ez, egunero gertatzen den zerbait! Beno, egun on dizula Jainkoak!

  •       Maite, maite, maitea > Scene 6


    Chapters
    • Chapter 1

      Related audio
      Description

      Telefonoak, "Riiiiiing". Maite atea ireki, eta zalapartaka sartu da. Irratiaren bolumena, ohi bezala altu.

      MAITE: Bai?

      TXARO: (Telefonoz bestaldetik) Maite?

      MAITE: A, bai. Kaixo, Txaro!

      TXARO: Epa! zer moduz?

      MAITE: Ba, beno, ondo! Oraintxe iristea egin dinat. Juxtu-juxtu harrapatu naun.

      TXARO: Non habil, ba? Unibertsitatera joan naun hire bila, baina... ez omen haiz gaur azaldu!

      MAITE: Ez, ezin izan dinat.

      TXARO: Hi, bost duro besterik ez zeuzkanat, eta... hitz egingo dinagu beste momenturen batean, bale?

      MAITE: Bale!

      TXARO: Hi, baina ahaztu baino lehen... Gure arteko beste hori aitatu al dun?

      MAITE: Ba... beno, amarekin ez naun oraindik egon. Baina amonarekin ez zegon problemarik. Harengatik bale!

      TXARO: Pozten naun! Eta? Amak zer?

      MAITE: Ba, ez zekinat! Nahikoa nahastuta zebilen azken aldian, batera bezala bestera joaz. Ikusi egin behar! Dei iezadan bihar!

      TXARO: No problem! Bihar arte, orduan. Hi, baina erdia egina zegon, ezta?

      MAITE: Horixe juxtu-juxtu, erdia!

      TXARO: Adio, ederra! Bihar hitz egingo dinagu, orduan.

      MAITE: Adio, bai!

      Telefonoa eskegi du.

      MAITE: Hau jubilatzeko gogoa!

    • Chapter 2

      Related audio
      Description

      TXARO: Beno, pareja, nik uste erdia egina dugula!

      TXETE: Erdia bakarrik oraindik?

      TXARO: Joe, duela astebete okerrago geundean, ezta?

      TXETE: Ez zekinat, ba!

      TXARO: Dena dela, bihar jakingo diagu lokal hori uzten diguten ala ez. Total, egun bat gehiago ala gutxiago...

      TXUSMA: Ez, ez, ez zeukanagu halako presarik egun batengatik, behintzat...

      TXETE: Egun batengatik, egun batengatik... Joe! Hori ere ez duk kontua! Zenbat eta beranduago lanari ekin, orduan eta zailago nire musika-taldea osatzea. Zuek badakizue hori ederki asko!

      TXARO: Ba, aprobetxa itzak egun hauek, antzezlana hasi baino lehenagoko bi-hiru egun hauek!

      TXETE: Baina nola eramango dizkinat, ba, bi proiektu batean aurrera?

      TXARO: Motel! Ezin esango duk ,behintzat, nire antzezlanak hainbesteko lanik eman dianik orain arte!

      TXETE: Ez, baina beti buruan...

      TXARO: Ba, ireki ezak hire buru horretan beste artxibo bat taldearentzat, eta kitto!

      TXETE: Erraz esaten dun hik!

      TXUSMA: Honek ez zeukan artxibo-problemarik; poltsiko-problemak zeuzkan honek, nik bezalaxe, xentimorik gabe zegon eta!

      TXARO: Eta nola nagoela uste duk ni?

      TXETE: Baina antzezlan honekin sos batzuk aterako dizkinagu, ezta?

      TXARO: Bai, baina ez bihar e! Etzak horrelako ilusiorik egin. Bihar jakingo diagu lokala uzten diguten ala ez, eta hantxe entseatzen hasteko modurik egiten badugu... gero gerokoak! Beno, eta zeuron paperak honez gero ikasita izango dituzue, ala?

      TXUSMA: Nik memoriaz zekinat.

      TXETE: Nik ere bai, gutxi gorabehera.

      TXARO: Gutxi gorabehera ez, Txete! Goitik behera jakin behar duk, ahalik eta azkarren entseatzeko!

      TXETE: Ez zekinat, ba, hi! Nik baietz uste...

      TXARO: Ustearekin ez dugula ezer egiten, Txete! Ikas ezak, eta ez baduk ikasten, ez hakiok denbora galtzearen errurik inori bota!

      TXETE: Ezetz, ba!

      TXUSMA: Hi, begirok gero hainbeste kexatu eta gero herorrek ez ikasi!

    • Chapter 3

      Related audio
      Description

      TXARO: Nik uste hilabete barru plazaratzeko moduan izango garela.

      TXUSMA: Bai, eta non?

      TXARO: Ba, horrekin ere izango diagu buruhausterik! Ez duk batere erraza ezagutzen ez gaituen jendeari onak garela sinistaraztea!

      TXUSMA: Hik erraz egingo dun hori ere, gu komentzitzea egin dun, behintzat, eta!

      TXETE: Aizan, eta hori ere hik egin behar al dun?

      TXARO: Hi! Egin ezak herorrek. Ez zaidak batere gaizki etorriko lan hori beste norbaiten esku uztea!

      TXETE: Ez dinat horregatik esaten, neska! Ez al dute, ba, denek ere horrelako errepresentante edo ordezkariren bat izaten?

      TXUSMA: A bai! Eta entseatzeko lokal bat, eta publizitate-kanpaina bat eta emanaldien programa zehatz bat... Horiek profesionalen kontuak dituk, aktoreen kontuak, bale!

      TXARO: Gu ere aktoreak gaituk!

      TXUSMA: Joe! Zer esatea nahi dun? Hi hala izango haiz, ez dinat dudarik egiten, baina besteok... edo ni, behintzat...

      TXARO: Hi ere bai, Txusma! Nahi izatea aski, lortu nahi dena lortzeko.

      TXUSMA: Hik badakin ni...

      TXARO: Hi aktore izango haiz.

      TXETE: Dedio, ederki ari zarete! Orduan, nik lokala lortu nahi dudala... eta horrekin bakarrik, bale? Beste gabe? Lokala nahi dudala eta lokala lortu!

      TXARO: Ez hadi babotu, Txete! Joe! Hori ez duk berdina. Baina hi egon hadi lasai! Hori ere aterako duk eta!

      TXETE: Astebeteko epea ematen dinat. Ez badun ateratzen, ni banian!

    • Chapter 4

      Related audio
      Description

      TXUSMA: Txete hori ez dun oso baikorra.

      TXARO: Ez, baina... oso aktore ona duk. Lastima!

      TXUSMA: Ezer onik aterako ote dinagu?

      TXARO: Nik baietz uste! Bestela, ez ninduan mobida honetan sartuko. Baina ez zegok batere erraza, e!

      TXUSMA: Ez daukan esan beharrik!

      TXARO: Eta okerrena duk, beno...

      TXUSMA: Zer?

      TXARO: Ba, lokal hori, egun hauetan aipatzen ari naizen lokal hori, etxe bateko gela bat dela.

      TXUSMA: Etxe huts bateko gela.

      TXARO: Ez, nire lagun bat bizi den etxeko gela huts bat.

      TXUSMA: Eta zer arazo din, ba, horrek?

      TXARO: Joe, Txusma! Txete ez dela batere baikorra, baina... hi ez zekiat baikor t'erdi ez ote haizen!

      TXUSMA: Ondo oreka mantentzeko ere!

      TXARO: Bai, hartuko liateke oreka pixka bat etxe horretan! Bi atso bizi dituk.

      TXUSMA: Baina...

      TXARO: Eta nire lagun hori. Laguna eta amona ados zeudek gu hara joatearekin, baina ama... ama ez zekiat, nahiko histerikoa ere baduk eta!

      TXUSMA: Ba! Kasurik ez, eta kitto!

      TXARO: Ba, ikusiko diagu, baina nik uste egin beharreko guztiak egin ditugula. Ez zegok lokal huts bat bakarra bera ere. Beno, egon... egon bazeudek, baina harrapaitzak! Merkeagatik egon beharko diate!

      TXUSMA: Bazekinat bai... baina lasai, neska, zer edo zer aterako dun eta! Eta anima hadi, bale! Bestela ere nahiko lan bazeukanat bakarra animatzearekin.

    • Chapter 5

      Related audio
      Description

      "Tok-tok" atean.

      MAITE: Ama!

      AMA: Pasa.

      MAITE: Zer egiten duzu ohean etzanda?

      AMA: Hementxe, buruko minak akabatzen. Ez dut batere lorik egin!

      MAITE: Eta amona?

      AMA: Bere gelan izango da.

      MAITE: Eta hor egon al da goiz osoan?

      AMA: Ez, Ernio puntan! Non, ba? Hobe bai hori ere noizbehinka kanpora irtengo balitz!

      MAITE: Seguru al zaude gaur ez dela irten?

      AMA: Ez al dizut esan hortxe egon dela, goiz osoan hortxe sartuta, irrati bedeinkatu horrekin auzo guztia erotu beharrean?

      MAITE: Bai, irratia bai, baina amona? Ez zarela joan gela barruan ote zegoen begiratzera?

      AMA: Noski ezetz! Baina zergatik hainbeste galdera? Ez al dakizu amona ez dela inoiz kalera irteten?

      MAITE: Bai, baina...

      AMA: Hori da atarramentua daukaguna etxean irrati zahar horrekin! Gaur ere burua lehertu ez didanean! Gainera... hara, nik uste propio egiten duela. Seguru nago. Zenbat eta nik buruko mina handiagoa, orduan eta altuago. Bost axola zaio, ba, horri!

      MAITE: Ama, amonak ez lizuke horrelakorik egingo.

      AMA: Amonak, zuk eta denek. Lehenbailehen begi bistatik galdu nahi nauzue eta! Zerbait goxatu beharrean, bizitza garrazteko bestetarako ez zarete denok!

      MAITE: Bai, oraintxe asmatu duzu!

      AMA: Egia da eta!

      MAITE: Eta? Sorginak ere bai? Hark ere asko garrazten al dizu bizitza?

      AMA: Zer sorginek, gero?

      MAITE: Anbotokoak ez, behintzat! Eta niri tuntun-aurpegirik ez, e!, badakit eta norekin diren zure entrebista horiek!

      AMA: Nork esan dizu?

      MAITE: Badakit, eta ixo! Hobe zenuke txorakeria horiek utzita lan serio baten bila hastea! Zeuk ikusiko duzu zer egiten duzun, baina ni ere neure kontuak ateratzera noa. Niretzat ere nire lanak dira aurrena, eta horiekin nahikoa eta gehiegi daukat, ikasturtea aprobatu behar badut! Kokoteraino oraintxe...

    • Chapter 6

      Related audio
      Description

      MAITE: Eta zuri ere gauza bera esaten dizut, e, amona! Ikusi zaitut kalean, eta zeuk atera zeure kontuak, ez zara umea eta! Nazkatu naiz etxe honetako teatroaz! Eta badakizu, e, etxetik irten ala ez irten, hemendik aurrera irrati hori bajuago, serio ikasten hasi beharra daukat eta! Eta ez dut berriz esango, e!

      AMONA: Ea, polit hori... gauzak gaizki joan al zaizkizu gaur eskolan?

      MAITE: Ez nauzu engainatuko, amona! Begira gero, e!

      AMONA: Baina, alabatxo, ez zaitez nirekin haserretu!

      MAITE: Ondo asko dakizu ez naizela zure alaba. Baina hala naizela uste baduzu, zoaz sukaldera, eta hasi amarekin batera bazkaria prestatzen. Nazkatu naiz oraintxe denon neskame izaten!

      AMONA: Neskame berri bat ekarri beharko dugu, orduan!

      MAITE: Nahi baduzu zaharra ekarri. Nik ordainduko dudanagatik!

      AMONA: Ba, ezagutzen dut kale-baserriko neska bat, txukun samar moldatuko litzatekeena.

      MAITE: Ba, ekarri, ba, nahi baduzu!

      AMONA: Ez dakit orain non izango den, baina garai batean markesaren etxean zerbitzen egona da; harixe esker sartzen ginen gu etxe barrura, markes jauna kanpoan zenean, jakina. Hura bai palazioa! Dotorea!

      MAITE: Esan dizut nahi duzuna egiteko! Hor konpon!

    • Chapter 7

      Related audio
      Description

      Telefonoa "riiiing", behin baino gehiagotan.

      AMA: Inork ez al du telefonorik hartu behar?

      "Riiing" berriro.

      AMA: Neronek jaiki beharko dut azkenean... buruko min honekin!

      Telefonoa hartu du.

      AMA: Bai?

      AITA: Maritere?

      AMA: Zer da?

      AITA: Maite hor al dago?

      AMA: Baietz uste dut. Maite!!! Maite!!!

      AITA: Ezta Buckingham balitz ere!

      AMA: Ba, ez da, ba, azaltzen; joana izango da.

      AITA: Aizu, Maritere, galdera bat...

      AMA: Buruko minez akabatzen nago

      AITA: Erraz-erraz bat... ama hor egon al da goiz osoan?

      AMA: Baina zer demontre duzue zuek gaur amonarekin? Noski etxean egon dela! Non egotea nahi duzue, ba?

      AITA: Kalean ikusi baitut!

      AMA: Baina besteren bat izango zen!

      AITA: Nire ama ezagutzeko gauza ez naizela uste al duzu?

      AMA: Nik zer dakit, ba? Denbora galtzeko nago, ba, oraintxe, nik daukadan buruko minarekin!

      AITA: Beno, esaiozu Maiteri berarekin hitz egin beharra daukadala. Geroxeago deituko diot berriz.

      AMA: Ba, deitzen badiozu, zerorrek esan, aditu? Adio!

      AITA: Adio, sinpatika!

    • Chapter 8

      Related audio
      Description

      Telefonoa berriro joka.

      AMA: Maite! Maite! Baina non demontre sartu da neska hau? Ez al duzu telefonoa entzuten? Azkenean hau ere nik!

      Hartu egin du.

      AMA: Bai?

      CAROLINA: Kaixo, Maritere!

      AMA: A, Carolina, zu al zinen?

      CAROLINA: Ui! Nor nahi duzu, ba, izatea?

      AMA: Ez, ba... normalean dei guztiak nola Maiterentzat izaten diren...

      CAROLINA: Ba, neu nauzu, ba!

      AMA: Ederki! Aizu, Carolina...

      CAROLINA: Oso egun txarra gaurkoa ere.

      AMA: Egun txarra? Ai, nire tokian bazeunde, jakingo zenuke zer den egun txarra! Buruko minak puskatzen, Carolina, puskatzen, e!

      CAROLINA: Ni bezalaxe, orduan.

      AMA: Jesus! Ez dugu, ba, gaitzen bat izango?

      CAROLINA: Ez dut uste, larririk ez, behintzat, laztana!

      AMA: Ni preokupatzen hasita nago!

      CAROLINA: Aizu, laztana... zera, gaur ez daukat, ba, joaterik!

      AMA: Baina, Carolina!

      CAROLINA: Ez, ba, bihotza. Gaur nahiago dut arratsalde guztian ez jaikitzea, badaezpada ere!

      AMA: Aizu, baina... oso gaizki nago, Carolina!

      CAROLINA: Sendatuko zara, ikusiko duzu!

      AMA: Nola esan dezakezu hori?

      CAROLINA: Uste dut gaurko kapitulua oso ona dela!

      AMA: Nork esan dizu?

      CAROLINA: A! Txori txiki batek, Maritere! Gaur ez bada bihar, Luzio Silviaren ondora itzuliko omen da!

      AMA: Ez da egia!

      CAROLINA: Bai, bihotza, bai! Ikusiko duzu. Eta deskantsatu, e, deskantsatu!

      AMA: Saiatuko naiz, saiatuko naiz! Aizu, orduan, bihar etorriko zara, ezta?

      CAROLINA: Ba, ni ere saiatuko naiz, laztana. Adio!

      AMA: Agur bai!

      Telefonoa eskegi du.

      AMA: Luzio Silviarengana berriz... Nork sartu ote dio ziri hori gajoari? Hobe bai!

    • Chapter 9

      Related audio
      Description

      AMONA: Etxe honetan ez al da bazkaltzen?

      AMA: Bai, norbaitek bazkaria prestatzen badu!

      AMONA: Benga, ba, utzi berriketak, eta goazen!

      AMA: Eta Maite! Ba al da haren berririk?

      AMONA: Lehentxeago izan da nire gelan, baina kontuz gaur harekin! Ez dabil goxoa!

      AMA: Neroni horretan! Zakarraldi dugu gaur!

      AMONA: Ez al dago bere gelan?

      AMA: Ez dut begiratu.

      AMONA: Ea hor dagoen, goazen!

      "Tok-tok-tok" atean.

      AMA: Maite!

      AMONA: Maite!

      MAITE: Zer behar duzue?

      AMA: Ez zara, ba, ondoezik egongo?

      MAITE: Primeran nago!

      AMONA: Zer egiten duzu, orduan, ohean etzanda?

      MAITE: Deskantsatu! Gutxi al da?

      AMONA: Bazkaldu ere egin beharko dugu, ba!

      MAITE: Jarri mahaia, eta azalduko naiz!

      AMA: Jesus, neska!

      MAITE: Ez Jesus eta ez Maria! Hemendik aurrera, batentzat alaba eta bestearentzat biloba! Kitto! Bukatu dira hemengo festa guztiak!

  •       Maite, maite, maitea > Scene 7


    Chapters
    • Chapter 1

      Related audio
      Description

      Sukaldeko lanetako ohiko soinuak. Kazolaren bat, platerak...

      AMONA: Nik ez dakit ezer, e!

      AMA: Seguru?

      AMONA: Seguru!

      AMA: Ba, ume honek zerbait badu. Ez da normala hartu duen jarrera hori.

      AMONA: Enamoratu egingo zen.

      AMA: Hala uste al du?

      AMONA: Ez dakit, ba. Gure garaian lehenik enamoratu, eta, ondoren, ezkondu egiten ginen. Orain, berriz, badirudi enamoratu orduko dibortzioan pentsatzen hasten direla. Horrelako zerbait izango du, lehengoan etorri zen itxura oneko mutil hura ezagutu eta gero.

      AMA: Hori ote du, ba? Izan ere, zer-nolako lagunartea duen ere ez dakigu. Ai ama!

      AMONA: Zer?

      AMA: Ez da, ba,...

      AMONA: Zer astakeria bururatu zaizu orain?

      AMA: Pentsatze hutsak ere... Ez zen, ba, drogatzen hasiko?

      AMONA: Ez dut uste.

      AMA: Eta nola daki hori? Oso zaila omen da antzematea, e!

      AMONA: Nik azkar asko antzemango nioke.

      AMA: Duela gutxi nire ezagun bati gertatu zaio kasu hauxe bera. A zer-nolako disgustua! Eta ez pentsa mutilari antzematen zitzaionik, e! Ezagutzen nuen nik: oso planta oneko gaztea, baina begira!

      AMONA: Baina horretarako... nik ez dakit, baina... ez al dute diru asko behar izaten?

      AMA: Hala diote.

      AMONA: Ba, gure honek dirua etxera ekarri besterik ez du egiten; eraman inoiz ez, nik dakidala, behintzat!

      AMA: Ez, ez, horretan arrazoi du...

      AMONA: Auskalo! Baina oraingoz dakigun gauza bakarra da nazka-nazka eginda dagoela, niri esan didanez, behintzat.

    • Chapter 2

      Related audio
      Description

      Telefonoa "riiiing".

      AMA: Nor ote da orain?

      Telefonoa hartuz.

      AMA: Bai?

      TXARO: Maite?

      AMA: Ez, Maritere naiz.

      TXARO: A, kaixo. Eee..., Maite etxean al da?

      AMA: Bai, nor zara?

      TXARO: Txaro, bere lagun bat.

      AMA: A, bai! Kaixo, Txaro! Pozten naiz deitzeaz... Zera, aizu, zuk ba al dakizu Maiteri ezer berezirik edo gertatzen ote zaion?

      TXARO: Ezer berezirik?

      AMA: Bai, normala ez den zerbait, edo...

      TXARO: Berezi-berezia... ba, ez dakit. Zer du, ba?

      AMA: Ez, ez... Hortxe dago, ba, ohean etzanda eta!

      TXARO: Nekatuta egongo da.

      AMA: Ez nago, ba, hain seguru! Badu zerbait!

      TXARO: Joe! Eta harritu egiten al zara, etxean ematen diozuen lan guztia eman eta gero? Aizu, Maritere, barkatu, baina bost duroko bat besterik ez daukat. Esango al zenioke Maiteri jartzeko, presa handiko gauza ere bada eta?

      AMA: Eta zer da, ba, hain urgentea?

      TXARO: Jo, zuri kontatzen hasten banaiz, adios nire bost durokoa!

      AMA: Beno, beno, itxaron... Maite! Txaro telefonoan! Bost duroko urgentzia bat!

      MAITE: (Gelatik) Esaiozu nahi badute bihar etortzeko.

      AMA: Aizu, Txaro, bihar etortzeko nahi baduzu.

      TXARO: A, bale, primeran! Aizu, zu ere konforme?

      AMA: Horixe, etorri lasai! Daukana daukadala, ea zu ikusita pasatzen zaion. Agur, Txaro!

      TXARO: Agur, bai!

    • Chapter 3

      Related audio
      Description

      Bazkaltzen ari dira. Kubierto-soinua.

      AMONA: Goxoa al zegoen, Maite?

      MAITE: Jateko modukoa!

      AMA: Zuretzako bereziki prestatu du amonak.

      MAITE: Ja!

      AMONA: Ez zaude, behintzat, esker onekoa!

      MAITE: Gaur ez.

      AMONA: Ez al duzu gehiago jan behar?

      MAITE: Bete naiz.

      AMA: Zer, hasi al zarete esaminekin?

      MAITE: Datorren astean.

      AMONA: Zaila?

      MAITE: Bai.

      AMA: Asko ikasi beharko duzu orduan?

      MAITE: Ez dakidana bakarrik!

      AMONA: Baina zer duzu, maitea?

      MAITE: Ezer ez.

      AMONA: Nonbaiteko mina al daukazu?

      MAITE: Burukoa.

      AMA: Zuk ere bai?

      MAITE: Bai.

      AMA: Ni ere igual nabil, Carolinak ezetz esango du, baina... ea epidemia txarren bat edo sartu zaigun! Uste dut badabilela buruko minetan... Ai! Nik, behintzat, badaukat galanta!

      MAITE: Beti bezala.

      AMONA: Zurea gehiegi ikasteagatik izango da, akaso!

       MAITE: Ez dut uste.

      AMA: Zuri mihia zertxobait jan dizu, behintzat!

      MAITE: Zuri bezala luzatu partez!

      AMA: Zure aita horrek deitu du.

      MAITE: Betikoa.

      AMA: Ez al duzu zer esan duen jakin nahi!

      MAITE: Betikoa bada...

      AMA: Ba, zurekin hitz egin behar, eta geroxeago deituko omen du.

      MAITE: Ikusiko dugu.

    • Chapter 4

      Related audio
      Description

      AMONA: Maite...

      MAITE: Utziko al nauzu bakean?

      AMA: Baina...

      AMONA: Kezkatuta gaude eta.

      MAITE: Garai ederrean!

      AMA: Beno, beno; ez zaitez haserretu, behintzat, guk ez dizugu ezer egin eta!

      MAITE: Ez nago haserre. Bakean uztea nahi dut. Besterik ez.

      AMONA: Afaltzeko zerbait berezirik nahi al duzu?

      MAITE: Ez dakit afaldu ere egingo dudan.

      AMONA: Hara! Kanpora al zoaz?

      MAITE: Zuk abisatzen al duzu kanpora zoazenean? Ba, nik ere ez, bale!

      AMA: Beno, beno, ea pixka bat lasaitzen garen denok! Momentu batean gelara noa, segituan etorriko naiz.

      MAITE: Ba al du Silviak alabarik?

      AMONA: Zein da Silvia?

      MAITE: Amak badaki.

      AMA: Badu bai, eta horixe pentsatzen ari nintzen, gainera, huraxe dirudizula zeure portaera petral horrekin! Biok zuek berdinak, nahi baduzu jakin!

      MAITE: Banengoen, ba, ni!

      AMONA: Nor da Silvia?

      MAITE: Telenobelako protagonista.

      AMONA: Aaa.

      MAITE: Ni ikastera noa.

      AMONA: Segi, segi lasai! Nik egingo ditut hemengo lanak.

    • Chapter 5

      Related audio
      Description

      Telefonoak "riiiiing" berriro. Hartu egin du.

      AMONA: Nor da?

      AITA: Kaixo, ama! Pedro naiz.

      AMONA: Eta?

      AITA: Gogoratzen al zara nor naizen?

      AMONA: Gogoratuko ez naiz! Txoratzen hasi al zara, edo zer?

      AITA: A, beno... Aizu, Maite hor al da?

      AMONA: Bai, baina alferrik, ez dago telefonoa hartzeko moduan.

      AITA: A, ez?

      AMONA: Ez, ikasten ari da.

      AITA: Esaiozu ni naizela.

      AMONA: Ez diot esango.

      AITA: Eta berarekin hitz egin beharra daukadala.

      AMONA: Beste egunen batean beharko du. Gaur oso lanpetuta dabil. Adio, Pedro!

      AITA: Ama!

      Eskegi egin du.

      AMONA: Zer uste du horrek! Edozein momentutan edonor molesta dezakeela?

      Telefonoa berriro isildu ere egin gabe.

      AMONA: Aparatu hau inbentatu zuena ere! Sikiera soinurik gabekoa balitz... Bai, nor da?

      TXEMA: Kaixo! Aizu, Maite etxean al da?

      AMONA: Segun.

      TXEMA: Beno, ez dakit nitaz gogoratzen zaren... Txema naiz.

      AMONA: Txema, Txema...

      TXEMA: Bai, lehengo egunean horra joan, eta egongelan zain egon nintzen hura.

      AMONA: A, baita, gainera! aberats-itxurako mutil majo hura. Itxaron momentu bat, mesedez.

    • Chapter 6

      Related audio
      Description

      AMONA: Maite, lo al zaude?

      MAITE: Ez.

      AMONA: Txema da telefonoan.

      MAITE: Orduan, bai. Esaiozu lo nagoela.

      AMONA: Baina, hain itxura oneko mutila eta!

      MAITE: Eta?

      AMONA: Bale, bale! Ondo da, lo zaudela...

      AMONA: Aizu, Txema...

      TXEMA: Bai?

      AMONA: Lo dagoela esateko esan dit.

      TXEMA: Eta, noiz esnatuko denik? Hori ez al dizu esan?

      AMONA: Ez, hori ez. Baina dei ezazu bihar. Umore txarrez dago gaur, ez dakit zer duen.

      TXEMA: Umore txarrez?

      AMONA: Bai, inoiz ez bezala. Denok harrituta gaude, umea!

      TXEMA: Ez da, ba, niregatik izango?

      AMONA: Horixe jakin nahi nik!

      TXEMA: Ba, ez dakit, ez dut uste.

      AMONA: Guk ere ez, ba, eta hementxe gaude nola asmatu ez dakigula!

      TXEMA: A! Igual...

      AMONA: Zerbait ba al dakizu?

      TXEMA: Ez, jakin ezer ez, baina... gaur goizean klasera zihoala zu ikusita horrekin...

      AMONA: Ni?

      TXEMA: Bai. Horrekin asko harritu da, eta zure atzetik abiatu ere bai, su batean, besteok hantxe bertan utzita!

      AMONA: Ai, ama!

      TXEMA: Beno, su batean... hain jenio txarrez ere ez da jarri. Baina harritu, bai, asko harritu da, ez zuen horrelakorik espero!

      AMONA: Bale, bale, hitz egingo dut berarekin. A, eta eskerrik asko, Txema; deiozu bihar, mesedez!

      TXEMA: Aizu, aizu... pasatzen bazaio, esaiozu berari hots egiteko.

      AMONA: Nire kontu!

      Eskegi.

      AMONA: Ai, ama! Hauxe bai ez nuela inondik inora espero! Pedro engainatzea bat da. Nola engainatu Maite?

    • Chapter 7

      Related audio
      Description

      Telenobela altu-altu. Etxeko tinbrea oraingoan: "din-don".

      AMONA: Hau eromena! Momentu bateko bakerik ez ote dugu izango etxe honetan?

      Atea ireki du.

      AITA: Non dago Maite?

      AMONA: Lotan.

      AITA: Zer du?

      AMONA: Ez dakit.

      AITA: Bada hemen zerbait arraroa, eta oraintxe bertan jakin nahi dut.

      AMONA: Gauza arrarorik ez, Pedro, ezta ezertxo ere. Zoaz lasai, eta itzuli bihar.

      AITA: Ez, Mariterekin hitz egin behar dut.

      AMONA: Ai, gizajoa! Ez al dakizu bere telenobelaren ordua dela?

      AITA: Zer telenobela eta zer otxokoarto! Maritere!

      AMONA: Ez dizu entzuten, eta ezta entzungo ere, bukatu arte.

      AITA: Maite!

      AMONA: Ez zaitez eroaren moduan builaka hasi, gizona! Lehen ere bada hemen zu gabe buila eta zalaparta nahikoa!

      AITA: Maritere! Maritere! Non dago? Bere gelan!

      Joan eta atea zabaldu du.

      AITA: Papo telenobela! (Kendu egingo du) Telebistaz kanpo hemen daukazu zuk nahikoa nobela!

      AMA: Piztu hori segituan! Pizteko esan dizut!

      AITA: Ez. Ez dut piztuko. Maiteri zer gertatzen zaion jakin nahi dut, eta hori jakin arte ez duzu telebistarik ikusiko.

      AMA: Baina... oraintxe-oraintxe nindoan jakitera...

      AITA: Bada hemen telenobela baino gauza jakingarriagorik!

      AMA: Eta nor eta zu niri hori esaten?

      AITA: Bai.

      AMA: Oraintxe zihoan eta argitzera zer duen Silviak bere alabarekin!

      AITA: Eta kapaz izango zinateke, gainera, horri begira egoteko, hementxe, ahoko zuloan daukazuna ikusi ere egin gabe!

      AMA: Zer uste duzu? Honek ez duela inguruko gauzak ulertzen laguntzen?

      AITA: Maritere, mesedez... lehen ere...

      Maite azaldu da.

      AITA: Hara, Maite! Kaixo, alabatxo! Zer moduz?

      MAITE: Gaizki; eta builaka jarraitzen baduzue, askoz ere okerrago.

      AMA: Zure aitak telenobela kendu dit.

      MAITE: Utziozu telenobela ikusten, aita!

      AITA: Baina...

      MAITE: Utziozu, baina bolumena bajuago jarri, e, ama! Ezer ezin da ikasi bestela etxe honetan!

    • Chapter 8

      Related audio
      Description

      AITA: Ez zeneukala telefonoa hartzerik esan dit amonak, eta, azkenean, etorri egin naiz.

      MAITE: Ikusten dut bai!

      AITA: Beste karta bat iritsi da, Maite. Honek ez dauka horrela jarraitzerik!

      MAITE: Zergatik ez?

      AITA: Ezkutuan beste gizon batekin dabilelako!

      MAITE: Eta?

      AITA: Baina, Maite...

      MAITE: Niri ez zait batere inporta. Eta, gainera... hara, barregarria, ridikuloa iruditzen zait zu jartzen zaren bezala jartzea.

      AITA: Bai, baina...

      MAITE: Eta hemendik aurrera, e, kontaizkiozu kontu horiek nahi duzunari; niri ez. Nik ez daukat alferrik galtzeko denborarik.

      AITA: Maite! Zu... zu ez zara nire Maite, beste bat zara! Zer gertatu da?

      MAITE: Ezer ez. Nazka-nazka egin naizela, besterik ez. Nazkatu, aditu?, nazkatu!

      AITA: Ezin dut ulertu... ez daukat hitzik...

      MAITE: Ba, hobe horrela... A, eta beste gauza bat: hemendik aurrera, dirurik behar duzunean zoaz zuzenean amarengana. Hark izaten ditu diru guztiak bai, eta harekin konpondu; bukatu dira nik emandako diruak!

      AITA: Baina amak ez dit emango!

      MAITE: Ba, zeuk atera kontuak, bankuak atrakatzen hasi nahi baduzu ere!

      AITA: Mesedez, Maite! Eskalea, nahi baduzu, baina lapurra ez ni!

      MAITE: Ba, entzun duzu, zeuk atera kontuak, hor konpon!

    • Chapter 9

      Related audio
      Description

      AITA: Maite, baduzu zuk problemaren bat...

      MAITE: Bat baino gehiago, eta bat zu!

      AITA: Negarrez hastea nahi al duzu?

      MAITE: Ez hastea nahiago!

      AITA: Ba, hasteko zorian nago.

      MAITE: Egin, orduan, lasai. Hasi negarrez... eta lasaiago egin dezazun... amak ez dauka amoranterik.

      AITA: Nola dakizu hori!

      MAITE: Bere lagunik onenak esanda.

      AITA: Orduan... kartak...

      MAITE: Ba, begira, hori sorginari galdetu beharko diozu.

      AITA: Banekien nik ez zinela hainbeste aldatuko egun batetik bestera.

      MAITE: Ba, kontuz ibili, aldatu egin naiz eta!

      AITA: Baina seguru... seguru al zaude amak ez duela amoranterik?

      MAITE: Seguru. Ez orain eta ez lehen, amak ez du inoiz amoranterik izan. Ez dakit horrekin ezer aurreratuko duzun, baina hala da: amak ez du inoiz maitalerik izan.

  •       Maite, maite, maitea > Scene 8


    Chapters
    • Chapter 1

      Related audio
      Description
      MAITE: Aldatu... esaten errezago da. Nola nahi duzue egun batetik bestera aldatzea? Zein eta ni, gainera! Pelikuletan eta bai. Minutu bakar batzuk nahikoak izaten dira han, zintzoak gaizto bihurtzeko eta alderantziz, pertsonaiarik bihurrienak on puska izaten hasteko. Baina ni? Ni aldatu goizetik gauera, ezeri jaramonik egin gabe bizitzen hasteko adina? Ez berehala! Gaur goizean gure etxean armatu dena ikustea nahikoa... Ai, niregatik ez balitz!
    • Chapter 2

      Related audio
      Description

      "Din-don" tinbrea.

      AMONA: Banoa, banoa! Gaur ere partea entzun gabe geratu behar! Banoala!

      TXUSMA: Kaixo! Txaro hemen al da?

      AMONA: Hemen ez dago Txarorik.

      TXUSMA: A, ba, berak esan dit hona etortzeko. Beraz, ez dakit ulertuko duzun, baina barrura sartu, eta bertan geratuko naiz haren zain. Berandu baino lehen hemen izango dela nik uste!

      AMONA: A, beno, ezer ikutzen ez duzun bitartean...

      TXUSMA: Ez, ez, hortxe, salan, geldi-geldirik...

      AMONA: Ez, nik... ezer ez zikintzeagatik esaten nuen. Figura horrekin... erruki gure siloiak!

      TXUSMA: Bo, zaude lasai, itxura besterik ez da eta!

    • Chapter 3

      Related audio
      Description

      "Din-don" berriro.

      AMONA: Jesus, Maria eta Jose!

      TXETE: Nor zara zu?

      AMONA: Hara bestea!

      TXETE: Baina zer egiten duzu zuk hemen?

      AMONA: Eta zuk nondik atera dituzu txima horiek?

      TXETE: Je... ispilurik ez etxean?

      AMONA: Tximajario halakoa!

      TXETE: Beno, igoal dio. Banoa. Deskuidatu egin naizela uste dut.

      AMONA: Aizu, Txaroren bila al zabiltza?

      TXETE: Ui! Eta nola dakizu hori?

      AMONA: Nik pentsatu!

      TXETE: Ezagutzen al duzu, ba, Txaro?

      AMONA: Ba, ez dakit, ez nago seguru.

      TXETE: Orduan, zergatik galdetu didazu hori?

      AMONA: Ba, duela gutxi beste bat etorri delako harexen bila.

      TXETE: Txusma izango zen.

      AMONA: Hori ez, ba, nik jakin! Ile guztiak tente-tente dituen bat. Ez zu bezala, aurpegirik ikusi ere ezin zaizu egin eta!

      TXETE: Eta nora joan da?

      AMONA: Hortxe dago, egongelan.

      TXETE: Egon dadila, ba, bertan, ni geroxeago etorriko naiz!

      AMONA: Bai, zera! Total! Pasa, pasa, ea Txaro hori eza-gutzen dugun behingoz!

      TXETE: Hona etortzeko esan digu eta...

      AMONA: Bai, bai, pasa.

    • Chapter 4

      Related audio
      Description

      Garrasi handi bat entzun da.

      AMONA: Topatu ditu. Beste garrasi bat.

      AMONA: Ez, lehen bat topatu du, orain bestea...

      AMA: Ama! Ama!!

      AMONA: Zer da, Maritere?

      AMA: Etxe guztia eskalez beteta! Bat pasiluan, beste bat egongelan, baina zer da hau? Nola sartu dira, edo zer egiten dute hemen?

      AMONA: Ba, Txaroren zain daude.

      AMA: Txaro? Hemen ez dago Txarorik! Hara, ama, esan biei alde egiteko hemendik, Ertzantzari deitu baino lehen!

      AMONA: Lasai, neska! Ez dago kuidadorik!

      AMA: Berorrek utzi al die sartzen?

      AMONA: Ba, bai... Txaro ez al da, ba, gaur etortzekoa?

      AMA: Baina zein Txaro, ordea?

      AMONA: Maiteren laguna.

      AMA: Maiteren laguna? Baina zer ikusi dauka Maiteren lagun batek kinki-jende honekin?

      AMONA: Maritere, faborez, ez dutela kalterik egingo!

      AMA: Jesus, Jesus! Gaur umore onez jaikitzeko egin ditudan ahaleginak egin, e, eta, aspaldiko partez, horoskopoa ere nire alde nuela. Hara, hau bada gero, e! Hau bada, gero!

      AMONA: Baina isilduko al zara, emakumea? Hori da erretolika! Hauxe duk hauxe!

      "Din-don" tinbrea.

      AMONA: Hara, badator Txaro!

      AMA: Txaro...

      AMONA: Jantzi edo... bixaje horrekin txukuna zaude, ba, inoren begi aurrerako!

    • Chapter 5

      Related audio
      Description

      AMONA: Ba, hortxe daude, egongelan.

      TXARO: A, milesker. Beno, uste dut Maitek esango zizula, ezta?

      AMONA: Bai, zerbait bai. Bere amak hala ere ezer asko ez daki, e! Baina tira... zuek lasai, zuek segi zuenean, eta amari esatea, berriz, nere kontu! A, eta... gero utziko didazue, ba, barrura sartu eta zertxobait ikusten?

      TXARO: Bai, bai, nahi duzunean! Batere problemarik... aspertzen ez bazara, behintzat!

      AMONA: Zuekin aspertu? Gehiago aspertzen naiz ni hemen bakar-bakarrik!

      TXARO: Ba, nahi duzunean, zuretzako ateak zabalik beti!

      AMONA: Beno, ba... hortxe, horixe duzue zuen gela.

      TXARO: Milesker, amona.

    • Chapter 6

      Related audio
      Description

      TXETE: Beno, Txaro. Zer broma klase dun hau?

      TXARO: Broma? Bromarik batere ez, Txete!

      TXETE: Hau al da espero genuen lokal zoragarri hori?

      TXARO: Hi, batere ez baino hobea izango duk, ba?

      TXETE: Eta zer egiten du amona horrek hemen?

      TXARO: Zer nahi duk, etxetik bidaltzea?

      TXETE: Eta hor egon behar al du gu entseatzen ari garen bitartean?

      TXARO: Hor edo hemen, entseguak ikusteko baimena eman zioat behintzat eta!

      TXUSMA: Jator askoa duk! Hor kamisoi hutsik azaldu den beste atso hori adinakoa baduk bai!

      TXARO: Maiteren ama izango huen hori.

      TXETE: Horren garrasi egin beharra, gu ikusi gaituenean!

      TXARO: Apenas ezer zekien... baina atzo berak esan zidaken etortzeko!

      TXETE: Eta horiek hor dauden bitartean...

      TXARO: Bost axola guri ate horretatik kanpokoa! Gu geurera, entzun? Eta norbait azaltzen bada... ji-ji-ji-ji, goxo-goxo bai, eta amen! Bakea!

      TXETE: Niri berriz azaltzen bazait horregatik!

      TXARO: Ez al duk berriro builaka hasiko!

      TXUSMA: Amona, berritsu horietakoa duk...

      TXARO: Beno, eskenatokia hortxe; eskuin aldean jarri, eta hasi egingo gaituk. Eta? Zuen paperak zer, Txete?

      TXETE: Den-denak buruan!

    • Chapter 7

      Related audio
      Description

      Entseatzen ari dira.

      TXETE: Non dago diferentzia?

      TXUSMA: Nik uste diferentzia naharmena dela!

      TXETE: Zuk bai uste. Uste!

      TXARO: Nik ere ikusten dut.

      TXETE: A, ikusi egiten duzue, orduan?

      T ... T: Bai, ikusi egiten dugu.

      TXETE: Ba, oker zabiltzate. Nik, gizona naizela uste duzuen arren, gauza bat esan behar dizuet: ez naiz gizon bat.

    • Chapter 8

      Related audio
      Description

      "Tok-tok" atean, eta atea ireki du amonak.

      AMONA: Barkatu baina, kafetxo bat ondo etorriko zaizue, noski?

      TXARO: A, milesker, egia esan, etorri... primeran etorri oraintxe denoi!

      AMONA: Eta zuk, gazte, zuk nahi duzuna esango duzu, baina txima horiekin asmatzen erraza ez bada ere, zu gizona zara.

      TXARO: Ba, hementxe... lanean!

      AMONA: Bai, ikusten dut bai! Baina bai lan xelebrea ere. Aizu, zer egiten duzu zuk hor goian? Jaitsiko al zara hortik, umea!

      TXUSMA: Ni kontzientzia naiz!

      AMONA: Norena jakin behar! Edozeinena dela ere, bai txukuna!

      TXARO: Txukuna, ba, amona, txukuna!

      AMONA: Hara, nik ez dut gauza hauetaz ezer ulertzen, baina niri ez esan tximajario nazkagarri bat ez denik hau. Baina, beno, berdin dio, zuek segi lanean. Nik momentutxo batean irten beharra daukat, baina berehalaxe hemen naiz. A, eta norbaitek nire galdera egiten badu, faboretxo bat egingo didazue, ezta? Norbaitek nire galdera egiten badu, zuek ez dakizuela ezer, hortxe egongo naizela, betiko moduan, nire gelan sartuta. Gainera, non, ba, bestela? Gu beti gure gelan sartuta gaude eta! Bale?

      TXARO: Bale, bale, gure kontu!

      TXUSMA: Hauxe amona xelebrea!

      TXARO: Graziosoa, behintzat, bada... sinpatika askoa!

      TXETE: Bai, toma! Hiretzat!

      TXARO: Hiretzat, behintzat, apenas ezer graziosorik badagoen!

      TXUSMA: Utzion, ohituko dun bai!

      TXETE: Ez diat uste. Baina berdin ziok! Lehendabiziko atalarekin jarraituko al dugu edo horrelaxe segi behar da kontu-kontari?

      TXARO: Ea, ba...

    • Chapter 9

      Related audio
      Description

      Kanpoko atea itxi da, eta Maite sartu.

      MAITE: Ama! Amona! Iritsi naiz!

      AMONA: Kaixo, Maite! Zer moduz?

      MAITE: Beno, hobeto...

      AMONA: Etorri dira zure lagun horiek. Oso sinpatikoak... beno, egia esan, bati aurpegia ikusi ere ez zaio egiten, baina...

      MAITE: Noiz etorri dira?

      AMONA: Zu joan eta berehalaxe. Hortxe daramate goiz osoa.

      MAITE: Amak ba al daki?

      AMONA: Ba, goizean topatu ditu... bihotzekoak eman ez dioenean! Haren erretolika... ez dela isilduko! Ezagutzen duzu.

      MAITE: Bai, pentsatzen dut bai!

      AMONA: Prest daukat bazkaria.

      MAITE: Ene, lanerako zaude gaur!

      AMONA: Norbaitek egin behar!

      MAITE: Oraintxe nator. Txaro eta bere lagunak agurtzera noa.

      MAITE: Keai, zer moduz?

      TXARO: Epa, Maite! Goiz osoa hementxe zeramanagu!

      MAITE: Amonak esan zidan, bai. Eta, zer moduz?

      TXARO: Primeran, oso ondo! Ee... Txusma eta Txete... ezagutzen ditun, ezta?

      MAITE: Bai, bistaz bai. Kaixo!

      TXETE: Epa!

      TXUSMA: Zer moduz?

      MAITE: Eta, denbora askorako lana?

      TXARO: Ba, ez dinat uste. Bizpahiru astetan dominatuko dinagu!

      TXETE: Hainbeste denbora?

      TXUSMA: Bai, bizpahiru aste! Zer, ba?

      TXARO: Ez duk denbora asko, Txete!

      MAITE: Beno, bazkaltzeko asmorik?

      TXARO: Ba, oraintxe geundenan atsedentxo bat hartzekotan.

      MAITE: Hi, mahaia prest zeukanagu, nahi baduzue.

      TXARO: Ez, ez... lasai!

      TXUSMA: Lasai? Bera onena, gainera, zergatik ez, ba?

      TXARO: Ez. Txusma. Kanpoan jango diagu.

      MAITE: Ui, nahi duzuen bezala!

      TXARO: Bai, bai, hobe izango dun! Gaizki iruditzen ez bazain, arratsaldean hemen gaitun berriz.

      MAITE: Oso ondo!

      TXARO: Beno, gero arte, orduan!

      MAITE: Bai, gero arte!

    • Chapter 10

      Related audio
      Description

      Sukaldeko ohiko soinuak.

      MAITE: Ama lotan geratu ote da?

      AMONA: Larri ibili!

      MAITE: Begiratzera noa.

      MAITE: Ama! Bazkaltzera! Ama! Baina, zer... irtengo al duzu hortik?

      AMA: Jentilaia hori dena etxean dagoela jakinda?

      MAITE: Baina, zer esaten ari zara? Zer jentilaia?

      AMA: Amonak... amonak atea ireki, eta sarrarazi ditu gaur goizean... bi drogazale, makarroso edo auskalo zer diren... bi kinki horiek! Badago piska baterako horiek etxean dauden bitartean ni hemendik irten zain badago!

      MAITE: Ama, nire lagunak dira...

      AMA: Zure lagunak? Figura horrekin?

      MAITE: Aktoreak dira eta!

      AMA: Zer direla?

      MAITE: Antzerki-talde batekoak.

      AMA: Eta zer egiten dute hemen?

      MAITE: Ba, antzezlan bat entseatzeko tokirik ez zeukatela eta, etxeko gela hutsa eskaintzea pentsatu nuen; egun batzuetarako, jakina!

      AMA: A! Eta onak al dira?

      MAITE: Onak... oraintxe hasten, baina nik uste moldatuko direla.

      AMA: Aktoreak, orduan, e!

      MAITE: Bai, aktoreak... Eta irten zaitez hortik, aditu, mesedez!

      AMA: Ba, beldurtu egin naiz, egia esan! Aizu... Silviari ere horrelaxe sartu zitzaizkion ezezagun batzuk etxean, eta alaba eraman zioten, e!

      MAITE: Ni ez nau, behintzat, inork eraman eta!

      AMA: Baina Luzio ere halaxe da: aktorea!

      MAITE: Ez dut uste hauen artean Luzioren modukorik aurkituko duzunik, baina tira!

      AMA: Aktoreak...

      MAITE: Beno, ama, orain goazen bazkaltzera.

      AMA: Baina joan al dira?

      MAITE: Bai, atzera arratsaldean etorriko dira.

      AMA: Seguru?

    • Chapter 11

      Related audio
      Description

      AMA: Aktoreak, orduan, e?

      TXARO: Bai, ba... kontatu al dizu Maitek?

      AMA: A, bai, bai... Baina ez gaizki pentsatu, e! Kontxo, bai... hasieran... izan ere, halako beldurra sartu didazue... ez bainekien ezertxo ere! Burutik pasa ere gure etxean aktore batzuk topatu behar nituenik! Beraz, barkatuko didazue goizeko nire...

      TXARO: Bai, bai... lasai, emakumea!

      AMA: Ez baitzidan ezertxo ere abisatu nire alaba horrek! Baina, beno, hemendik aurrera, lasai, e! Egin zuek egin beharrekoa...

      TXARO: Saiatu, behintzat, saiatuko gara.

      AMA: Eta zer lan egiten ari zarete, ba?

      TXARO: Guk geuk sortutako antzezlan txiki bat.

      AMA: Kontxo, oso interesantea! Eta ikusterik bai ote?

      TXARO: Nahi baduzu...

      TXETE: Baina, aspertu egingo zara.

      AMA: Ez, horixe! Zuek ikusten aspertu?

      TXARO: Ba, zeuk ikusi. Esan diot amonari ere... entseguak aspergarri samarrak izaten dira, baina... hementxe jarrita egon nahi baduzu...

      AMA: Gaizkitxo, alajaina, aktore gazte batzuek euren buruak nola lantzen eta prestatzen dituzten ikusten! Bai, bai, dudarik gabe. Eta aholku txikiren bat edo beste beharko bazenute, berriz, ni beti prest.

      TXARO: Bai, bai, beno... Hasiko al gara, ba?

      AMA: Derrepentean, gainera! Jesus, zertarako nago, ba, ni hemen? Hau da ilusioa, aizue! Pentsa gero, hemendik urte batzuetara nirekin batera entseatzen zenutela jakiten dutenean... Konturatzen al zarete, enetxoak?

      TXARO: Bai, baina hasten bagara bakarrik jakingo dute!

      AMA: Ai, bai, barkatu, izan ere, emozio hau... aizue!

  •       Maite, maite, maitea > Scene 9


    Chapters
    • Chapter 1

      Related audio
      Description

      MAITE: Nork ulertu gure ama?

      AMONA: Ez da lan erraza!

      MAITE: Batzuetan... hara, amona, egiatan esaten dizut, e, batzuetan, psikiatra batengana eramateko gogoa ematen dit.

      AMONA: Alfer-alferrik, maitea!

      MAITE: Baina, baina, erreakzio horiek? Oraintxe barrez eta oraintxe negarrez, minutu bateko tarterik gabe?

      AMONA: Horrelakoxea da, ba, eta horrek honez gero ez du erremediorik. Orain dela urte batzuk... isiltzen naiz, baina behin berrogeita bostetik aurrera...

      MAITE: Ez, nik ere ezetz uste.

      AMONA: Aizu, Maite...

      MAITE: Zer, amona?

      AMONA: Ee... atzo kalean ikusi omen ninduzun?

      MAITE: Bai...

      AMONA: Eta... zertxobait kezkatu ere bai, agi danean!

      MAITE: Kezkatuko ez nintzen, ba, ordu hartan zu kalean ikusita?

      AMONA: Eta... neu ez banintzen?

      MAITE: Zeu zinen, ordea!

      AMONA: Seguru al zaude? Bistak batzuetan horrelakoxe azioak egiten ditu gero, e!

      MAITE: Zeu zinela, ba, amona, zeu zinela!

      AMONA: Baina... eta ni ez nintzela esaten badizut?

      MAITE: Ai, amona! Nahiago nuke neure burua horrela engainatzeko zure abildadearen erdia banu! Ez zintudala ikusi? Ezkutuka, gainera, bakarren batek ikusteko beldurrez edo... hantxe, batera eta bestera!

      AMONA: Ezkutuka? Ni ezkutuka?

      MAITE: Bai, horrelaxe, amona, ezkutuka, zeure burua non gorde asmatu ezinda! Baina ez pentsa asko harritzen naizenik, e! Etxe honetan ikusi ditudanak ikusita, gainera! Hara, ez dago batere problemarik! Ez didazula ezertxo ere kontatu nahi? Hor konpon! Bakoitzak bere lanak! Horixe da hemendik aurrera etxeko arau bakarra.

      AMONA: Baina...

      MAITE: Bainak baratzean, amona!

    • Chapter 2

      Related audio
      Description

      AMONA: Hara, ez dakit, ba, neu nintzen; eta, hala banintz ere, ez naiz akordatzen!

      MAITE: Eta nik sinistu? Hara; nahikoa dugu, e, amona; nahikoa dugu! Lehen esan dizut... ez duzula ezer esan nahi? Ba, kitto! Eskubide osoa daukazu. Aizu, aizu, eta... nondik dakizu, gainera, zuk nik ikusi zintudala eta guzti horren berri?

      AMONA: Zure lagun horrek esanda.

      MAITE: Nork? Txarok?

      AMONA: Ez, beste mutil horrek... Nola du, ba, izena?

      MAITE: Txemak?

      AMONA: Bai... beno, hainbeste "txe"rekin nahastu ere egiten naiz, baina... Txema hori izango zen, bai.

      MAITE: Horrek ere hobe luke batzuetan...

      AMONA: Nik galdetutakoa erantzutea besterik ez zuen egin. Jator askoa mutila! Eta planta onekoa, gainera!

      MAITE: Bai pelma galanta ere.

      AMONA: Zerako pelma!

      MAITE: Bere inbentu zahar horiekin beti... aberastu behar duela eta aberastu behar duela.

      AMONA: Hara, ikusten? Aberastu egingo da, gainera, hori oraindik... aberastu, berandu baino lehen. Ikusiko duzu!

      MAITE: Nongo horoskopotan irakurri ote duzu!

      AMONA: Ez dago horoskopo beharrik. Gauza horiek ikusi egiten dira.

      MAITE: A, bai! Ez dizu zuri trastada handirik egingo, ez, bistak!

      AMONA: Zuk egin kasu amonari.

      MAITE: Nik egin beharko dizut bai, berriz ere, zuk ez didazu egingo eta! Beno, orain, behintzat, banoa.

      AMONA: Ez al duzu ikasi behar?

      MAITE: Ez, gero.

      AMONA: Eta nora zoaz, ba, orain?

      MAITE: Norabait ba al noa, ba?

    • Chapter 3

      Related audio
      Description

      Ezkaratzeko oihartzuna.

      TXEMA: Kaixo!

      MAITE: Jesus, Txema! A zer-nolako sustoa eman didazun!

      TXEMA: Ezta munstro bat banintz ere!

      MAITE: Baina... zer egiten duzu hemen eskailerapean jarrita?

      TXEMA: Zu noiz irtengo zain.

      MAITE: Eta arratsalde guztian hementxe, ezkaratzean, egoteko asmotan al zeuden?

      TXEMA: Ez, gehienez ere beste ordu-laurden bat egongo nintzen alde egin baino lehen.

      MAITE: Gauza arraroak egin behar zuk beti, Txema!

      TXEMA: Arraroak diozu? Arraroagoa da zure etxera joan den jentilaia hori!

      MAITE: Nire etxera?

      TXEMA: Zure etxera, bai, hantxe sartu dira eta!

      MAITE: Zeintzuk baina?

      TXEMA: Jentilaia ederra! Bat sekulako tximekin, ia-ia aurpegia ere ikusten ez zitzaiola... goitik behera beltzez jantzita.

      MAITE: (Dardaraz) Amaaa!!!

      TXEMA: Bestea, berriz... a zer figura! Ile guztiak tente-tente dituela... galtza beltz, estu batzuekin...

      MAITE: Anima galdu bat hau ere!

      TXEMA: Eta neska...

      MAITE: Beltzez jantzita, jakina.

      TXEMA: Bai, baina oso arropa arraroekin.

      MAITE: Beste etxeren batera joango ziren.

      TXEMA: Ezetz, ba, zuenean sartu direla!

      MAITE: Baina... zertan hasi zara orain? Ni bijilatzen?

      TXEMA: Ez, Maite, ez! Ez gaizki hartu, baina hona nentorrela topatu ditut, eta, badaezpada ere, zain nengoen.

      MAITE: Ai... nire lagunak dira, Txema.

      TXEMA: Eta zer egiten dute, orduan, zure etxean?

      MAITE: Hara, berriz, gure Sherlock Holmes!

      TXEMA: Jo, ea ulertzen duzun... Esan nahi dudana da, zure lagunak izanda, ea zergatik dauden haiek zure etxean eta zu hemen?

      MAITE: Ba, nire lagunek ni gabe bizitzen badakitelako.

      TXEMA: Adarrik ez jo, Maite!

      MAITE: Bale, ondo da! Ez dira nire lagunak. Amona eta ama bahitu dituzten atrakatzaile batzuk dira, eta ni erreskate bila noa.

      TXEMA: Joe, Maite!

    • Chapter 4

      Related audio
      Description

      MAITE: Motel, motel! Lagun batzuk dira... eta ni, berriz, aitaren etxera nindoan... baina kafetxo bat hartzea nahi baduzu...

      TXEMA: Benetan?

      MAITE: Zuk gonbidatzen banauzu, bai!

      TXEMA: Primeran! Horrela nire azken inbentua kontatuko dizut.

      MAITE: Beti zure inbentuak! Zergatik ez didazu pixka bat zutaz hitz egiten?

      TXEMA: Nahi duzun bezala, baina uste dut azkeneko hau...

      MAITE: Txema...

      TXEMA: Bale, bale... Nitaz hitz egingo dizut. Nora joango gara?

      MAITE: Zeuk aukeratu.

    • Chapter 5

      Related audio
      Description

      TXARO: Ez, ez, eta ez! Eszena hau ez da behar bezala ateratzen. Indar gehiago behar du!

      AMA: A, ba, nik uste oso poliki dagoela!

      TXARO: Ez, ez, ez; zerbait falta zaio.

      AMA: Zer falta zaio, ba?

      TXUSMA: Utziozu, horrela hasten denean ez dio inori kasurik egiten, berak esaten duena bakarrik dago ondo!

      TXARO: Hik, Txete, askoz ere konbentzimendu handiagoz hitz egin behar didak. Maitasunarekin ari haiz hizketan, eta ni maitasuna nauk, ulertzen? Ni ez nauk emakume bat. Maitasuna bera nauk.

      TXETE: Eta nola hitz egin behar zionat Maitasunari, ez badinat ezagutzen?

      TXARO: Eta Txuma, berriz, gorrotoa duk, ulertzen? Ez gizonezko bat, gorrotoa berbera! Konturatzen al haiz? Hau ez duk bi gizonezkoren arteko lehia. Gizon bakarra, edo hobeto, pertsona bakarra, hi haiz gu hiruron artean.

      AMA: Ba, nik uste nuen hirurok zinetela... ba, hori... baina, jakina, nik ez dut antzerkiaz hainbeste ere ulertzen!

      TXARO: Zuri zer iruditu zaizu?

      AMA: Ba, oso polita, oso erromantikoa.

      TXARO: Ikusten?

      AMA: Bi gizon, emakume baten maitasuna nork lortuko...

      TXARO: Ez, ez eta ez! Mariterek hori ulertu badu, beste guztiek ere horixe bera ulertuko dute. Eta hori ez da!

      AMA: A, ez?

      TXETE: Orduan, nola hitz egin behar dinat?

      TXARO: Ez zekiat, indar gehiagoz, edo, agian, leku-kontua ere izan litekek... Ez zekiat. Hirurok hemen parean jarrita, ez duk ondo antzematen, nor den gizakia eta nor ez... Ea!

      TXUSMA: Igual gu goian eta Txete behean jarrita...

      TXARO: Bai, baina hori lehengo eskema bera duk.

      TXETE: Eta zergatik ez ni goian eta zuek biok behean?

      TXARO: Edo Maitasuna goian, Gizakia erdian, eta Gorrotoa behean...

      AMA: Hori bai! Horrela bai! Maitasuna beti goian!

    • Chapter 6

      Related audio
      Description

      Aulkiak eta mugitzen hasi dira.

      TXARO: Bai, ea... horrela saiatuko gara. Hi hor, behean, Txusma; hortxe. Hi, Txete, ez mugitu... eta ni aulkiaren gainean jarriko naiz... Horrelaxe! Baina, ea... ez dut efekturik ikusten... Badakit zer egingo dugun...

      TXETE: Mugitu al gintezke?

      TXARO: Ez, ez, ez; zuek geratu hortxe... Maritere, ez dakit, beharbada, gehiegitxo eskatzea izango da, baina... lagunduko al zeniguke pixka bat?

      AMA: Bai, bai, nola ez, ba? Bai pozik!

      TXARO: Aktoresa izango zara momentu batez. Jarri hemen.

      AMA: Aktoresa? Amatxo maitea! Carolinari kontatzen diodanean, zur eta lur geratuko da!

      TXARO: Ea, igo hemen gora. Kontuz, e! Horrela! Nik uste efektua hobeto ikusiko dudala... Ea!

      AMA: Zer moduz?

      TXARO: Oso ondo, Maritere. Hortxe, geldi! Hi, Txete, eskuinerago... Hori duk, inguratu Mariterengana. Eta hi, Txusma... hi ere bai, zertxobait... .. Bale, bale! Hortxe! Hortxe zaudete ondo! Ea, has gaitezen!

      AMA: Eta nik zer egin behar dut?

      TXARO: Zu hortxe, biei begira... Zu Maitasuna zara, Maritere. Beno, nik hitz egiten ez dudan zatitxoa bakarrik entseatuko dugu, e...

      AMA: Nik ere hitz egin dezaket, e, zer esan esaten badidazu.

      TXUSMA: Baita ere! Papera ez dun oso zaila.

      TXARO: Arrazoi duk! Ea, Maritere, zuk honako hau esan behar duzu: NI MAITASUNA NAIZ, ETA MAITE ZAITUT. Gero, bi hauek hitz egingo dute, eta, ondoren, zuk NIRETZAKO NAHI ZAITUT esan behar diozu Txeteri. Ulertu al duzu?

      AMA: Baietz uste dut... NI MAITASUNA NAIZ eta NIRETZAKO NAHI ZAITUT, ezta?

      TXARO: Hori da, oso ondo! Primeran! Horrela nik hemendik hobeto ikusiko dut. Ea, hasi, Maritere. Txeteri begira... Hori da!

    • Chapter 7

      Related audio
      Description

      "Din-don" tinbrea.

      AMONA: Oraintxe, irratia entzutera nindoanean hau ere!

      Atea ireki du.

      AITA: Keai, ama!

      AMONA: Momenturik onenean, beti bezala!

      AITA: Sentitzen dut, ba, ama; ez nuen inor molestatu nahi.

      AMONA: Ez, zuk ez duzu inoiz inor molestatzen... atea jo arte!

      AITA: Horiek badira seme batentzako moduko hitzak!

      AMONA: Eta zuk noiz lan egiten duzu? Beti hemen bueltaka jarrita! Ez naiz asko harritzen familia aurrera ateratzeko gauza ez izatea!

      AITA: Zuk hainbeste diru edukita, zertarako ni lanean hasi, alfer-alferrik denbora galtzeko?

      AMONA: Lotsatu ere ez zara egiten!

      AITA: Ama, askotan hitz egin dugu horri buruz. Nahikoa lan badaukat nik lanik ez egin nahi izateko: ama hala-hola; alaba gaizki; emaztea, berriz, auskalo zer dabilen...

      AMONA: Eta, zeurerik ez al duzu aipatu behar, txotxolo horrek? Alabari, behintzat, eskerrak pasa zaion! Oraintxe joan da. Beraz, harekin hitz egin nahi baduzu, beste momenturen batean harrapatu beharko duzu... bost minutu ez da alde egin duela.

      AITA: Hara! Eta nora joan da?

      AMONA: Nik zer dakit, ba? Zer uste duzu zuk, bere idazkaria naizela ni, edo?

      AITA: Ez, ez, ez. Erraza dago, ba, etxe honetan elkarren berri jakiten, erraza dagoenez! Zerorri ere kalera joan, eta ez zara gero akordatzen behintzat eta!

      AMONA: Hori ez da zure kontua!

      AITA: Badakit, ez dela... baina, aizu, ez al didazu pasatzen ere utzi behar?

      AMONA: Ez uztea hobe!

      AITA: Ama... Maritere hemen izango da, ba?

      AMONA: Bai, bere gelan dago, zintzo-zintzo, eta hura ere ez molestatzea nahiago nuke. Azaltzen zaren bakoitzean, bere onetik atera, eta hura baretu arteko onik ez dugu izaten!

      AITA: Ba, badaukat, ba, berarekin hitz egin beharreko asunto... asunto larri samar bat!

      AMONA: Zer ote da?

      AITA: Gure arteko gauzak...

      AMONA: Eta zeure amari ere ez al diozu kontatu behar?

      AITA: Ez, ee... ez da ezer, paper batzuk, besterik ez...

      AMONA: Zer paper?

      AITA: Esaten dizut, ba, ezer ez... etxera iristen diren karta batzuk...

      AMONA: Ui! Neronek emango dizkiot.

      AITA: Ez, ez, nahiago dut neronek ematea. Pertsonalak dira bai eta... Baina utziko al didazu barrura sartzen?

    • Chapter 8

      Related audio
      Description

      TXARO: Ea, berriro egingo dugu. Hasi, Maritere!

      AMA: MAITE ZAITUT ETA NIREA IZATEA NAHI DUT.

      TXETE: NIK ERE MAITE ZAITUT. MAITASUNAK MAITASUNA BULTZATZEN DU.

      TXUSMA: NIK ERE MAITE ZAITUT, BA.

      TXETE: HORI EZINEZKOA DA.

      TXUSMA: ZERGATIK DA EZINEZKOA?

      TXETE: BIOK BATERA EZIN DEZAKEGULAKO MAITE. BIOTAKO BAT GEZURTI BAT DA.

      TXUSMA: NIK EZ DUT INOIZ GEZURRIK ESAN.

      AMA: EZ KASURIK EGIN. GEZURRETAN ARI DA.

      TXUSMA: ETA NORK DIO HORI? MAITASUNAREN ITURRIAK?

    • Chapter 9

      Related audio
      Description

      AMA: MAITE ZAITUT.

      AITA: Zer izan da hori?

      AMONA: Zer?

      AITA: Ez al duzu entzun?

      AMONA: Entzun... zer?

      AITA: Gorra zarela ahaztu zait!

      AMONA: Aizu, nik oso belarri fina daukat, e, ez badakizu ere!

      AITA: Eta, gainera...ahots hori...

      AMONA: Baina zer ahots? Tira, goazen sukaldera, kafetxo bat prestatuko dizut.

      AITA: Ez dut kaferik nahi... nagoen baino urduriago jartzeko?

    • Chapter 10

      Related audio
      Description

      Maritereren ahotsa urrutitik entzuten da.

      AMA: NIK MAITE ZAITUT, ETA NIREA IZATEA NAHI DUT.

      AITA: E? Lotsarik eta beharrik ez du!

      AMONA: Goazen sukaldera.

      AITA: Ezta pentsatu ere! Ez kontu hau argitu gabe...

      AMONA: Ez mugitu zauden tokitik!

      AITA: Nork galarazi behar dit? Zuk?

      AMONA: Bake-bakean ari dira, eta ez dute inortxo ere molestatzen. Beraz, utzitzazu zuk ere bakean.

      AITA: Zerorri okerrena, gainera! Hauxe bai ez nuela espero, ama! Nik pentsatu zure etxean horrelako... horrelako zerrikeriak egiteko baimenik emango zenienik? Hara! Orain, orain... orain ulertzen ditut nik...

      AMONA: Zer ulertu, gero?

      AITA: Ezer ez! Eta, gainera... gizon bakar bat balitz... gaitzerdi! Baina ez; bi... bi gizon, alajaina! Harrapazak! Hau ere ikusi behar genuen! Nire emaztea horrelako eskandalu batean... Zer esan behar dute gure bizilagunek? Alde, oraintxe bukatuko dut nik zerrikeria hau. Kendu paretik, ama!

      Bat-batean atea zabaldu du.

      AMA: Baina zer eskandalu da hau, Pedro?

      AITA: Zer eskandalu? Zurea eta beste bi zerri horiena da hemen eskandalu bakarra! Eskerrak azaldu naizen! Non dira bi zerri horiek? Txiki-txiki egingo ditut! Nor da kartak idazten dituena? Nik hau lehenago jakin izatera... ez pentsa gure Maite zuekin bizitzen geratuko zenik! Gajoa! Orain ulertzen dut nire alabatxo maiteak sufritu behar izan duen guztia.

  •       Maite, maite, maitea > Scene 10


    Chapters
    • Chapter 1

      Related audio
      Description

      Euri-jasa izugarri bat hasi da, trumoi eta guzti.

      TXEMA: Maite, goazen horko arkupe horietara. Izugarriren bat harrapatuko dugu bestela!

      MAITE: Bai, Txema, goazen!

      MAITE: Hau bada eguraldia! Orain dela ordu-erdi eguzki-galdatan, eta orain, berriz, euri-jasa hau! Gure ama baino ere txoroago, alajaina!

      TXEMA: Horrela ari duela ez daukazu mugitu ere egiterik!

      MAITE: Ba, nik aitarengana joan beharra daukat, ba.

      TXEMA: Eguraldi honekin? Ez, ez, zu hementxe... nire ondoan!

      MAITE: Ez dago, ba! Hala beharko du.

      TXEMA: Pozten naiz.

      MAITE: Zerekin?

      TXEMA: Eguraldi txar honekin.

      MAITE: Bejondeizula! Eguraldi txarrak pozten dituen zaputzero horietakoa al zara zu ere?

      TXEMA: Ez preziso!

      MAITE: Nola esan liteke, orduan, eguraldi txarrak pozten zaituela?

      TXEMA: Hartara elkarrekin denbora gehiago egingo dugulako.

      MAITE: Jo, esaten dudala, ba, nik... erromantikoak erdia tonto!

      TXEMA: Aizu, aizu, zer da gero hau? Zaputzero, erromantiko, erdia tonto... mundu guztia sailka bataiatua al daukazu, ala?

      MAITE: Hitz egiteko modu bat besterik ez da!

      TXEMA: Ba, ni Txema naiz, eta kitto!

      MAITE: Bai, badakit... Txema inbentorea, egunen batean aberastu eta kolpe zorririk jo gabe bapo biziko den zerebro grisa.

      TXEMA: Eta zuregatik edozer gauza asmatzeko prest dagoen gizon trebea.

      MAITE: Bai... porru-hazi ederrak egingo dituzu zuk! Txorakeriak utzi, bai, eta kafea hartu dugunez, ni banoa!

      TXEMA: Hara! Beldurtu al zara?

      MAITE: Beldurtu ni?

      TXEMA: Ikusi besterik ez dago!

    • Chapter 2

      Related audio
      Description

      MAITE: Begira, Txema, lehen ere badaukat nahikoa arazo, orain horrelako txatxukeriatan hasteko. Gainera...

      TXEMA: Gainera, zer?

      MAITE: Ba... ez dudala nahi. Kitto!

      TXEMA: Zer da nahi ez duzuna?

      MAITE: Nire gurasoak bezala amaitzea, hori da nahi ez dudana.

      TXEMA: Ondo! Eta, horretarako, ihes egitea al da zure gurasoak bezala ez amaitzeko irtenbidea?

      MAITE: Ez zaitez hain serio jarri, gizona!

      TXEMA: Niretzat oso serioak dira gauza hauek, ez badakizu ere...

      MAITE: Beno, utzi dezagun bere horretan... ez daukat kontu hauetarako astirik!

      TXEMA: Astirik hartu nahi ez ba zuk!

      MAITE: Hitz egingo dugu beste batean, bale?

      TXEMA: Betikoan gaude, beti beste baterako!

      MAITE: Orain joan beharra daukat, behintzat...

      TXEMA: Badakit, aitaren etxera eta hau eta bestea... Lehen ere kontatu didazu.

      MAITE: Ez ote du atertuko?

      TXEMA: Eguraldia kontrolatzeko tresnaren bat asmatu beharko dut, niri edo zuri komeni zaizun eguraldia egin dezan!

      MAITE: Aizu! Buruhaustea franko kenduko zenuke, horixe egingo bazenu!

      TXEMA: Eta hori asmatuta kasu gehiago egingo al zenidake?

      MAITE: Nahi nuke!

      TXEMA: Benetan?

      MAITE: Bene-benetan! Ondo segi, Txema! Adio!

      TXEMA: Ez zaitez txolina izan! Pulmoniaren bat harrapatuko duzu!

      MAITE: (Urrunduz doala hitz eginez) Nahi duzunean etorri bisitatzera!

      Etxetik ere kanpoan hasi duen ekaitza entzuten da.

    • Chapter 3

      Related audio
      Description

      AMA: Ikusten? Zure txorakeriekin eguraldia ere nahastu duzu dagoeneko, kaiku horrek!

      AITA: Niri ez hasi orain aitzakiekin, e, entzun? Non daude? Hor gordeta? Ez al dira ausartzen aurpegi ematera? Koldarrak halakoak! Ea! Ea nork hitz egiten duen orain!

      AMA: Pedro! Mesedez!

      AMONA: Hara! Isilduko al zarete biok? Zer esan behar dute gazte hauek?

      AITA: Gazteak, gainera! Non daude?

      TXARO: Gure bila al zabiltza? Zer gertatzen da, Maritere? Arazoren bat?

      AITA: Zer egiten duzu zuk hemen, Txaro? Zu ere jakinaren gainean zeunden, orduan?

      TXARO: Ba, ez dakit zehatz-mehatz zertaz ari zaren, baina uste dut kontu honen arduradun nagusia neu naizela.

      AITA: Lotsatu ere ez! Nik bai... aurpegi gogor samarra zenuela, baina...

      TXARO: Aurpegi gogorra, nik?

      AITA: Bai, zuk, bai... ez hasi orain disimulatzen!

      TXARO: Hara, Pedro! Uste dut... zeu zarela hemen aurpegi gogorra eta galanta duen bakarra. Nik ez nekien... apartatuta bizi zinetela besterik ez nekien nik, baina eta zer... zure baimena ere behar nuela jakin izatera, uste al duzu ez nizula eskatuko?

      AMA: Gauzak nahasten ari zarete!

      AITA: Baimena eskatu! Noiztik eska ote liteke baimena zerrikeria hauetarako?

      AMA: Ixo! Ez dut beste hitz bat ere entzun nahi! Fuera nire etxetik! Lasaitzen zarenean argituko ditugu argitu beharreko guztiak. Momentuz amaitu da zure festa. Fuera esan dut!

      AITA: Ni ez nau inork nire alabaren etxetik bidaliko!

      AMA: Zure alaba hemen dagoenean etorri beharko duzu, ba! Orain kanpora hemendik! Alde nire begien bistatik!

      AITA: Ez zure maitale horiek ikusi gabe! Ea! Datozela gizonak badira! Orain ikusiko dugu! Kartatxoak bai... ezkutuka! Ea orain non diren?

      TXARO: Baina zer maitale eta zer...

      AMA: Utziozu, Txaro! Alfer-alferrik ari gara. Horrela jartzen denean ez ikusi eta ez entzun egiten du. Horrelakoxea da gizon hau!

      AMONA: Maritere, gaur apenas telenobelaren beharrik duzun!

      AMA: Ai! Telenobela! Silvia... egia, gainera! Alde hemendik derrepentean, nire telenobelaren ordua da eta!

      AMONA: Entzun duzu, Pedro... zoaz gauzak gehiago okertu baino lehen!

      AITA: Zu ere bere alde, ama? Sinistea ere! Ez, ez, ez... hau ez da honela geratuko! Hartuko ditut, bai, nik hartu beharreko neurriak, hartuko ditudanez!

      Pauso ozenez alde egin du, ateari danbatekoa emanez.

    • Chapter 4

      Related audio
      Description

      TXETE: Baina... zer gertatzen da? Zer egin dugu guk?

      AMONA: Lasai, mutil! Pedro zen, nire semea.

      TXUSMA: Eta zer du gure kontra? Ez al du hemen entseatzerik nahi?

      TXARO: Ez dirudi! Ez zaio ondo irudituko gu hemen aritzea!

      AMA: Bihotzekoa! Ai, ama! Bihotzekoa! Hementxe... hementxe!

      AMONA: Tira, Maritere, gaurkoz nahikoa teatro badugula uste dut.

      AMA: Sentitu egiten dut... Begira, Txaro! Jarridazu eskua hemen... Ikusten?

      TXARO: Nik...

      AMA: Ez al dituzu bihotzaren taupadak nabaritzen?

      AMONA: Ezta espezialista izanda ere! Hortxe, eskuin aldean nabarituko ditu, juxtu-juxtu...

      AMA: Ba, pentsa nola egongo naizen, taupadak beste aldean ere nabaritzen zaizkidanerako! Hara, hara... ihes egin behar dit, gainera! Jesus, Jesus... zergatik, ordea, niri hainbeste sufritu behar hau! Zer egin ote dut nik gaizki bizitza honetan?

      AMONA: Ea ezer onik ez duzun egin!

      AMA: Ama!

      AMONA: Aizu, galdera nolakoa erantzuna halakoa! Ez egitea asko zenuen horrelako galderarik!

      TXARO: Beno, guk behintzat, gaurkoz nahikoa entseatu dugula uste dut, ala?

      TXETE: Nahikoa? Martxa honetan, amaitu ezetz!

      TXUSMA: Amaitu ez? Hago isilik, inuzente... zera hi! Arrazoi dik Txarok, gaurkoz nahikoa diagu. Bihar gehiago!

      TXARO: Hori da... beno, milesker! Orduan, bihar etorriko gara berriz, ondo baderitzazue, behintzat?

      AMONA: Baina... ea, zaudete pixka bat... eguraldi honekin nola joango zarete, ba?

      TXARO: Ba, aterpez aterpe joango gara...

      TXETE: Aterpez aterpe? Gogotik ari din gero!

      TXARO: Ba, busti egin behar! Zer axola ziok, ba? Ale, adio!

      AMONA: Nahi duzuen bezala, koadrila.

      AMA: Baina bihar etorri, e! Nik nire zatia ja ikasi dut eta... Nik lagunduko dizuet... bizi banaiz, behintzat!

      AMONA: U, lasai! Biziko da bai! Eta bestela, berriz, neronek piztuko dut!

    • Chapter 5

      Related audio
      Description

      Tinbre joka.

      MAITE: Honaino etorri eta inor ez etxean? Jakin izatera... hartu dudan bustialdiarekin, gainera? Itzuli hadi orain berriz etxera! Entzun behar dituenak! Baina, baina, non demontre sartu da gizon hau? Aita?

      Tinbrea berriz ere.

      MAITE: Keba! Alfer-alferrik... denbora galtzen ari naiz. Izango du orain ere negozio ederren bat esku artean! Gizon honekin!

      Taberna-musika.

      TXETE: Aizue, nik ez zeukanat xentimorik!

      TXARO: Erronda hau nire kontu!

      TXUSMA: Hi, Txaro, ez dinat oso ondo ulertu han gertatu dena.

      TXARO: Zer nahi duk esatea? Alde batera harritzekoa ere ez duk, Pedro eta Maritere aspaldi apartatuta bizi dituk eta!

      TXETE: Hala hobe ere! Erruki horiek biak arrimatuta!

      TXUSMA: Bai, motel, fardel ederra andre gaixoarentzat! Hi, baina, zer zinan horrek gure kontra? Maitaleak gora eta maitaleak behera!

      TXARO: Ba... pss... ez zekiat, ez zekiat. Oso jeloskorra izango duk edo... auskalo, hi, batek jakin!

      TXETE: Nik uste hobe dugula etxe horretara gehiago ez azaltzea.

      TXARO: Bai! Eta herriko plazan entseatu... Hau, hau...!

      TXETE: Baina ama hori... eta amona hori eta...

      TXARO: Hori etxe guztietako kontua duk, motel! Hi... hi non bizi haiz, ordea?

      TXUSMA: Joe... etxe guztietako kontua! Gurean ere zerbait izango dun, baina... hi, han gutxienez denok normalak gaitun!

      TXARO: Ooo... nola ez, ba, denok normalak! Hiregandik hasita, gainera, ezta? Bisaje horrekin!

      TXUSMA: Zer ikusi zeukan horrek normala izatearekin?

      TXARO: Ez, ezer ez...

    • Chapter 6

      Related audio
      Description

      MAITE: Ui, Txaro! Zuek hemen? Ez al zenuten, ba, entseatzera itzuli behar?

      TXARO: Hara hemen bera! Aizan, baina, zer itxura dun hori? Mela-mela eginda hator, neska! Propio bustitzen ibili al haiz?

      MAITE: Propio...

      TXETE: Hi..., ez, hi ez hator etxetik! Bestela jakingo hunake hango eskandaloaren berri.

      MAITE: Zer eskandalo! Nire etxean? Zer gertatu da, ba?

      TXUSMA: Beno! Ero bat gure gelan sartu, eta denok akabatu ez gaituenean...

      TXARO: Txusma, bere aita huen...

      TXUSMA: E? A...

      MAITE: Ez, berdin ziok! Ohituta nagok, ez pentsa! Baina zer egin dizue?

      TXARO: Egin, egin, ezer ez egin!

      MAITE: Baina... zer egiten zinan aitak etxean? Edo zertara joan dun?

      TXARO: Ba, ez, ba, jakin! Hantxe azaldu dela bakarrik! Baina Txusmak arrazoi din. Ero baten moduan gelara sartu, eta han hasi zaigun buila eta zalapartaka... hire amari, amonari, azkenean guri...

      TXUSMA: Guri ez... honi. Gu, badaezpada ere, gordeta egon gaitun.

      TXETE: Gordeta?

      TXUSMA: Ez... zera, hasi orain hemen balientearena egiten! Gordeta, zera, ondo gordeta, gure kontra ere bazian zerbait eta! Noski... ea kantak nork idatzi dituen, esateko hari, eta... beno, txoro-kontua hemendik eta txoro-kontua handik. Eroa...! Eroa...!

      MAITE: Ai, Dios! Orain ere badiagu gaizki-ulerturen bat...

      TXARO: Zerbait bai, behintzat...

      MAITE: Beno, hitz egingo dinagu... Etxean geratu al dun?

      TXARO: Ez, ederki kostata, baina... alde egin din! Gauzak ez direla horrela geratuko esanez alde egin din.

      MAITE: Horretan, behintzat, arrazoi din. Egongo gaitun!

    • Chapter 7

      Related audio
      Description

      Telenobela altu-altu jarrita dauka amak.

      MAITE: Amona! Amona! Maite naiz.

      Gelako atea zabaldu du.

      MAITE: Amona... Bai gauza arraroa! Ama!!

      Beste gelako atea zabaldu du.

      MAITE: Ama, ni naiz.

      AMA: Ixo! Nire etorkizuna jokoan dagoen momentuan, ixo!

      MAITE: Barkatu... amona non den ba al dakizu? Honek jakinda ere, alferrik ibiliko naiz kapitulua bukatu bitartean. Baina... amona... nora joatea bururatu ote zaio orain?

    • Chapter 8

      Related audio
      Description

      Euria ari du oraindik, baina askoz ere arinago.

      CAROLINA: Maria Teresa! Eee! Maria Teresa? Nora zoaz baina, emakumea, egiten duen eguraldiarekin? Jesus, Jesus... nola ausartu zara kalera irtetera? Tira! Sar zaitez nire aterki azpian, biok erdi bana bustitzea hobe izango dugu eta...

      AMONA: Milesker, andereño! Ez da, ba, oraintxe lan erraza ni bezalako amona batentzat zu bezain gazte presturik aurkitzea!

      CAROLINA: Maria Teresa, mesedez! Zertarako gaude lagunak? Elkar laguntzeko, ezta?

      AMONA: Ui, lagunak... fida zaitez gaur lagun askorekin! Oraintxe egon naiz batekin... Ederra laguna!

      CAROLINA: Zer du, ba, zure lagun horrek?

      AMONA: Zer duen? Sinistea ere! Hara, garbi esanda, baina zuri bakarrik gero, e!, uste dut ni baino lagun handiagoa duela nire senarra! Eta ni gaur arte konturatu ez.

      CAROLINA: Zure senarraren gaztetako lagunen bat edo...

      AMONA: Gaztetako laguna? Hobe bai! Ez dira bi urte izango elkar ezagutu zutela! Izan ere... begira, behin hasiz gero... Aizu, nora zoaz zu? Ni horra aldera noa.

      CAROLINA: A, ba, aparteko zereginik ez daukat, eta lagunduko dizut.

      AMONA: Atsegina emakumea!

    • Chapter 9

      Related audio
      Description

      CAROLINA: Aizu, Maria Teresa, zure senarraz ari zinela uste dut.

      AMONA: Granuja ederra dago eginda, neuk esatea ez dago ondo baina!

      CAROLINA: Zeuk baino hobeto ere gutxik ezagutuko dute, ba, zure senarra!

      AMONA: Gutxik? Inork ez! Baina norbaitek entzunda ere, badakizu...

      CAROLINA: Niregatik lasai gero, e! Nik ez diot inori ezertxo ere esango!

      AMONA: Ba, begira, duela urte pare bat hasiko zen dena. Badakizu guk zaharrok...

      CAROLINA: Etzazu horrelakorik esan! Hartuko luke oraindik batek baino gehiagok zuk daukazun itxura!

      AMONA: Ai, gajoa! Gaztetan ezagutu baninduzu...

      CAROLINA: Ez nuen, ba, suerte hori izan.

      AMONA: Ba... eder askoa nintzen, eder askoa nintzenez! Galdetu, bestela, ni ezagutu nindutenei! Nire Antonio ere bai, huraxe ere figura eleganteko mutila zen orduan... Orain ere bai, e, dena esan behar bada! Zimur bat edo beste... Aizu... baina ilerik, esate baterako, ilerik ez du galdu, ezta bat bakarra bera ere!

      CAROLINA: Hori da suertea!

    • Chapter 10

      Related audio
      Description

      AMONA: A zer-nolako inbidiak sortzen dituen inguruan... Jakingo bazenu! Eta... berak ere badaki hori, e, ...ez, ba! Horregatik esaten nizun, beste horrekin... Ez dakit zer dabiltzan, baina ezer onik ez. Orain, jakina, berak ikusiko du zer egiten duen. Hasieran, bai, hasieran... denak Benidorra zihoazela eta... ea gu ere zergatik ez ginen joaten...

      CAROLINA: Horixe! Orain izaten diren aukerekin, gainera!

      AMONA: Ez, ba, begira... Behin izan naiz ni eskursio horietako batean, eta, hara, erabat tristetuta etorri nintzen. Jarri han zahar guztiak batera eta...

      CAROLINA: Gaizkitxo.

      AMONA: Horixe ez, ba, niri gustatzen! Ezta... ez, ez! Eta honek, berriz, joan egin behar genuela eta joan egin behar genuela! Azkenean zer egingo eta... oraingoek egiten duten gauza bera: bera bakarrik joan. Geroztikako berririk ez dut, baina esaten dizut, beste horrekin...

      CAROLINA: Horrekin? Ezta ezer ere, emakumea! Zu gabe...?

      AMONA: Ez dakit, ba... gaur ere ez dit begiratu onik bota, eta banago... Baina, ene! Seiak al dira dagoeneko? Izan ere, hizketan hasi, eta isiltzen ez dakigu. Esango duzu zuk "hauxe emakume..." sorgina esatera nindoan. "Besteren aterkiaz jabetu, eta, gainera, berriketa guzti hauek..." Ai! Barkatuko al didazu, askotan ez baitugu norekin hitz eginik ere izaten, eta horixe, zu bezalako bat parean tokatuz gero, harexek agoantatu behar gure petralkeriak. Barkatuko didazu atrebentzia.

      CAROLINA: Mesedez, Maria Teresa, horretarako eta gehiagotarako konfiantza bada gure artean, e!

    • Chapter 11

      Related audio
      Description

      AMONA: Eskerrak, eskerrak! Oraindik ere bada borondateko pertsonarik bazterretan! Eta zure izena nola da?

      CAROLINA: Nire izena?

      AMONA: Bai, ala lehen esan didazu? Barkatu, baina nire memoria hau...

      CAROLINA: Carolina naiz.

      AMONA: Izan ere... bai, bai, Carolina. Ba, pozten naiz, urte askotarako! Aizu, hementxe geratuko naiz ni, mezatarako ordua ere oraintxe dut eta!

      CAROLINA: Nahi duzun bezala. Baina lasai, e, Maria Teresa, eta kendu burutik susmo txar guzti horiek, e!

      AMONA: Ai, erraza balitz! Baina saiatuko naiz, bai. Gure Jainkoak lagunduko ahal digu konfiantza izaten behinik behin!

      CAROLINA: Bai, emakumea; lagunduko ez dizu, ba!

      AMONA: Beno, beste bat arte, ba! Estimatzen dizut egin didazun mesedea, zuri eskerrak ez naiz ia busti ere egin!

      CAROLINA: Ez daukazu ezer eskertu beharrik, Maria Teresa.

    • Chapter 12

      Related audio
      Description

      Telefonoak "riiiing". Maitek hartu du.

      MAITE: Bai, esan!

      CAROLINA: Maite?

      MAITE: Bai. Nor da?

      CAROLINA: Kaixo, Maite! Carolina naiz.

      MAITE: A, arratsalde on!

      CAROLINA: Ama hor al da?

      MAITE: Ba, bai, hemen da... baina ez duzu berarekin hitz egiterik lortuko.

      CAROLINA: Zer du, ba?

      MAITE: Ba, bihotza. Oraingo honetan bihotza. Salto eginda noiz baino noiz aterako ote zaion edo.

      CAROLINA: Baina zer, ordea, juxtu-juxtu?

      MAITE: Ezer asko ez! Aitarekin eztabaidaren bat edo izan omen duela, eta badakizu nola jartzen den.

      CAROLINA: Jesus! Lehengoa gutxi ez dela...

      MAITE: Beno, ezagutzen duzu... nik esan gabe ere! Orain momentuan, behintzat, bihotzekoak noiz emango zain dago. Eman behar diola eta eman behar diola...

      CAROLINA: Ba, egia esan, ez nuen joateko asmorik, baina ez dakit... oraintxe bertan joatea izango da onena!

      MAITE: Ez zaitez molestatu! Biharko pasako zaio, bai!

      CAROLINA: Ez. Energi ekitaldirik gabe ez oraingo honetan, Maite. Saio txikiren bat bederik beharko du!

      MAITE: Bai, beste saio baterako dago, ba, oraintxe!

      CAROLINA: Zuk ez duzu sinistuko, baina ikusiko duzu. Beno, zuk ez esan deitu dudanik. Segituan hor naiz.

      MAITE: Nahi duzun bezala.

      Telefonoa eskegi du.

      MAITE: Energiak eta alergiak! Beno, beno, bakoitzak ikusiko du zer egiten duen. Gutxienez, Carolina etortzen bada, amonaren bila hasteko moduan izango naiz.

    • Chapter 13

      Related audio
      Description

      MAITE: Hara! Keai, Carolina! Baina... airean etorri al zara, ala?

      CAROLINA: Ia-ia. Kasu hauetan azkar ez bazara mugitzen, akabo! Eta Maritere izanda, gainera, zer esanik ez!

      MAITE: Baina ez dago hain gaizki eta...

      CAROLINA: Non dago, bere gelan?

      MAITE: Jakina, ba! Baina uste dut alfer-bidaia egin duzula. Etortzekoa zarela esan, eta hilda aurkituko duzula erantzun dit.

      CAROLINA: Telenobela gutxiago ikusi behar luke!

      MAITE: Orain arte bakarra ikusi du, baina hura nahikoa, bukatzen ez da eta!

      CAROLINA: Enfin; kafetxo bat jarriko al didazu, laztana?

      MAITE: Bai, emakumea, horrenbeste egingo dizut!

    • Chapter 14

      Related audio
      Description

      CAROLINA: Noiz izan da eztabaida edo iskanbila guzti hori?

      MAITE: Aspaldi samar, baina ez dut uste horretaz gogoratu ere egiten denik. Baita zergatik izan den ere, honez gero ahaztu zaio. Hara! Lehendik zebilen urduri samar; eta orain, berriz, amona falta zaigula konturatu garen honetan... beno, su batean emakumea.

      CAROLINA: Oraintxe ikusi dut zuen amona!

      MAITE: Amona ikusi? Non?

      CAROLINA: Eliz aurrean. Mezataraino laguntzea egin diot.

      MAITE: Mezatara?

      CAROLINA: Hala esan dit, behintzat, niri. Aizu, baina... niri bai iruditu burutik pixka bat nahastuta ote zebilen! Pentsa, ezagutu ere ez dakit ezagutu nauen!

      MAITE: Ez harritu!

      CAROLINA: Eta urduri... hori bai, oso urduri ikusi dut gaixoa! Zuen aitona ez dakit zein besterekin dabilela, bera baino lagunago duen beste norbaitekin. Hara! Kontu garbirik ez, bakar-bakarrik, horixe: oso aitona ibiltaria daukazuela, geldirik egon ezin den horietakoa, zuen amonak esatera, behintzat.

      MAITE: Geldirik egon ezin? Beharko egon, mantsoagatik! Joan deneko hogeitaka urteotan lurpean dago behintzat eta! Neuk ez nuen ezagutu, pentsa!

      CAROLINA: Eta... ni bai harritu, gainera, zure amak ez baitit inoiz aitonaren konturik aipatu ere egin!

      MAITE: Horrela, horrela, kontuak, Carolina! Oso oker ez banago, ezkondu eta bost bat urtera geratu zen amona alargun.

      CAROLINA: Gaixoa! Zer pena! Adin horretara iritsi, eta burua galdu beharra ere!

      MAITE: Badira lehenago galtzen dutenak!

      CAROLINA: Bai, hala da; baina horixe ere bai dela tristea, bihotza! Zeu ere konturatuko zara adin horretara iritsi orduko.

  •       Maite, maite, maitea > Scene 11


    Chapters
    • Chapter 1

      Related audio
      Description

      Norbait hanka-punttetan dabil etxeko pasilloan.

      MAITE: (Baxu-baxu) Amona, amona! (Ahotsa altutuz) Maria Teresa!

      AMONA: Neska, neska! Sustoz hil behar al nauzu?

      MAITE: Ez dago beldurrik!

      AMONA: Ezetz? Hau al da amonari ongi etorria egiteko modua?

      MAITE: Eta etxean sartzekoa?

      AMONA: Zer, ba? Zergatik? Zapatengatik?

      MAITE: Zapatengatik, orduagatik...

      AMONA: Ez duzu nik harrapatu dudan zaparrada harrapatu! Zer nahi duzu, uretan blai egindako zapata hauekin etxeko pasilloa zerri eginda uztea?

      MAITE: Horregatik zu hanka-punttetan, isil-isilik! Ai... ezagutuko ez bazintut... Denok lotan egongo ginelakoan? Hau ere ikusi behar genuen... amona parrandan, alajaina!

      AMONA: Baita zera ere! Tira, tira, Maite! Parrandan? Oraintxe neure burua ezagutzen badaukat nahikoa lan! Zer da eta, nondik eta nola ez dakidala, bat-batean, kalean nabilela ohartu ez naiz, ba! Horko buila eta zalaparta... denak hortxe, muturrak hautsi beharrean... Ai, bizirik etxeratu naizenean, kontentu!

    • Chapter 2

      Related audio
      Description

      MAITE: Gure amona Piriri! Zer uste duzu, Carolina naizela ni, ziri hori sartzeko?

      AMONA: Zer Carolina eta zer ziri, gero?

      MAITE: Ez nauzula engainatuko, amona; horixe bakarrik!

      AMONA: Zaude, zaude... Carolina, zure amaren laguna?

      MAITE: Ondotxo dakizu zuk Carolina nor den, amona!

      AMONA: Jakingo ez dut, ba! Txoro-haizea dugun bakoitzean etxean dugun hori?

      MAITE: Arrastoan sartu zara, behintzat, eta... zeure burua ezagutua izango duzu!

      AMONA: A, gaizki ulertu dizut, orduan. Izan ere, badaukat lo falta bat, bera halakoa! Ai, neka-neka eginda nago.

      MAITE: Pentsatzen dut, bai!

      AMONA: Auskalo noraino joan naizen... ibili eta ibili, segi eta segi.

      MAITE: Maria Luisa Irizarri galdetu beharko diogu! Ni ez nauzula engainatuko!

      AMONA: Ai, aitona zena bezain kaskagogorra!

      MAITE: Aitona zena? Kalean ez dabil, ba?

      AMONA: Aitona, kalean? Ametsetan ari al zara?

      MAITE: Ni igual bai, baina zure kaskagogor hori ez, horraatik! Hori bizi-bizirik, eta beste batekin liatuta, gainera; aitona Antonio!

      AMONA: Aitaren eta Semearen eta... Maite! Horrelakorik esatea ere!

      MAITE: Ez da nik esana!

      AMONA: Carolinak, orduan! Purtzil horrek burua nahastu behar digu, gainera, denoi!

      MAITE: Hainbeste energiarekin, ez harritu!

      AMONA: Beno, basta dugu! Bihar ere eskolara joan beharko duzu, eta nahikoa berandu bada honez gero.

      MAITE: Bai, bai... egon lasai! Nik ez daukat batere presarik! Gaztea naizelako, burua oso ondo daukadalako eta memoria ere primerakoa, gai hau biharko ederki apuntatuta geratzen da, amona! Beraz, ez pentsa, horrela, beste gabe libratuko zarenik!

      AMONA: Ai, aitona zena bezain kaskagogorra!

    • Chapter 3

      Related audio
      Description

      Kaleko giroa.

      TXARO: Beno, zer moduz animo horiek?

      TXUSMA: Beno...

      TXARO: Eta hireak, Txete?

      TXETE: Zer esango dinagu!

      TXARO: Ez zekiat, ba. Zer moduz hagoen edo...

      TXETE: Historia hau dena lehenbailehen amaitzeko gogoz, neska. Bateria aurkitu dinat, eta bajoa bakarrik falta zaigun orain taldea osatzeko.

      TXARO: Hi, aizak... ez zegok gaizki...

      TXETE: Ea duro batzuk ateratzen ditugun.

      TXARO: Bai, motel, zerbait beharko diagu!

      TXUSMA: Hi, ba, egunen batean obra hau antzeztea aski, denok aberasteko! Orduantxe hik nahikoa asti gitarra jotzeko.

      TXETE: Ez niagok ni hain seguru!

      TXUSMA: Harritzekoa duk! Behin ere egon al haiz hi ezertaz seguru?

      TXARO: Aizue, lasai, e, ez diagu goizean goizetik eztabaidan hasi behar eta!

      TXETE: Eta gaur ere ero hura agertzen bada?

      TXARO: Gaur ez duk azalduko.

      TXUSMA: Je, hik esan dun!

      TXARO: Ez zeukak, behintzat, azaldu beharrik.

      TXETE: Ba, azaltzen bada, ni banian.

      TXUSMA: Baita ni ere.

      TXARO: Zuekin? Zuekin?... Kakatiak alaenok!

      TXETE: Hi, ni ere bai hire tokian... Hura ez hunan hire kontra joan, e, hura gure bila zebilenan!

      TXARO: Egon hadi horretan! Zuen bila?

      TXUSMA: Beno, berdin zion... azaltzen badun, ospa, zera... guk behintzat!

      TXARO: Ei, gauza bat.

      TXUSMA: Zer?

      TXARO: Ez al da hura?

      TXETE: E? Zer?

      TXARO: Bere kotxea! Han, atari aurrean...

      TXUSMA: Zein dela bere kotxea?

      TXARO: Han... atari aurreko hura! Apustu egingo niake huraxe dela! Goazemazue, goazemazue hemendik!

      TXETE: Baina, zer esaten ari haiz?

      TXARO: Joe, huraxe dela, ba, bere kotxea, Maiteren aitaren kotxea!

      TXUSMA: Seguru al hago hura dela?

      TXARO: Joan eta galde egiok!

      TXETE: Ertzainengana lehenago! Ez, ez... niregatik libre dun! Hor konpon! Ni banian.

      TXARO: E, e... zergatik ez dugu lehendabizi begiratzen, ea hor dagoen?

      TXETE: E? Begiratu esan al dun? Ezta katalejuekin ere!

      TXUSMA: Neroni horretan! Hobe izango dun bakean uztea.

      TXARO: Beno, utzi nire kontu! Zuek hemen behean itxaron, eta nik ikusiko diat zertan diren gauzak.

      TXETE: Nahi dunan bezala, baina ordu-erdi barru jaisten ez bahaiz, alferrik itxarotea... ito egin hauela pentsatuko dinagu!

      TXARO: Hi ere ez hadi esajeratua izan! Atzotik daurra baretuko ahal huen piska bat!

      TXUSMA: Hik utzion... inguruan dabilen bitartean, bistatik alde egitea hobe!

      TXARO: Kafetxo bat har ezazue zuek bitartean.

      TXETE: Hire kontura beharko!

      TXARO: Bai, motel! Ondo aterako ahal zaiguk hau? Bestea ezta kafetarako ere!

    • Chapter 4

      Related audio
      Description

      Tinbrea. Atea ireki du Maitek.

      MAITE: Onbre, Txaro! Goiz habil gaur!

      TXARO: Atzo galdutako orduak errekuperatu beharko!

      MAITE: Bakarrik al hator?

      TXARO: Ba... bai eta ez.

      MAITE: Pasa, pasa... Oraintxe nindoanan gosaltzen hastera... Nahi badun...

      TXARO: Ba, kafetxo bat hartuko dinat.

    • Chapter 5

      Related audio
      Description

      Laranja-zukua prestatzen ari den bitartean:

      MAITE: Zuku bat ere bai, orduan?

      TXARO: Bai, gustura!

      MAITE: Ikusten al dun? Goizetan hemen ez dun inor mugitu ere egiten!

      TXARO: Eta... aita?

      MAITE: Aita? Bera okerrena. Orain ez zekinat, baina garai batean gure etxean ez zegonan hura ohetik jaikiko zuenik!

      TXARO: Baina hemen ez din lo egiten, ezta?

      MAITE: Hemen ez... eta bazirudin, gainera, horretantxe egon zela elkarrengandik apartatzeko sekretua: lo egiteko kontu horretan.

      TXARO: Ez... izan ere...

      MAITE: Beno, listo, kafea eginda zegon! Azukrearekin ala azukretik gabe?

      TXARO: Piska bat, gutxi.

      MAITE: Zer esaten hasi haiz?

      TXARO: Ba... ez... hire aitaren kotxea hor behean ikusi dugula eta...

      MAITE: Bai ote?

      TXARO: Bai, Pedroren kotxea inondik ere!

      MAITE: A, ba, hona ez dun azaldu... oraindik ez, behintzat!

      TXARO: Ez... horregatik... Hirurok batera gentozenan, baina hire aitaren kotxea ezagutu dudanean, badaezpada ere, beste biei hor beheko tabernan itxaroteko esan zienat! Badakin, atzoko showa ikusi eta gero...

      MAITE: Ondo egin dun. Ba, igual azalduko dun ni klasera eramatera. Aspaldi truku hori zerabilen. Zerbait esan, edo, behintzat, zerbait eskatu behar didanean, hor agertzen dun goizean goiz ni klasera eramateko aitzakian.

      TXARO: Ez zekinat, ba! Hi, eta ama? Zer moduz?

      MAITE: Ama, beti bezala. Bart gauean ere hor ibili dun, buelta batera eta buelta bestera... Egun osoan ez baita batere nekatzen... esaten zionat...

      TXARO: Eta, amona?

      MAITE: Hura bestea! Zer ikusteko gauden oraindik horrekin! Baina, beno, orain ez zeukanat astirik. Beharbada, gero kontatuko dizkinat... Hi, nahi badun, gera hadi hemen besteen zain, ala joatekotan geratu haiz?

      TXARO: Ez, nahiago dinat hirekin jaistea.

    • Chapter 6

      Related audio
      Description

      Tabernan goizeko giroa. Kafesneak, soinu handiegirik ez.

      TXETE: Hi, begira zer ordu den! Lehenbailehen alde egitea onena!

      TXUSMA: Egon hadi lasai, motel! Ea Txarok ezer konpontzen duen!

      TXETE: Ez al duk ikusten ez datorrela?

      TXUSMA: Oraindik ez dik, behintzat, ordu-erdirik pasa eta!

      TXETE: Honez gero ez duk etorriko!

      TXUSMA: Joe, egon hadi beste pare bat minutu!

      TXETE: Jakin ezak zertan bukatu duen!

      TXUSMA: Ez hadi txoroa izan, motel! Jan egingo zuela uste al duk?

      TXETE: Etxean ez bazegoen, ez!

      TXUSMA: Joe, bazirudik gizon hori hantxe egotea nahi duala!

      TXETE: Zeinek? Nik? Ez, ez! Berriro agertzen bada, akabo! Adios antzerkiak eta gainontzekoak, zera!

      TXUSMA: Hi, hori Txarori esan!

      AITA: (Bien ondotik) Aizu! Beste kafe huts bat, mesedez!

      TXETE: E! Txusma! Entzun al duk?

      TXUSMA: Entzun, zer?

      TXETE: Bera duk! Bera! Ni baniak!

      TXUSMA: Baina, nor?

      TXETE: Ahots hori, Txusma! Atzoko gizona bera dela!

      TXUSMA: Dedio! Goazemak hemendik, badaezpada ere!

      TXARO: Hemen ditun! Azkar hartu duzue kafea!

      TXETE: Hor zegon, Txaro!

      TXUSMA: Hortxe, tabernan... atzoko eroa!

      TXARO: Ezagutu al zaituzte?

      TXETE: Ez dinat uste.

      TXUSMA: Ez din, behintzat, ezer esan!

      MAITE: Nola ezagutuko zizkinan, ba? Itxura horrekin?

      TXETE: Zer din gure itxurak?

      MAITE: Ez, ezer ez. Baina nola nahi duzue nire aitak horrela jantzitako bi gazte nire amaren amoranteak izan daitezkeenik pentsatu ere egitea?

      TXETE: Hire amaren amoranteak? Zer esaten ari haiz?

      MAITE: Hara! Pelikula oso luzea duk, baina bi hitzetan esateko: aita konbentzituta zegok amak maitaleren bat daukala, bai? Eta hemen sartzen zarete zuek: haren ustez, oker ez banago, zuek biok, edo gutxienez zuek biotakoren bat zarete amaren maitale hori.

      TXETE: Gu... gu hire amaren maitaleak?

      TXUSMA: Oraintxe bukatu dinagu! Ni ez nian gehiago etxe horretara!

      MAITE: Ez zaitezte leloak izan! Aita ez da inguratu ere egingo, seguru asko nire bila bakarrik etorriko zen eta.

      TXARO: Seguru, Maite?

      MAITE: Seguru-seguru... ez. Baina lasai, berarengana joango naun, eta, bitartean, igo zuek etxera.

      TXETE: Ba, ez zekinat, ba...

      TXARO: Balienteak, behintzat, baditun hauek, zer edo zer gertatuta ere!

      MAITE: Baietz, ba, zuek segi lasai! Inork ez zaituzte gaur molestatuko, ezta amak ere. Bart gauean ibili duen fandangoarekin apenas gogo handirik izango duen gaur zuengana joateko!

      TXARO: Hi, baina, kasualitatez, gogoak emanda etxera abiatuko balitz, abisatu gero, e?

      MAITE: Bai, neska! Turuta joaz hor hasiko naun!

    • Chapter 7

      Related audio
      Description

      Taberna berean.

      MAITE: Kaixo, aita! Egun on!

      AITA: Zer egiten duzu zuk hemen?

      MAITE: Ikusi egin zaitut, eta egun onak ematera etorri naiz.

      AITA: Ez dut bat ere lorik egin, Maite. Lur jota nago!

      MAITE: Zerbait badakit bai...

      AITA: Jakin nahi nuke zer kontatu dizuten sorgin horiek.

      MAITE: Ba, atzo gertatu zena, gutxi gorabehera.

      AITA: Zure bila etorri naiz, zu eramatera.

      MAITE: Pentsatu dut, bai.

      AITA: A, bai?

      MAITE: Bai.

      AITA: Eta? Ondo iruditzen al zaizu?

      MAITE: Zergatik ez, ba?

      AITA: Lehen ez zenuen inoiz nahi izaten eta!

      MAITE: Noiz eman dizut ezezkorik nik zuri?

      AITA: Beti, Maite, beti! Zerorrek erabaki zenuen ama eta amonarekin geratzea ere!

      MAITE: E! Baina nora eramatekotan etorri zara?

      AITA: Etxera, nire etxera, nirekin batera bizi zaitezen.

      MAITE: A, ez! Hori ez!

      AITA: Ikusten? Banengoen, ba, ni!

      MAITE: Zergatik, ordea, orain, bat-batean, zure etxera eraman nahi hori?

      AITA: Bat-batean? Ba, zuk etxe horretan minutu bat gehiago egiterik ez dudalako nahi! Jakin nahi nuke gaixo horrek zer pasa behar izan duzun!

      MAITE: Mesedez, aita! Zergatik ez nauzu klasera eramaten? Bizpahiru gauza argituko dizkizut bidean.

      AITA: Ez, ezta pentsatu ere! Hartu zure gauzak, eta goazen etxera!

      MAITE: Hau da nire etxea!

      AITA: Ez, Maite. Ez dizut horra itzultzen utziko!

      MAITE: Behartu egin behar al nauzu?

      AITA: Beste erremediorik ezean, hori ere bai!

      MAITE: Goazen kotxera, eta hitz egin dezagun.

      AITA: Ez dago zertaz hitz egin behar handirik.

    • Chapter 8

      Related audio
      Description

      Irratiko berriak altu-altu.

      AMONA: Beno, hementxe geratuko zarete, orduan!

      TXARO: Bai, baina zu lasai, e!

      AMONA: Bai, bai, zeuen etxean zaudete... Ni nire gelara noa, partea entzun beharra daukat eta. Badakizue behar bezala informatzea adinakorik ez dela eguna ondo hasteko.

      TXARO: Halaxe da, bai!

      AMONA: Niri, behintzat, goizean goiz irratirik entzun ezean, egun osoa galdu dudala iruditzen zait.

      TXARO: Arrazoi duzu. Askori gertatzen zaio hori.

      AMONA: Eta zuek biok? Isil-isilik? Ez al duzue ezer esan behar?

      TXARO: Atzoko sustoa oraindik!

      AMONA: Bai zera!

      TXARO: Ez al diezu igartzen?

      AMONA: Tira, tira; zuek lasai, mutilak! Amona hemen dagoen bitartean ez dago kuidadorik!

    • Chapter 9

      Related audio
      Description

      Irratia urrutian entzuten da orain.

      TXARO: Aizue, ideia bat.

      TXETE: Beste bat?

      TXARO: Ea zer iruditzen zaizuen...

      TXUSMA: Ez duk azkenekoa izango!

      TXARO: E... gustura al zaudete lan honekin?

      TXETE: Joe, gustura... Zer egin behar dugu bestela?

      TXARO: Neuk kulpak hiri galdetzeagatik!

      TXETE: Egia dun eta! Besterik ba al zeukanagu, ba?

      TXARO: Horregatik, ba!

      TXUSMA: Ni, bai, ni gustura ari ninduan atzoko hori arte.

      TXARO: Eta... lana zertxobait aldatuko bagenu?

      TXETE: Hori dun arrazoia! Oraintxe juxtu-juxtu, paper guztia ikasita daukagunean!

      TXUSMA: Hi, aizan; hik jakingo dun zer pentsatu dunan, baina, edozein moduz ere, oraintxe bertan esan beharko dun. Ez gaitun hemen, beti bezala, atzera eta aurrera ibiliko!

      TXARO: Horregatik egin dizuet galdera!

      TXETE: Ba, nire bototik, ez. Nik ez dinat orain ezer aldatzerik hasi nahi.

      TXARO: Beno, nik zer pentsatu dudan kontatuko dizuet, eta gero hitz egingo diagu, bale?

      TXETE: Hitz egin eta hitz egin! Besterik ez zekinagu egiten!

      TXUSMA: Isilik egotea adinakoa baduk!

      TXARO: Beno, ez zaitezte orain elkarrekin sesioan hasi!

      Kotxe barruan, motorra arrankatu nahian.

      MAITE: Zer? Gaur ere gasolina auzoan?

      AITA: Ez, ba! Depositua bete-bete eginda dago. Begira! Baina ez du arrankatu nahi.

      MAITE: Ba, gaur presaka naiz, ba!

      AITA: Ez dakit zergatik uzten dizudan nahi duzuna egiten!

      MAITE: A, ez? Nik esango dizut: zerorrek ere hankasartze galanta egin duzulako.

      AITA: Ez dakit, ba... Oraindik ere... Zergatik ez zidan zure amak dena ondo esplikatu, gauzak horrela izanda?

      MAITE: Lehenengoz, amak ezer esplikatzen ez dakielako; eta, hori gutxi ez dela, bigarren, zuk ere ezer entzuten ez dakizulako.

      AITA: Ezetz? Zertan ari naiz, ba, oraintxe ere, zuri entzuten ez eta?

      MAITE: Niri izanenean, amari ez, behintzat! Harekin ez dakit zer gertatzen zaizun.

      AITA: A, niri? Hari ez zaio ezer gertatzen?

      MAITE: Baita hari ere, bioi!

      AITA: Antzerki-lan bat! Sinistea ere!

      MAITE: Ez duzula oraindik sinisten?

      AITA: Kontu aldrebesagorik oraindik!

      MAITE: Aldrebesa zeu zara zu! Ea, zer pintatuko zukeen Txarok han erdian, ama bi maitalerekin egon izan balitz? Horixe pentsatzeko adina ere ez al zara? Horixe ikusteko ere gauza ez?

      AITA: Baina... bera ere jakinaren gainean egon, eta nahita egiten ari zela ematen zuen, ordea!

      MAITE: Ai! Amak ala zuk, nork ikusten ote ditu telenobela gehiago!

      AITA: Zure amak, dudarik gabe.

      MAITE: Ez zen galdera bat... Eta, saia zaitez berriro, ea arrankatzen duen.

    • Chapter 10

      Related audio
      Description

      Saiatzen da, baina alfer-alferrik.

      AITA: Ba, honekin jai dago!

      MAITE: Oinez ez naiz, ba, iristen.

      AITA: Hobe! Hartara pare bat gauza gehiago argituko dugu.

      MAITE: Argitu? Ba al da oraindik argitu beharrekorik? Nahi baduzu, atzoko bi mutilak aurkeztuko dizkizut. Orduantxe konturatuko zara bene-benetan zure hankasartzeaz.

      AITA: Ez, uztazu. Baina...

      MAITE: Zer da orain? Gutxienez bigarren klasera iritsiko banintz...

      AITA: Zer esaten didazu karta horietaz? Norbaitek idazten dio!

      MAITE: Lehen ere esan nizun garbi asko zer pentsatzen dudan horretaz. Bat, uste dut oso gaizki egiten duzula; amaren kartak amarenak dira. Bi, zuri zer axola zaizu amari norbaitek kartak idaztea? Eta hiru, kontu hori argitu nahi baduzu, zuzenean berari galdetzea duzu onena.

      AITA: Bale! Bat, kartak nire etxera iristen dira.

      MAITE: Amaren izenean.

      AITA: Bi, asko axola zait oraindik zure amak egiten duena.

      MAITE: Bai... ikusi besterik ez dago!

      AITA: Eta hiru, zerorrek esan duzu, duela minutu gutxi, zure amak eta nik ezin dugula elkarrekin hitz egin.

      MAITE: Saiatu ezean, nola, ba? Edo, etxean sartzen zaren bakoitzean, builaka hasten bazara? Baina, hara, oso erraza daukazu: gera zaitez egun batean berarekin, eta dena eginda daukazu! Zer apustu? Adio... banoa!

      Beheko tinbrea.

      TXETE: Tinbrea al zen?

      TXUSMA: Horrelako zerbait!

      TXARO: Bai, beheko tinbrea!

      TXETE: Baietz bera izan!

      TXARO: Baina Maitek esan dik...

      TXETE: Ni banian...

      TXUSMA: Eta bera ez bada?

      TXETE: Hi... ospa, zera... badaezpada ere!

      TXARO: Beno, gutxienez nor den ikusi arte egon beharko diagu, ba, ezta?

      TXUSMA: Horixe!

      AMONA: Bai?

      AITA: (Beheko interfonotik) Ama, ni naiz.

      AMONA: Zer nahi duzu?

      AITA: Maritere hor al da?

      AMONA: Ez. Onassisekin alde egin du.

      AITA: Ama... berarekin hitz egin nahi dut. Ireki ezazu atea.

      AMONA: Ez zara, ba, sututa etorriko? Purrustada gehiagoren beharrik ez dugu, gero, e!

      AITA: Ez, ama, zaude lasai! Gauza batzuk argitzera nator, horretaraxe bakarrik...

      AMONA: Hobe duzu, bai!

      AITA: Tira, ireki atea, ama. Gaur ez dago gerrarik!

      AMONA: Erraza da, ba, zurekin asmatzea!

  •       Maite, maite, maitea > Scene 12


    Chapters
    • Chapter 1

      Related audio
      Description

      Kaleko giroa.

      TXEMA: Maite!

      MAITE: Keai, Txema!

      TXEMA: Hauxe kasualitatea, neska! Batzuetan hilabeteak egiten ditugula elkar ikusi gabe, baina...

      MAITE: Bai, mutil, beste batzuetan egunero topo egiten dugu.

      TXEMA: Aizu...

      MAITE: Berandu zoaz lanera!

      TXEMA: Beno, berandu ez da oraindik.

      MAITE: Ba, ni berandu noa, ba, klasera.

      TXEMA: Pixka batean lagunduko dizut, ez bazaizu inporta.

      MAITE: Ez, gizona.

      TXEMA: Eta? Zer moduz iritsi zinen etxera?

      MAITE: Blai-blai eginda; eta, gainera, aitarik ez etxean.

      TXEMA: Alfer-bidaia, orduan?

      MAITE: Ba, bai.

      TXEMA: Nirekin denbora aprobetxatu besterik ez eta!

      MAITE: Hasi al gara? Gogorra duk goizean goizetik horrela hasi nahi izatea!

      TXEMA: Gau osoan ez dut lorik egin.

      MAITE: Alto! Lo-problemak dituen lagunik ez dut nahi gero nik!

      TXEMA: Ez, lasai! Ez da zuregatik.

      MAITE: A, beno, orduan, igual dio!

      TXEMA: Ez... txorakeria bat dela pentsatuko duzu, baina...

      MAITE: Zer zaude, ondoezik?

      TXEMA: Ez, aitona...

      MAITE: Gaixorik al dago?

      TXEMA: Bai, zera! Hori sinistarazi nahi izaten digu, baina, keba! Hartuko genuke besteok hark daukan osasuna!

      MAITE: Eta orduan?

      TXEMA: Ba, horixe.... bart gauean ere kalera irten, eta... hor ibili dela porai... ez dakit zer ordu arte!

      MAITE: Zaude isilik! Gure amona ere horrelaxe ibiltzen da, gizona! Eta atzo... beno, gaur, gaur goizean azkeneko aldiz. Goizeko ordu bietan etxeratu da!

      TXEMA: Umetu al dira, ba, denak?

    • Chapter 2

      Related audio
      Description

      MAITE: Eta, etxean bizi al duzue?

      TXEMA: Bai.

      MAITE: Guk ere, bai, badakizu. Eta egun osoa irratia entzuten pasatzen du. Solamente ez dakit nork entzuten duen gehiago, berak ala besteok! Topera jarrita, etxeko eta auzoko denak hor edukitzen gaitu aidean!

      TXEMA: Gurea, zorionez, ez da, ba, irratizalea, eta eskerrak ez den, gainera! Ez du ezertxo ere entzuten. Irratia jarri eta entzungo balu, honez gero denok gortuak ginateke!

      MAITE: A zer suertea!

      TXEMA: Bai; alde horretatik, bai, behintzat! Irakurtzea gustatzen zaio izugarri, eta horretantxe igarotzen du ia egun osoa.

      MAITE: Ez du asko molestatuko, orduan!

      TXEMA: Ba, ez; molestatu, ez. Isilkako kaleratze horiek, atzo gaueko hori bezalakoak kenduta, oso gizon jatorra da. Orain, horixe!!!

      MAITE: Badakit, bai, zer den hori, ondo asko. Beno, Txema... hementxe utzi beharko zaitut.

      TXEMA: Ba, beno...

      MAITE: Badakizu, geratzen banaiz, akabo nire bigarren klasea ere!

      TXEMA: Ez, ez... nik ere lanera joan beharra daukat.

      MAITE: Ezer berririk inbentatu al duzu?

      TXEMA: Jakin egin nahi? Nire etxe paretik noiz pasa behar duzun esaten didan tresna bat.

      MAITE: Ño! Ez zara makala! Eta zergatik ez duzu asmatzen aitona nora joaten den esango digun beste bat? Hartara, gainera, nire amonarekin erabiltzeko ere balioko lidake!

      TXEMA: Aizu, ez dago gaizki pentsatua! Saiatuko naiz. Zer... gero zerbait hartuko al dugu, edo?

      MAITE: Ez dakit. Amonarekin hitz egin beharra daukat, amarekin ere bai, eta...

      TXEMA: Bale, bale... Ez dakit, aurretik, kalabazak onartzeko tresna bat asmatzea ez ote dudan hobe izango!

      MAITE: Ez, ez da hori. Marijosek ere, akaso, gaur deituko zidala esan zidan.

      TXEMA: Segi, segi, lasai! Egongo gara!

      MAITE: Bai. Hots egin, nahi baduzu.

      TXEMA: O! Baimena badut eta!

      MAITE: Adar jotze gutxiago, Txema!

      TXEMA: Deituko dizut. Gero arte! Eta ez gehiegi ikasi, e! Gehiegi ikasten duzuen emakumeok arriskutsuak bihurtzen zarete eta!

      MAITE: E! Horrelako txantxarik ez gero niri, e!

      TXEMA: Milesker abisatzeagatik! Apuntatuko dut!

    • Chapter 3

      Related audio
      Description

      TXETE: Ba, apustu egingo niake bere ahotsa zela!

      TXUSMA: Belarri fina daukak! Nik ez diat ezertxo ere entzun.

      TXARO: Ez dakit. Momentuz bazterrak lasai daudela esango nuke.

      TXETE: Lasai? Egon, egon! Laster dun hemen zezen baten moduan!

      TXUSMA: Beno, andre hori ez zegok gaur hemen behintzat eta!

      TXETE: Aizue, ez al dugu alde egitea hobe?

      TXARO: Ez zekiat zer egin. Ixo, ixo! Bazetorrek norbait!

      Pauso-hotsak. Amona dator. Baxu-baxu hitz egiten du.

      AMONA: E, gazteok, ez larritu! Bera da, baina gaur bake-bakean dator.

      TXETE: Ni banoa!

      TXARO: Hik besterik esaten ez dakik, berriz!

      TXETE: Zuek nahi duzuena egin!

      AMONA: Geldi hortxe! Maritererekin hitz egin nahi omen du; besterik ez, horixe bakarrik! Egon zaitezte lasai. Ez da mutil txarra!

      TXUSMA: Baina burutik jota dago!

      AMONA: Etzazu astakeriarik esan, gazte! Zeloak zer direla uste duzu zuk?

      TXUSMA: Zeloak?

      AMONA: Izan litezkeen lagunik txarrenak, ez badakizu ere!

      TXARO: Baina zelo-kontua al da, ba? Biak apartatuta bizi eta?

      AMONA: Ai, gajoa! Horrek zerbait konponduko balu...

      TXARO: Ez dut, ba, ulertzen.

      TXETE: Begira, tipo hori paranoiko bat dun, eta, hemen, gauden bitartean, arrisku bizian gauden denok! Nik hori bakarrik zekinat!

      AMONA: Ezetz, ba! Ez zaituztela batere molestatuko! Zuek segi lanean, lasai! Geroxeago azalduko naiz... eta, mesedez, ahaztu paranoiko-kontu horiek, aditu? Ahaztu horiek denak, nik ondo ezagutzen dut eta!

    • Chapter 4

      Related audio
      Description

      Atea itxi du.

      TXARO: Hauxe emakume bitxia!

      TXETE: Bere txotx eta guzti!

      TXUSMA: Hago horretan!

      TXETE: Ez dagoela hori txotxeatzen hasia?

      TXUSMA: Jarriok bizkarra... ikusiko duk horren txotxak zer diren!

      TXETE: Hago isilik! Honek izango dizkik!

      TXARO: Nik ez zekiat zenbat urte izango dituen, baina itxura onekoa zegok oraindik.

      TXETE: Bai, Tutankamonentzat!

      TXARO: Zein da hori, hire anaiaren bat? Nik esango diat hiri hori ez dagoela batere gaizki, atean tinbre joka dagoen gizon hori bezalako baten ama izateko!

      TXUSMA: Txarok arrazoi dik, Txete. Semeak itxura txarragoa zeukak.

      TXETE: Azio ederra egin dik, ba, gajoak horrelako seme bat ekartzearekin!

      TXARO: Beno, gu lasai.

      TXETE: Ikusiko dinagu.

      TXUSMA: Oraingoz soinurik ez duk, eta ez duk gutxi!

    • Chapter 5

      Related audio
      Description

      Atean "tok-tok".

      AMONA: Maritere!

      "Tok-tok" berriro, eta atea zabaldu du amonak.

      AMONA: Maritere, lotan al zaude oraindik?

      AMA: Oraindik? Oraintxe lo hartzea egin besterik ez eta?

      AMONA: Ba... Pedro etorri da.

      AMA: Esan biezaio joateko.

      AMONA: Oso jator etorri da eta, neska!

      AMA: Pedrok ez daki jatorra izatea zer den.

      AMONA: Ez zenuen hori esaten elkarrekin hasi zinetenean!

      AMA: Denok egiten dugu hankasartzeren bat bizitza honetan.

      AMONA: Ale, sukaldean daukazu zain eta! Azaldu zaitez gutxienez...

      AMA: Ez.

      AMONA: Ez zaitez zu ere egoskor jarri!

      AMA: Atzo eman zidan espektakulua eman eta gero, gaur berarekin hitz egitea nahi al du?

      AMONA: Bai, ba; horixe nahi dut!

      AMA: Ez, barkamenik eskatzen ez didan bitartean!

      AMONA: Horretarako ere ikusi egin beharko zaitu, ba, aurrena!

      AMA: Eska diezadala telefonoz!

      AMONA: Hara, nahi duzun bezala! Baina esan dizut oso jator datorrela gizona. Orain... ikusi ere ez baduzu egin nahi, hor joan beharko du gizajoak. Baina gero ez esan niri, ahal zuen guztia edo, behintzat, bere esku zegoena egin ez duenik.

      AMA: Bistan da, bai, bere seme duela!

      AMONA: Bai, izan ere! Baina justizia egiten ari naiz ni, ez nire semearen alde hizketan! AMA: Esan biezaio oraintxe noala!

      AMONA: Bai, eta gustu guztiz, gainera! Batzuetan arrazoizko emakumea zara, bai, zu ere!

      AMA: Zer esan du?

      AMONA: Ezer ez, Maritere. Arrazoi duzula, horixe bakarrik!

    • Chapter 6

      Related audio
      Description

      Sukaldeko hotsak, ontziak garbitzen edo.

      AITA: Ama, uztazu orain!

      AMONA: Norbaitek egin beharko ditu hauek ere!

      AITA: Baina juxtu-juxtu oraintxe egin beharrekoak al dira?

      AMONA: Ez dakit, ba!

      AITA: Ba, uztazu, ba! Norekin zauden ohartzen zarenez, gustatuko litzaidake momentu hauek aprobetxatzea.

      AMONA: Zer egiteko?

      AITA: Zurekin hitz egiteko, adibidez!

      AMONA: Jesus, gizon! Zerbait baduzu esku artean! Sekula ez zaitut hain gozo ezagutu!

      AITA: Ba, batzuetan badakit, ba, nik ere gozoa izaten!

      AMONA: Ikusten dut, bai! Pozten naiz, seme; pozten naiz!

      AITA: Laster izango da, ba, hemen Maritere?

      AMONA: Bai, bai. Ohean zegoen abisatu diodanean, baina pixka bat txukundu, eta berehala hemen da.

      AITA: Horrela? Etortzean esango dizut!

      AMONA: Beno, eta... paper-konturen bat, edo?

      AITA: Bai, horrelako zerbait. Baina nola dakizu?

      AMONA: Nola? Maritererengana etorri zaren bakoitzean, paper-konturen batekin etorri zarelako beti!

      AITA: Alde ederreko paperak, orain artekoak eta gaurko hauek!

      AMONA: Dirutan zatoz, orduan? Beroriexek paperik onenak, Pedro. Billeteak! Mariterek pezetarik ez daukala jakinda, gainera?

      AITA: Gezurrik ez gero niri, e, ama! Badakit nik Mariterek dirua badaukala, eta hirurok ere ni baino askoz hobeto moldatzen zaretela.

      AMONA: A, baina Maritereri ez diozu xentimorik kenduko! Diru hori berea du!

      AITA: Bere administradore egin al zaitu orain?

      AMONA: Ez, baina horretan arrazoi guztia du. Bere dirua du, eta zuk ez daukazu zertan hortik zurrupatu!

      AITA: Zuk ere nonbaitetik jaten duzu, ba!

      AMONA: Ea, gero! Nik nire ahorrotxoak dauzkat, zer uste duzu zuk! Nik ez diot Maritereri pezeta bat bera ere kentzen.

      AITA: Badakit, ama... eta, gainera, esan dizut... ez nator gaur eztabaidara, eta dirua eskatzera ere ez!

      AMONA: Hara! Eta zertara, orduan? Dirua eskatu besterik egiten ba al dakizu, ba?

    • Chapter 7

      Related audio
      Description

      AITA: Begira, ama! Ba al dakizu Maite eta biok igual-igualak zaretela?

      AMONA: Adinean izan ezik!

      AITA: Horretantxe bakarrik desberdinak! Gainontzean, biok zuek moko txorrotx petralontziak halakoak! Zein baino zein, maistra ederrak zuek biok!

      AMONA: Maistra ala eskolaume, elkarri erakutsi behar guk, nola edo hala biziko bagara!

      AITA: Ez hasi orain hileta jotzen, e, inor ez duzu engainatuko eta! Ederki asko bizi zarete zuek bata bestearen anparoan!

      AMONA: Ez dakit Mariterek zer esango duen, baina ni ederki bizi naiz!

      AITA: Jesus! Kostatzen zaio behintzat...

      AMONA: Zaude lasai! Behin etorriko majo samar, eta... har ezazu pazientzia pixka bat, gizona! Ez dizu kalterik egingo.

      AITA: Ez, ez... presarik ez daukat, gainera, gaur!

      AMONA: Zer paper-kontu dituzu, ba, Pedro?

      AITA: Ez, txorakeria bat. Baina Maritererekin argitu nahi nuke.

      AMONA: Bale, bale; ez naiz besteen kontutan sartzen hasiko!

    • Chapter 8

      Related audio
      Description

      TXARO: Ba, nik ez dut txintik entzuten.

      TXETE: Gauza arraroa!

      TXUSMA: Zergatik arraroa?

      TXARO: Ez zien, ba, biei zerbait egingo?

      TXUSMA: Ez hadi pelikulak inbentatzen hasi, e!

      TXARO: Pelikulak? Atzo etorri zen bezala etorri, eta gaur soinu bakar bat ere ez... Ez zekiat, baina... ez zaidak oso normala iruditzen.

      TXUSMA: Ez, egia dun; berez, ez dun oso normala. Baina lehentxeago herorrek esan ez dun, ba, etxe, honetan normalak ez diren gauza asko gertatzen direla?

      TXARO: Bai, hori egia duk!

      TXETE: Ni oraintxe ere beldurrez niagok, ba!

      TXUSMA: Hara hemen, egiazko gizakiaren aitorpena!

      TXETE: Hik egin ezak barre, baina etxe honetan zerbait gertatzen bada edo ero horrek zerbait egiten badu, gure kulpa egingo ditek denek.

      TXARO: Beno... gu, disimuluan, pasillora irtengo gaituk. Zerbait gertatu dela? Isil-isilik hanka egingo diagu lehenbailehen. Ez dela ezer gertatu? Orduan, normal-normal agurtu, eta bihar itzuliko garela esango zieagu!

      TXETE: Ni ez naun ausartzen. Itxura honekin inork ez zigun sinistuko. Denen aurrean gu errudun!

      TXUSMA: Eta berak esan, gainera!

      TXETE: Egia duk eta! Txima hauek ikustea bakarrik nahikoa ditek, gu errudun jotzeko!

      TXUSMA: Alde batera arrazoi duk! Lehen ere behin baino gehiagotan gertatu izan zaidak, ezer egin ez eta, nire itxura hau dela eta, kulpa guztiak neronek jaso beharra!

      TXARO: Ea, mutilak. Neroni hasi nauk, baina uste diat gauzak urrutiegi eramaten ari garela.

      TXUSMA: Urrutiegi? Txetek arrazoi din. Edozer gauza gertatuta ere...

      TXARO: Baina, ea, zer gerta zitekek?

      TXUSMA: Ez zekinat. Igual atsoa akabatu din.

      TXARO: Etzak horrelakorik esan!

      TXETE: Ez diat uste.

      TXUSMA: Zer ez duk uste?

      TXETE: Akabatu izan balu, oihuren bat edo garrasiren bat edo... zerbait entzun behar geniakeen hemendik, ezta?

    • Chapter 9

      Related audio
      Description

      TXARO: Neroni hasiko nauk beldurtzen, ez bazarete segituan isiltzen!

      TXETE: Zer egingo dinagu?

      TXARO: Ni ez niak hemendik mugitzera!

      TXUSMA: A, ba, ni ere ez bakarrik!

      TXETE: Ba, ni gutxiago!

      TXARO: Orduan, norbaitek aurkitu behar bagaitu, aurki gaitzala hementxe!

      TXETE: Gainera, hik ez al dun, ba, alaba dezente ezagutzen?

      TXARO: Bai.

      TXUSMA: Hark gure alde egingo ziakeen!

      TXARO: Nik zer zekiat, ba! Azken finean, bere gurasoak dituk, hi!

      TXUSMA: Ederki! Horiek ditun animoak!

      TXARO: Ezer entzuten al duzue?

      TXETE: Nola nahi dun, ez gaitun isiltzen eta!

      TXUSMA: Aizue, ea, ea beste gauza bat...

      TXARO: Zer?

      TXETE: Ezer onik ez!

      TXUSMA: Ez, lehengo horren harian, alegia... Zera, ez zekinat, e, baina...

      TXARO: Esango al duk?

      TXETE: Utzion! Langabezian ez zegon, ba? Egun guztia pentsatzeko zeukan honek!

      TXUSMA: Ez, serio ari nauk, hi! Alegia, zerbait gertatuko balitz, izango genukeela askoz ere antzezlan...

      TXARO: Etzak astakeriarik esan! Zerbait gertatuko balitz, ni misionera, Afrikara!

    • Chapter 10

      Related audio
      Description

      AITA: Nik uste adarra jotzen ari zaidala, ama! Non sartu da, ordea, andre hori?

      AMONA: Edozeinek esango luke hamabost urtez ezkonduta egon zaretenik! Oraindik ez al duzu Maritere ezagutzen?

      AITA: Bai, baina... ordu-laurden bat daramat haren zain!

      AMONA: A, gizajoa! Eta nobiotan? Zenbat aldiz ez ote zara egon haren zain! Eta ez hamar eta hamabost minutu, e! Orduak eta orduak Maritereren zain!

      AITA: Bai, baina ez da gauza bera!

      AMONA: Berdin-berdina, urte batzuk beranduago izatea; horixe da diferentzia bakarra!

      AITA: Ez... hara, haserretzen nauena da, propio ariko dela egiten, gainera; propio denbora galtzen. Hementxe nagoela badakielako... Horregatixe!

      AMONA: Ez nuke ezetzik esango.

      AITA: Ba, beste bi minutu emango dizkiot. Ez dit niri gehiago adarrik joko!

      AMONA: Ea, .. joango naiz bere bila. Lastima da, zu hain tenple ederrean etorri eta... Itxaron pixka bat, segituan etorriko da eta!

    • Chapter 11

      Related audio
      Description

      Sukaldeko ontziak garbitzen.

      AMA: Oooo! Neronek ikusi ez banu, ez nukeen sinistuko!

      AITA: Keai, Maritere! Zer moduz?

      AMA: Gure Pedro zena ontziak garbitzen, aizu! Zerbait grabea behar du izan, horraatik!

      AITA: Ez, beno... ez zinen agertzen, eta hau ere norbaitek egin beharko du, ba?

      AMA: Bai horixe!

      AITA: Gainera, urduri samar ere, bai, banengoen.

      AMA: Lastima hain gutxitan urduri jartzea!

      AITA: Maritere, ez hasi atakean. Hitz egitera etorri naiz.

      AMA: Hainbeste ikasi al duzu?

      AITA: Begira, apuntatu egingo ditut botatzen dizkidazun guztiak. Sistema hoberik ez dut izango ez berotzeko.

      AMA: Zer eskatu behar didazu?

      AITA: Egia jakin nahi dut, besterik ez!

      AMA: Besterik ez! Horrela... hain erraza balitz bezala!

      AITA: Ez dut uste hainbesteko lanik izango duzunik nik jakin nahi dudana erantzuten.

    • Chapter 12

      Related audio
      Description

      AMA: Polizia moduan al zatoz ni interrogatzera?

      AITA: Bat, lehenengoa, Maritere. Ez, ez naiz horretara etorri.

      AMA: Atzokoari buruz ez al duzu ezer esan behar?

      AITA: Barkatzeko! Nik ez nekien... Baina nola jakin behar nuen? Noiztik, etxe batean antzezlan bat entseatzen?

      AMA: Beti badugu aitzakiaren bat! Baina, hori bai, badaezpada ere, ez dadila eskandalurik falta behintzat! Horrela egiten dituzu zuk gauzak! Lehendabizi egundokoa armatu, eta handik egun batzuetara zer izan ote den galdetzen hasi.

      AITA: Bigarrena, Maritere. Ez, zaude lasai, Maitek argitu dit guztia.

      AMA: Zure alabatxo maiteak... Hark argitu behar beti gure arteko kontuak! Eskerrak, zu baino dezentez helduagoa den!

      AITA: Hiru. Baina hirugarren hau enpazteko esango dizut, maitea; ni baino helduagoa baldin bada gure Maite, ez dela, behintzat, zuregandik ikasi duenagatik izango!

      AMA: Ni iraintzera etorri baldin bazara...

      AITA: Ez dut horretarako asmorik ekarri!

      AMA: Oraindik ez duzu, ba, inor iraindu gabe hitz egiten ikasi!

      AITA: Laugarrena. Bai, ba, ikasi dut, eta hala komeni zaidanean, batez ere.

      AMA: Banengoen, ba, ni!

      AITA: Eta, orain, txorakeriak utzi, eta gauza bat jakin nahi dut.

      AMA: Zer? Bota!

    • Chapter 13

      Related audio
      Description

      AITA: Nork idazten dizkizu amodiozko kartak?

      AMA: Zer?

      AITA: Primeran entzun duzu, Maritere! Ea nork idazten dizkizun amodiozko kartak.

      AMA: Niri? Amodiozko kartak niri?

      AITA: Bai, zuri!

      AMA: Nik dakidala inork ez. Baina, aizu, pagatu ere egingo nuke nik gustura nork idatzirik banu!

      AITA: Eta zer dira, orduan, hauek?

      AMA: Zuk jakingo duzu. Zer dira?

      AITA: Zuri idatzitako amodiozko kartak.

      AMA: Eta zuk edukita, nola nahi duzu nik jakitea?

      AITA: Norena da letra hau?

      AMA: Auskalo! Ez dakit. Aizu, baina... Pedro, ez dut uste hori galdetzeko eskubiderik badaukazunik zuk.

      AITA: Zure senarra izango naiz, ba?

      AMA: Lehen, bai!

      AITA: Begira, ezin lo eginda nabil, Maritere, ia-ia gaixotzear, ditxosozko karta hauek direla eta ez direla!

      AMA: Etzazu txorakeriarik esan!

      AITA: Ez naiz txorakeriatan ari!

      AMA: Honek ez du ez buru eta ez hanka! Nik ez dut inoiz amodiozko kartarik jaso. Hobe bai! Esan dizut gustura pagatuko nukeela! Soldadu zeundela ere ez zenidan behin bakarrik ere idatzi behintzat eta!

      AITA: Garaitako kontuak, alajaina...

      AMA: Sekula ahazten ez direnak, zera, zu!

      AITA: Ez nuen astirik izango edo, nik zer dakit, ba?

      AMA: Segi aitzakia bila!

    • Chapter 14

      Related audio
      Description

      AITA: Esadazu egia, Maritere. Norekin zabiltza?

      AMA: Pedro! Uste al duzu norbaitekin ibiliko banintz, ezkutuan ibiliko nintzatekeela? Ai, gizajoa! Egunean zazpi aldiz gutxienez ikusi beharko ninduzuke, propio zuregana joanda! Ezagutuko zenuke ederki, bai horixe!

      AITA: Ba, Maritere, ez dakit hori egia den ala ez, baina egia baldin bada, zuregatik ederki penatuta bizi denen bat bada!

      AMA: Gizajoa! Nor ote da?

      AITA: Ez dakit. Hauek dira azken egunotan iritsi diren kartak.

      AMA: Ene! Eta ni ezer jakin gabe! Pedro!

      AITA: Badakit ekarri behar nizkizula, baina ezin, Maritere. Ez dut korajerik izan. Denak irakurri, eta zeloz beterik hor egon naiz...

      AMA: Esplikazio errazegia da hori, Pedro!

      AITA: Horixe da, ba, egia, neure lotsatarako bada ere! Oraindik ez dakit... ez dakit nola esplikatu eta nola justifikatu.

      AMA: Ez daukazu horretan hasi beharrik. Utzi niri karta horiek, eta ikusiko dut zer egin.

      AITA: Baina, Maritere, inor ez badabil zure atzetik, ez daukazu zertan hauek irakurririk. Denbora alferrik galtzea besterik ez duzu egingo. Txoro-kontuak besterik ez dira hauek denak!

      AMA: Nireak baldin badira, nik irakurtzeko idatzi ditu norbaitek; eta horrela izanda, derrigorrezkoa zait nork idatzi dituen jakitea!

      AITA: Baina...

      AMA: Ez nizuke eskerrik eman behar karta hauek ekartzeagatik, baina oraindik pertsona edukatua naizela kontura zaitezen, eskerrak ematen dizkizut. Eta, honenbestez, hementxe amaitzen dira elkarri esan beharreko guztiak!

      AITA: Maritere...

      AMA: Lan asko daukat, Pedro. Beste bat arte!

    • Chapter 15

      Related audio
      Description

      AMA: ETA... PARKEAN ELKARTU GINENEAN, NIK USTE NUEN, MARIA TERESA, MAITETXU, EGUZKIA BERRIRO BERE PRINTZARIK GOZOENEKIN AGERTU ZELA. HALAKOA ZEN ZU INGURATZEAK SORTARAZTEN ZIDAN BEROA.

      AMA: Jesus! Bai gauza arraroa!

  •       Maite, maite, maitea > Scene 13


    Chapters
    • Chapter 1

      Related audio
      Description

      Kafeko giroa.

      MAITE: Hara! Aitaren kotxea oraindik hemen? Hau ez da oso gauza normala, baina tira! Igual izan da etxean, amarekin hitz egitera joanda? Zerbait konpondu badute... Baina horra hor bera!

    • Chapter 2

      Related audio
      Description

      Kristaletik "tiki-tik" egin dio.

      MAITE: Aita! Zer egiten duzu hor?

      AITA: (Leihoa jaitsiz) Nora joanik ez, eta hementxe geratu naiz.

      MAITE: Zer gertatzen da orain?

      AITA: Ezer ez. Egin dut zuk esandakoa.

      MAITE: Zer egin duzu?

      AITA: Etxera joan, eta berarekin hitz egin.

      MAITE: Amarekin? Bejondeizula! Pozten naiz. Eta?

      AITA: Eta? Okerrago geratu naizela. Horixe!

      MAITE: Zer esan dizu, ba?

      AITA: Ezer ez. Kartak irakurri nahi dituela.

      MAITE: Ui! Eta zer espero zenuen esatea?

      AITA: Ez dakit; baina hori ez, behintzat!

      MAITE: Jakin beharko du, ba, norenak diren edo?

      AITA: Berak ere ezer ez daki eta! Inorekin ez omen dabil!

      MAITE: Horregatik, ba! Baina zer demontre deskubritzea uste zenuen, ordea?

      AITA: Joe! Berak zer edo zer jakin beharko du, ba? Nahi eta nahi ez jakin behar nork idazten dion!

      MAITE: Eta nola nahi duzu jakitea, idatzi diotenik ere ez baldin badaki?

      AITA: Baina kartek esaten ez dute, ba, elkar ikusten dutela? Ez da nik asmatua!

      MAITE: Ba, ez dakit. Baina horrela jarrita ez duzu ezer aurreratuko! Ez al zarete haserretu?

      AITA: Ez gehiegi.

      MAITE: Asko da hori, aita, asko! Xanpain pixka batekin zelebratzeko lain bai!

      AITA: Bai, hori esan zuk, gainetik! Gustatuko litzaiokeela esan ez dit, ba! Pagatu ere egingo omen lukeela, alajaina!

      MAITE: Hara, hara! Ikusten al duzue? Frantses on horietakoren bat edan beharko duzue oraingo honetan? Moët Chandon edo horrelakoren bat.

      AITA: Isilik zaude, isilik! Amoranteren batek kartak idaztea pagatuko omen luke eta, ez xanpaina edatea!

      MAITE: Banengoen, ba, ni! Aizu, baina, amodiozko kartak ere badira belarrondoko bat adinakoak, e! Hartuko nituzke neronek ere pozik asko!

      AITA: Beno, beno, nahikoa dugu! Hobe nuen eman ez banizkion! Hartara, bere berririk ez zuen izango, eta kitto!

    • Chapter 3

      Related audio
      Description

      MAITE: Ez daukazu zertan damuturik, aita! Oso ondo egin duzu!

      AITA: Bai, eta begira orain nola nagoen!

      MAITE: Lanera ez al zara joan?

      AITA: Nola nahi duzu egoera honetan lan egitea, e, nola? Zeinek eta neronek, neure emazteari amorante bat aurkitzeko aukera eman eta gero?

      MAITE: Horrekin ez zaitez kezkatu, behintzat. Lehen ere, batere zure laguntzarik gabe, izan du amak aukera franko!

      AITA: Ederki, Maite! Ederki! Eskerrik asko zure animoengatik!

      MAITE: Gauzak diren bezala, aita! Ez ezazu zeure bururik engainatu. Amak ez du inoiz aukera faltarik izan!

      AITA: Hara, batzuetan hobe zenuke zuk ere...

      MAITE: Beno, banoa! Astakeriak esaten hasi baino lehen, banoa! Gero arte, aita. Eta, animo, egin behar zenuena egin duzu eta... Eutsi goiari! Zerbait jakiten dudan bezain pronto esango dizut. Bale?

    • Chapter 4

      Related audio
      Description

      AMA: (Telefonoz ari da) Bai, neska! Eta horixe da arraroena.

      MAITE: Ama! Iritsi naiz!

      AMA: Beno, gero hitz egingo dugu, e? Maite etorri da oraintxe eta... Bai. Ondo da. Bai, hementxe egongo naiz. Gero arte!

      Telefonoa eskegi du.

      MAITE: Carolina?

      AMA: Bai, harekintxe ari nintzen.

      MAITE: Zer moduz?

      AMA: Ondo.

      MAITE: Eta amona?

      AMA: Ba, egia esan, ez dut ia goiz osoan ikusi ere egin.

      MAITE: Txarok eta alde egin al dute?

      AMA: Txarok? Zein Txarok?

      MAITE: Ama, dagoeneko ahaztu al zaizu nor den Txaro?

      AMA: Ba...

      MAITE: Antzerkia egitera etorri ziren nire lagunak, ama!

      AMA: Aitaren eta Semearen... Etzaidazu gogoratu ere egin! Gogoratze hutsarekin gaixotu egiten naiz eta!

      MAITE: Bai, badakit atzokoa gogor samarra izan zela. Baina, geroztik, gauzak zertxobait konponduko ziren, ba, ezta?

      AMA: Konpondu... konpondu ez, baina...

    • Chapter 5

      Related audio
      Description

      MAITE: Aita nahiko lur jota zegoen.

      AMA: Bera lur jota, gainera! Nire kartak irakurri, eta bera lur jota!

      MAITE: Normala da, ama.

      AMA: Zuk esan behar hori ere! Oraintxe gauzarik arraroenak normalak dituzu, berriz, zuk! Eta, alderantziz, gauzarik normalenak zeharo arraroak!

      MAITE: Egia da eta, ama! Aita gizajoa.

      AMA: Hura gizajoa esaten al duzu?

      MAITE: Bai, ama, hura gizajoa; ez zu. Zuk, gutxien-gutxienez, badituzu orain amodiozko karta batzuk esku artean. Eta, aitak? Aitak ezer ez dauka; ez amoranterik eta ez kartarik!

      AMA: Nik ere ez neukan ezer orain arte, eta hementxe bizi nintzen.

      MAITE:Bai, baina... Beno, igual dio. Ez dugu gai honekin jarraituko. Aizu, esan beharko didazu, gutxienez, karta politak diren edo...

      AMA: A, bai! Kartak oso politak! Maitasuna beti da oso polita, Maite!

      MAITE: Ez beti, nik dakidanez!

      AMA: Bai... Baina oso arraroak dira.

      MAITE: Maitasun arrarorik ba al da?

      AMA: Maitasunak ez, kartak dira arraroak.

    • Chapter 6

      Related audio
      Description

      MAITE: Zergatik arraroak?

      AMA: Ba, idazten duen gizonezkoak...

      MAITE: Nola dakizu gizonezkoa dela?

      AMA: Horixe bakarrik behar dugu! Emakumezkoa izatea!

      MAITE: Nik ez dut hori esan. Nik esan dut ea nola dakizun gizonezkoa dela.

      AMA: Ba, amodiozko kartak idatzi dizkidalako.

      MAITE: Eta emakume batek ezin al zitzakeen idatzi?

      AMA: Baina... propio egiten al duzu, ordea? Hara, utz nazazu, e, utz nazazu bakean! Txikituko zaitut, bestela, nire ilusioak zapuztera bazatoz!

      MAITE: Baina, ama, nik ez dizut ezer esan.

      AMA: Nahikoa esan duzu, txolin horrek! Berriz ere hasi zait bihotza saltoka! Horrelaxe akabatuko nauzu zuk, disgusturen batekin!

      MAITE: Ez dut uste hainbesteraino denik, e! Eta ez hasi hemen berriro teatroa egiten!

      AMA: Emakume batek! Nola idatziko dizkit, ba, emakume batek amodiozko kartak?

      MAITE: Bale! E... teatroa esanda, gainera, ba al dakizu hor ez dela batere soinurik entzuten? Edo, ez ote dira, ba, etorri?

      AMA: Nortzuk?

      MAITE: Begiratzera noa.

    • Chapter 7

      Related audio
      Description

      TXARO: Ahots hori... Hori ez al da Maite?

      TXETE: Baliteken. Ez zekinat!

      TXUSMA: Builaka ari dena, behintzat, ama dun. Ez zegon dudarik!

      TXARO: Maite baldin bada, ondo gaituk!

      Atea zabalduz

      MAITE: Kaixo, koadrilla! Zer egiten duzue hemen geldirik? Entseatu beharreko guztia entseatuta, ala?

      TXARO: Ez, beno...

      TXETE: Bai, ba...

      TXUSMA: Goiz guztian ez dinagu ezer egin.

      MAITE: Zer, ba?

      TXARO: Bi baliente hauekin, neska...

      TXETE: Hara, berriz, orain hemen gure balientea, alajaina!

      MAITE: Gaur ere zerbait izan al duzue?

      TXUSMA: Ez, ez... Beno, guk dakigunez ez behintzat! Baina... ez dakit, ondo al dira denak?

      MAITE: Zeintzuk?

      TXUSMA: Ba, hire ama, amona eta...

      MAITE: Bai! Amona ez diat ikusi, baina, ama, bai! Zergatik galdetzen didak hori?

      TXUSMA: Ez, ez... gure gauzak...

      TXARO: Kontaiok!

      TXUSMA: Ez den ezer ere, ordea! Txorakeriak...

      TXETE: Hori duk! Txorakeriak! Orain bai! Esaiok... goizean tinbrea jo dutenean! Kaka eginda, zera, hi ere, besteok bezalaxe! Atzo bezala etorri izan balitz, igarriko hioaken!

    • Chapter 8

      Related audio
      Description

      MAITE: Aitagatik ari al zarete? Badakizue hemen izan dela, ezta?

      TXUSMA: Ez daukan esan beharrik!

      TXARO: Ez, badakin... Atzoko... atzoko trauma hor baitaukate oraindik bi hauek.

      TXETE: Trauma esaten al dun?

      TXUSMA: Aizan, eta zer ote daukan, ba, hik herorrek? Isil asko egon haiz hi ere tinbrea jo duenean! Ahaztu al zain?

      MAITE: Ez diat ulertzen! Ezer gertatu ez, inongo iskanbilarik ez, eta... zer, zer pentsatu duzue, ba?

      TXARO: Ba, bien kontra ekin edo... zerbait egin ote dien, ba, hire amonari eta amari!

      MAITE: Eta zuek... zuek ezta gelatik irten ere? Mugitzeko asmorik ere ez, zerbait gertatuta ere?

      TXARO: Hasi hadi, ba, horren kontra! Atzoko mehatxuak gutxi izan eta!

      MAITE: Baina, baina... hauxe duk, hauxe! Ezertxo ere ez dun gertatu, ordea? Aita etorri dun, amarekin hitz egin din eta joan egin dun. Besterik ez. Ez zegon batere misteriorik!

      TXARO: Ba, gu hementxe, ba...

      MAITE: Beldurrak airean! Ai! Esaten din, bai, nire lagun batek txori gehiegi daukazuela buruan zuek, antzerki-munduko jendeok! Beno, eta... bazkaltzera irten beharko duzue behintzat, ezta?

      TXARO: Beharbada, bai! E?

      TXUSMA: Jakina, ba!

      TXETE: Eta nor doa aurretik?

      MAITE: Baina, baina... Igo hadi nire bizkarrera, zera hi, zangomehe!

      TXARO: A, Maite, beste ideia bat, eta hirekin komentatu nahi genukeena, gainera, ezertan hasi aurretik.

      MAITE: Antzerkirako ideiaren bat?

      TXARO: Bai.

      MAITE: Ea, ba, zer da?

      TXETE: Hi, beno, zergatik ez kontu horiek bazkalondorako utzi? Tripa-zorri hauek, badakin...

      MAITE: Nahi duzuen bezala.

      TXUSMA: Bai eta... hobe dinagu gerorako uztea! Inork jan ez gaituenez, ea geuk jaten dugun zerbait!

      MAITE: Zuek agindu!

    • Chapter 9

      Related audio
      Description

      Sukaldean.

      AMONA: Majo zegoen gaur, benetan!

      AMA: Berorren semea duelako?

      AMONA: Ez dut horregatik esaten, Maritere! Ezin esango duzu, behintzat, gaur jator ez zegoenik!

      AMA: Nik ez dut hori esan!

      MAITE: Has zaitezte orain biok teman! Ea nork arrazoi duen!

      AMONA: Honek nahi duena esango du, baina majo askoa zegoen gaur! Gaztetan bezain majoa!

      MAITE: Orain ere ez da pertsona txarra!

      AMA: Jakingo bazenute zertara etorri den!

      AMONA: Paper-konturen batzuk argitzea. Hori badakit!

      AMA: Zuk, jakin? Batere ez dakizu zuk!

      AMONA: Eta... konpondu al dituzue?

      AMA: Zerbait egin dugu!

      AMONA: Zer paper ziren, ba?

      MAITE: Amona, ez zaitez sudurluze eta txintxarri izan!

      AMONA: Hara hemen, aldaba hizketan! Berak bakarrik jakin beharko ditu honek gauza guztiak! Izorrai besteak!

      AMA: Ama! Ez lituzke horrelako gauzak esan behar Maiteren aurrean!

      AMONA: Beno, Maritere, xantu-zurikeriatan ez hasi niri orain hemen, e!

      MAITE: Ederki eman ere! Behin izango etxean bake pixka bat, eta orain zuek biok sesioan, alajaina!

      AMONA: Nik ez dut ezer egin, baina betikoa... kulpa guztiak nik, arrazoi izanda ere!

      MAITE: Bioi esan dizuet, amona, ez zuri bakarrik!

      AMONA: Zer egin dut, ba, nik?

      MAITE: Gaur, beharbada, ezer ez, baina eta atzo? Zer ibili zinen atzo?

      AMONA: Ni? Zer ibili nintzen, ba?

      MAITE: Zeuk jakingo duzu, non eta zertan ibili zaren!

      AMA: Orain ere zerbait egin al du?

      AMONA: Zera egingo nuen! Ume honen kontuak!

      MAITE: Esango al diguzu noiz iritsi zaren etxera?

      AMA: Nondik? A, ba, ni ez naiz konturatu ere egin!

      AMONA: Horrela arduratzen zara zu amona gaixoaz!

      MAITE: Berak ere bazeukan honek aurreragoko lanik, bihotza bere tokian mantendu ezinik!

      AMA: Egia! Eta ez gogorarazi, gainera, e, berriro gaixotzerik nahi ez baduzue!

    • Chapter 10

      Related audio
      Description

      MAITE: Zuek daukazue suertea, zuek! Bat, nahi duenean gaixotzen dena; eta bestea, berriz, nahi duenean memoria galtzen duena!

      AMA: Hori ez da horrela, Maite!

      AMONA: Nola jardun liteke horrela hizketan! Ez dakizu asko zer-nolako miseria den zerbait egin eta hurrengo egunean egindako horretaz ezertxo ere ez akordatzea!

      MAITE: Bai, izugarria zuena biona! Baina nahiago nuke hemendik urte batzuetara zuen bion gaixotasun horiek edukiko banitu, bai batena eta bai bestearena!

      AMA: Baina, ea, ea! Zer da berandu etxeratu delako kontu hori? Ez zen, ba, kalera irtengo, ama?

      AMONA: Ni? Ni kalera irten? Daukadan hanketako minarekin?

      AMA: Hala ere! Banengoen, ba, ni!

      AMONA: Honen xelebrekeriak dira horiek!

      MAITE: Orduan, zergatik zentozen zapatak eskutan hartuta isil-isilik?

      AMA: Baina...

      AMONA: Ezetz, ba, Maritere! Ezetz! Ametsetan ibiliko zen hau!

      MAITE: Ametsetan! Hitz egingo dugu gero zuk eta biok!

      AMA: Beno, ni pixka bat deskantsatzera noa. Gauza asko pentsatu beharra daukat oraingo honetan!

      AMONA: Bai, segi, segi... pentsatze horrek gehiegi nekatzen zaitu eta zu!

    • Chapter 11

      Related audio
      Description

      MAITE: Eta orain, aurrez aurre gauden honetan...

      AMONA: Aizu, inoiz eskatu al dizut nik zuri konturik, maitea?

      MAITE: Behin bakarrik, amona!

      AMONA: Hori ez da egia!

      MAITE: A, ez?

      AMONA: Aizu, gauza bat da pertsona batez arduratu edo kezkatzea, eta beste bat hari kontuak eskatzea!

      MAITE: Bi gauza diferente dira, orduan?

      AMONA: Erabat diferenteak!

      MAITE: Apuntatuko dut! Baina nik lehenengoarekin nahikoa dut: oso kezkatua naukazu, amona. Oso kezkatua!

      AMONA: Zergatik ote da?

      MAITE: Ba, egun osoa etxean pasatzen zenuela uste, eta, derrepentean, ia egun osoa kalean egiten duzula konturatu naizelako.

      AMONA: Ez zaitez zure ama bezain esajeratua izan! Paseotxo bat eman dudala, eta zer?

      MAITE: Nora paseotxoa?

      AMONA: Ba... kalera!

      MAITE: Bakarrik?

      AMONA: Bakarrik, alegia!

      MAITE: Bale, amona! Esan dizut zutaz kezkatuta egon arren, ez naizela kontuak eskatzen hasiko. Zeuk ikusi! Baina... gezurrik ez gero niri, e, amona! Hori ez! A, eta, ahaztu baino lehen, hemendik aurrera ez gehiago galdetu niri aberats-plantako mutil hori nor den!

      AMONA: Noiz galdetu dizut nik hori zuri?

      MAITE: Izugarria zara gero, amona! Izugarria!

      AMONA: Baina azkenean, orduan, zer?

      MAITE: Zer, zer?

    • Chapter 12

      Related audio
      Description

      AMONA: Deklaratu al zaizu, edo?

      MAITE: Horixe egin behar du! Ez diot barkatuko!

      AMONA: Polit askoa duzu hori, umea!

      MAITE: A, bai?

      AMONA: Deklarazio-egunetakoak dauzkat nik neure rekuerdorik onenak!

      MAITE: Bat baino gehiago izan ziren, orduan?

      AMONA: A, jakina, zer uste duzu, ba?

      MAITE: Zu harrapatu zintuenak ere...

      AMONA: Nik aukeratu nuen onenak, zera, ni harrapatu! Izan zen majo estututakorik! Gizajoak!

      MAITE: Eta zu zeu ez al zara inoiz deklaratu?

      AMONA: Ni deklaratu?

      MAITE: Zergatik ez, ba?

      AMONA: Tira, tira! Agerreko Maria Teresa deklaratu? Burutik eginda egonez gero... isiltzen naiz!

      MAITE: Orduan, azkeneko nobio hori ere deklaratu zaizu honez gero?

      AMONA: Jakin egin nahi zuk? Alfer-alferrik ibiliko zara, ba!

      MAITE: Neroni horretan! Baina, tira, bageundeke pozik! Hiru Maite etxean, eta hirurak maitale banarekin! Ez dago gaizki!

      AMONA: Zure amak ere ba al du?

      MAITE: Hara! Beraz, zuk zeuk ere bai, orduan?

      AMONA: Nik ez dut maitalerik daukadanik esan!

      MAITE: Nahikoa esan duzu! Kontu horietan... hirurok, amona, maitale banarekin, dirudienez, amak ere badu eta!

      AMONA: Hori ez nekien! Telebisioan azaltzen diren txotxolo horiek buruan bazerabiltzala bai, baina... Pedro gizajoa!

      MAITE: Ba, harixe esker jakin du!

      AMONA: Baboa al da, ba, nire seme hori, edo zer?

    • Chapter 13

      Related audio
      Description

      MAITE: Ba, gauza garbirik ez nizuke esango, baina, dirudienez, kartak eta guzti idazten dizkion maiteminduren bat badarabil amak bere atzetik. Eta auskalo noiztik, gainera! Kontua da delako amorante horrek lehengo etxe zaharrera idazten kartak, eta, klaro... aitak denak irakurri! Amaren izenean zetozen kartak aitak irakurri, lehengo etxe zaharreko zuzenbidea zeukatelako! Haietxek entregatzea etorri zaio gaur.

      AMONA: Eta nor ote da, ba, karta-idazle hori?

      MAITE: A! Hori berak ere ez omen daki!

      AMONA: Ene, ba! Eta zer egiteko asmoa du, orduan?

      MAITE: Horixe ez, ba, nik jakin! Entzun diozu, lehendabizi behintzat gauzak ondo pentsatu...

      AMONA: Jesus! Behin-behingoa, a zer bingoa...

    • Chapter 14

      Related audio
      Description

      AMA: Ene! Carolina! Goiz etorri zara gaur!

      CAROLINA: Beharko etorri, hain misteriotsu jartzen bazara telefonoz!

      AMA: Ba, kontatzen dizudanean...

      CAROLINA: Izango da orain ere telenobela zaharren bat ikusi duzula eta.

      AMA: Telenobela? Badenik ere... Ez, ez!

      CAROLINA: Inportantea dugu, orduan!

      AMA: Oso, Carolina! Oso inportantea ere!

      CAROLINA: Ea, ba, Maritere! Ea, ba, zer da, ba?

      AMA: Nahiago dut hemen ez hitz egitea! Zergatik ez gara bueltatxo bat ematera irteten?

      CAROLINA: Orain?

      AMA: Zergatik ez, ba? Haize fresko pixka bat hartzeak ez digu batere kalterik egingo!

      CAROLINA: Baietz, baietz... zerbait inportantea dugula!

      AMA: Bai horixe!

    • Chapter 15

      Related audio
      Description

      Kalean.

      TXEMA: Sinistea ere! Egunak hogeita lau ordu besterik ez, eta niretzako minutu batzuk badituzula?

      MAITE: Bai, motel! Harrigarria! Munduan hamaika mila gauza oraindik inbentatzeko, eta juxtu-juxtu nirekin, inbentatuta dagoen zerbaitekin denbora galtzeko prest?

      TXEMA: Beno, txorakeriak alde batera utzita, pozten naiz, Maite, nire gonbita onartzeaz!

      MAITE: Kafe bat hartzeko bakarrik, e!

      TXEMA: Ez zen beste ezertarako. Hortarakoxe bakarrik!

      MAITE: Zer moduz joan zaizu eguna?

      TXEMA: Beno, hainbestean!

      MAITE: Ez dago gaizki!

      TXEMA: Ez, baina... baldinbaitere hoberik izango al da! Konpainia hobean, gutxienez!

    • Chapter 16

      Related audio
      Description

      MAITE: Aizu, Txema.

      TXEMA: Bai.

      MAITE: Galdera bat egin behar dizut!

      TXEMA: Lasai! Zuk esan!

      MAITE: Telefonoz esan didazun horri buruz... Lehen urduri samar zeundela iruditu zait, eta...

      TXEMA: Zurekin hitz egiten dudan bakoitzean bezala, orduan.

      MAITE: Ez duzu, ba, buruan zerbait ibiliko?

      TXEMA: Gauza asko ibili! Zer, ba?

      MAITE: Ez, baina... esan nahi dut...

      TXEMA: Zer, Maite?

      MAITE: Niri buruzko zerbait, alegia.

      TXEMA: A, zuri buruzko gauza asko ibili nik buruan!

      MAITE: Ez, ez... alegia, ez duzu, ba, deklaratzeko asmorik izango? Ez jarri horrelako aurpegirik, Txema! Galdera bat, besterik ez da.

      TXEMA: A zer-nolako galdera, Maite! Uste al duzu zuk galdera hori horrela egin litekeenik?

      MAITE: E? Galdetuz egin beharko da, ba, galdera bat?

      TXEMA: Ez hau, behintzat!

      MAITE: Beno, bai ala ez?

      TXEMA: Horixe ezin litekeela galdera hori horrela egin!

      MAITE: Asmo hori ote darabilzun, Txema, deklaratzeko asmorik, alegia.

      TXEMA: Baina...

      MAITE: Esadazu, mesedez!

      TXEMA: Nola nahi duzu hori esatea?

      MAITE: Ez dut uste hain konplikatua denik! Bai ala ez esatea nahikoa, gizona!

      TXEMA: Ba, ez dakit... Ez naiz sekula hori pentsatzen hasi...

      MAITE: Zer esan nahi du horrek, ezetz?

      TXEMA: Ez dakidala, Maite! Ez dakit zer erantzutea nahi duzun.

      MAITE: Egia, Txema! Horixe besterik ez!

      TXEMA: Bai, erraza izan eta! Ezetz esaten badizut, orduan, ea zurekin zertan nabilen eta zer asmo ditudan galdetuko didazu. Eta bestela, berriz, baietz esaten badizut, orduan, horrelako gauzak ez zaizkizula batere gustatzen, eta haize hartzera joateko esateko ere kapaz zara zu!

      MAITE: Hara, berriz, orain! Nitaz nik baino gehiago dakizula erakutsi nahi al didazu?

    • Chapter 17

      Related audio
      Description

      TXEMA: Aizu, zer zaude? Umore txarrean?

      MAITE: Ez.

      TXEMA: Joe, ezetz!

      MAITE: Oraindik ez didazu erantzun!

      TXEMA: Ez zaitez nire aitona bezala hasi!

      MAITE: Esan, ba, orduan...

      TXEMA: Ez dut hitz bat ere esateko asmorik!

      MAITE: Ba, adio, Txema!

      TXEMA: Bale, ondo da! Bai! Hori da erantzuna. Egun hauetakoren batean deklaratzeko asmoa nuen... Baina, hara, horrela eginez, sorpresa baten emozio guztia kendu diozu!

      MAITE: Tira! Ez zara hain milindris izango!

      TXEMA: Horixe behar dugu.

      MAITE: Hitz egingo al duzu garbi?

      TXEMA: Aizu, maja! Begira... nik ez daukat eztabaidatan batere denbora galtzeko gogorik, e! Beraz, aklaratzen zarenean, abisatu! Bale?

      MAITE: Baina, zertaz nahi duzu aklaratzea, ez badidazu ezer esaten?

      TXEMA: Begira! Nik gauza bat bakarrik dakit: ni zurekin oso gustura egoten naizela. Ez dakidana da zu zeu ere nirekin hala egoten zaren ala ez! Beraz, oso erraza daukazu: baietz uste baduzu, edo, behintzat, hala uste duzunean, nirekin gustura egoten zarela, hots egin, eta kitto! Bale?

      MAITE: Eta kafea?

  •       Maite, maite, maitea > Scene 14


    Chapters
    • Chapter 1

      Related audio
      Description

      Parke batean daude.

      AMA: Hortxe eseriko al gara, Carolina?

      CAROLINA: Banku horretan, Maritere? Egiten duen hotzarekin?

      AMA: Bai, hortxe egongo gara ondoen!

      CAROLINA: Ene, ene! Nik uste baino okerrago zaude!

      AMA: Keba! Badaukat energiatan, Carolina!

      CAROLINA: Konturatzen naiz, bai!

      AMA: Ui! Eta gaurko horoskopoa irakurri izan bazenu...

      CAROLINA: A, bai? Notizia onak?

      AMA: Primerakoak!

      CAROLINA: Zer zioen, ba?

      AMA: Memoriaz ez dakit; baina, gutxi gorabehera esanda, gaur aurkituko omen dut aspaldian espero dudan hori.

      CAROLINA: Tira, Maritere! Gutxienez berrehun aldiz irakurri duzu gauza bera, eta gaur sinistu behar al duzu, juxtu-juxtu?

      AMA: Ez, ez, ez! Gaur oso diferentea da!

      CAROLINA: Ez dakit zergatik! Baina, beno, kontaidazu, ba, irrikitan nago.

      AMA: Pedro izan da etxean!

      CAROLINA: Berriro?

      AMA: Bai.

      CAROLINA: Eta gaur ez al zaitu gaixotu?

      AMA: Ba, ez, gaur ez!

      CAROLINA: Pozten naiz! Nik uste baino indartsuago zaude, orduan, laztana!

      AMA: Jakingo bazenu, Carolina, zer ekarri didan!

      CAROLINA: Ez zen, ba, Pedro berriro ere zu konkistatu nahian hasiko?

      AMA: Keba, emakumea!

      CAROLINA: Hala ere, hala ere! Banengoen, ba, ni horregatik ote zen zure oraingo pozaldi arraro samar hau!

    • Chapter 2

      Related audio
      Description

      AMA: Karta batzuk ekarri dizkit, Carolina!

      CAROLINA: Zeinek? Pedrok?

      AMA: Bai.

      CAROLINA: Noiztik hori hain kartazalea?

      AMA: Bai, emakumea! Karta-mota bat bakarrik gustatzen zaio horri, jokorako kartak!

      CAROLINA: Beno, Maritere, orain arte esan didazun guztia oso normala da.

      AMA: Kartak, ordea, Carolina, kartak dira normalak ez direnak!

      CAROLINA: Jesus! Esango al didazu behingoz zer karta diren horiek?

      AMA: Maite nauen norbait daukat, Carolina! Maite nauen norbait! Konturatzen al zara?

      CAROLINA: Horixe baietz! Nik ere maite zaitut, laztana!

      AMA: Baina, ez da hori; ea ulertzen duzun...

      CAROLINA: Baina, baina, zer ulertu, bihotza?

      AMA: Norbaitek maite nauela, berriz esanda ere, Carolina! Ez al duzu ulertzen? Badela norbait nitaz maiteminduta dagoena, erabat maiteminduta!

      CAROLINA: Baina, zer esaten ari zara, Maritere? Jesus, Jesus... Eta horrek ba al du Pedrorekin zerikusirik?

      AMA: Berak ekarri dizkit kartak, Carolina!

      CAROLINA: Zertan hasi da, ba, orain? Zelestino-lanetan?

      AMA: Ez, hara! Dirudienez, aspaldi ari ziren iristen karta hauek lehengo gure etxe zaharrera, hango zuzenbidea baitaramate. Orduan, ba, Pedrok irakurri lehen-lehenik karta horiek... eta, horixe... irakurri ahala gero baino gero zelosoago, hortxe egon da isil-isilik niri ezer esan gabe... gaur entregatu dizkidan arte!

      CAROLINA: Eta orain zergatik erabaki du, ba, ekartzea?

      AMA: Kontzientziako karga nonbait, Carolina. Eta kuriosidade pixka bat ere bai, seguru asko. Jakin ezazu!

    • Chapter 3

      Related audio
      Description

      CAROLINA: Kuriosidadea, zergatik?

      AMA: Ba, bere ustez, nik karta horiek nork idazten dizkidan badakidalako!

      CAROLINA: Baina zuk ez jakin, ordea, ezta?

      AMA: Horixe ezetz! Eta horixe, gainera, harrigarriena! Behin baino gehiagotan esaten dit kartetan, eta hitzez hitz esango dizut, behin baino gehiagotan esaten dit "elkarrekin egon ginenean" edo "begiratu zenidanean" eta horrelako kontuak. Eta ni ez jabetzen, berriz, Carolina! Ezin jabetu nor izan daitekeen!

      CAROLINA: Hitz horiek esateko... politak kartak, horraatik!

      AMA: Politak? Politak, Carolina? Silviari Luciok idazten dizkionen inbiriarik gabekoak!

      CAROLINA: A, ba, deskubritu beharko dugu, ba, Maritere, nor den zure ezkutuko Romeo hori!

      AMA: Beste ametsik ez daukat, Carolina, momentu hauetan!

      CAROLINA: Igual da, gainera, zuri komeni zaizun norbait, bihotza...

      AMA: Ez ezazu dudarik egin! Horrelako kartak idazten dituena, edonorentzat komenigarri, Carolina! Horrek... horrek esaten dituenak, hain... hain hitz egokiak...

    • Chapter 4

      Related audio
      Description

      CAROLINA: Ez daukazu badaezpadako suertea!

      AMA: Hara! Ez sinisteko modukoa, e! Ez sinisteko modukoa, Carolina! Espero al zenuen zuk horrelakorik?

      CAROLINA: Ba, egia esan, ez, laztana! Baina... ez naiz batere harritzen, ezta batere, ordea! Beti esan izan dizut nik zuri, baduzula zuk... baduzula halako energia dizdizari bat, edozein erakartzeko modukoa. Eta ikusten duzu! Baietz, Maritere, baietz! Eta dena, e, dena... Carolinarengan konfiantza izateagatik... Zenbat aldiz esan ote dizut, bihotza, e? Zenbat aldiz?

      AMA: Askotan, Carolina, askotan! Baina hain da zaila konfiantza hori izaten...

      CAROLINA: Bai horixe!

      AMA: Eta, gauzak nola diren, e... Seguru nago, ni tuntun bat bezala negarrez ari nintzen bitartean, nire printze ederra kartak idatzi eta kartak idatzi ari zitzaidala. Eta nik ezer jakin ez!

      CAROLINA: Izan ere, zure senar hori...

      AMA: Utziozu, Jainkoaren izenean! Eman didan pozarekin, barkatu ere egin diot? Beno, oraindik ere hitzez ez, e, baina barkatu ere egin diot orain arte sufriarazi didan guztia, baita karta hauek beretzat bakarrik gordeta edukitzea ere.

    • Chapter 5

      Related audio
      Description

      CAROLINA: Beno, eta izenik edo jartzen al du nonbait?

      AMA: Ez ba jartzen, Carolina! Izen zehatzik ez, behintzat! Batzuetan "Zure erromantikoa", bestetan "Zuk dakizun horrek"... denak horrelakoxe firmak! Baina izenik... izenik inon ez!

      CAROLINA: Ba, ez digu lan samurra jarri!

      AMA: Dena dela, nik jarri diot izen bat.

      CAROLINA: Zer izen?

      AMA: Horazio!

      CAROLINA: Horazio? Ora pro nobis... Itsusia izena!

      AMA: Polit askoa da! Zoragarria, niretzat behintzat!

      CAROLINA: Beno, beno... lehen ere Pedro izeneko batekin ezkondu zinen behintzat eta!

      AMA: Ba, hau... Horazio!

      CAROLINA: Okerrena da... nondik nora bilatzen hasi?

      AMA: Ba, ez dakit aurkitzerik ere nahi dudan, Carolina.

      CAROLINA: Isilik zaude! Zergatik ez duzu, ba, aurkitu nahiko?

      AMA: Ba, kontxo... askotan aurpegirik ezagutzen ez diezun maitasun horiek direlako maitasunik eztienak. Ez dakit nola esplikatu... Azken batean, Carolina, ba... bere kartak dauzkadan bitartean, nik nahi bezalakoxea imajina dezakedalako. Horixe! Aski ditut nik haren karta samur horiek bere maitasuna gozatzeko.

      CAROLINA: Bai, baina...

      AMA: Begira, hainbeste denbora elkar ezagutu gabe egin badugu, zer axola dit, ba, niri beste pixka batean ere horrela jarraitzeak?

      CAROLINA: Bai, hori ere hala da.

      AMA: Niri poz ederra eman dit, behintzat, gizajoak!

      CAROLINA: Baita niri ere. Denoi eman poz, Maritere, denoi! Baina, bihotza, mugituko al gara hemendik? Izozten ere ari naiz oraintxe banku honetan eserita!

    • Chapter 6

      Related audio
      Description

      AMA: Ai! Zer uste duzu? Propio ekarri zaitut hona.

      CAROLINA: A, bai? Propio?

      AMA: Propio, ba, Carolina! Idatzi dizkidan karta guztietan, bereziki parkean ikusten nauenean pozten dela esaten dit Horaziok. Pentsatuko duzu, ba, ez diodala ilusio hori kendu nahi?

      CAROLINA: Beraz, ezin oso urruti ibili. Ea hementxe bertan dagoen, gainera!

      AMA: Ez dut uste, leihoren batetik begira ez badago, behintzat.

      CAROLINA: Litekeena hori ere.

      AMA: Ba, pentsa zer-nolako poza emango diodan, berriro ere hemen naizela ikusten badu!

      CAROLINA: Bai... baina, Maritere, gauza bat... Ez gaizki hartu, e, baina... parkean ikusten zaituenean pozten dela esan al duzu?

      AMA: Bai, bereziki parkean ikusten nauenean...

      CAROLINA: Eta... zu noiz etortzen zara, ba, parkera?

    • Chapter 7

      Related audio
      Description
      MAITE: Ba, berak hots egin beharko dit, zerbait nahi badu. Egon dadila. Nik deitu zain baldin badago, badago pixka baterako! Ezta pentsatu ere! Niri ez zait horrela hitz egiten! Zer uste du inbentoretxo frustatu horrek? Nahi duena esatea libre duela?
    • Chapter 8

      Related audio
      Description

      Telefonoak "riiiing". Segituan hartu du.

      MAITE: Bai? Nor da?

      AITA: Kaixo, Maite! Zer moduz?

      MAITE: A, zu al zara?

      AITA: Bai, ni naiz! Beste norbaiten zain, ala?

      MAITE: Ez, ez, keba!

      AITA: Ez dakit, ba! Badirudi nik deitzeak tristetu egin zaituela!

      MAITE: Bai, zera!

      AITA: Neska, sentitzen dut...

      MAITE: Ezetz, ba! Zer nahi duzu?

      AITA: Zure ama etxean al da?

      MAITE: Ez.

      AITA: Nola ezetz?

      MAITE: Ba, ez dagoelako! Zer nahi duzu esatea?

      AITA: Hara! Ba, telenobelak oraintxe amaitzea egin du, eta etxean harrapatuko nuelakoan deitu dut.

      MAITE: Ba, alferrik deitu duzu, ba!

      AITA: Gauza arraroa!

      MAITE: Ba, arraroa ala ez...

      AITA: Bale, bale.

      MAITE: Ez dakit nora joango zen... Carolinarekin, beharbada...

      AITA: Gaurko kapitulua utzita? Ez dut uste!

      MAITE: Ea horrela den.

      AITA: Ba, telenobelaren zatirik onena galdu du!

      MAITE: Baina txorakeria horiek ikusten zu ere?

      AITA: Beste zereginik ez neukan eta! Aizu, eta... nahiko interesantea, e! Silvia bere senarrarekin adiskidetu egin da.

      MAITE: A, bai?

      AITA: Bai. Eta, gainera, ez da batere soluzio txarra, e! Neroni ere ia konbentzitu nau!

      MAITE: Horixe besterik ez dugu behar, zu ere horrela hastea! Zer? Etortzen denean deitzeko esango al diot?

      AITA: Ez, ez! Horixe bakarrik komentatu nahi nion. Hots egingo diot beste momenturen batean.

      MAITE: Nahi duzun bezala.

      AITA: Agur.

      MAITE: Adio!

      Telefonoa eskegi du.

      MAITE: Hauxe entzutea bakarrik falta zitzaidan, gaurko eguna ondo bukatzeko!

    • Chapter 9

      Related audio
      Description

      Telefonoak "riiiing". Berriro segituan hartu du.

      MAITE: Bai? Nor da?

      TXARO: Epa, Maite! Txaro naun!

      MAITE: Ezagutu haunat, bai!

      TXARO: Zer? Gaizki al hago?

      MAITE: Ez, ez.

      TXARO: Beste deiren baten zain?

      MAITE: Zer, ba? Zergatik esaten dun hori?

      TXARO: Ez zekinat, ba... hire ahots hori...

      MAITE: Beti bezala... Zer nahi dun?

      TXARO: Umore txarrez baldin bahago, deituko dinat bihar...

      MAITE: Hago isilik! Esan ezan, zer dun?

      TXARO: Ez, ba... noiz geratuko ote ginatekeen... ba, zera, beste hura komentatzeko edo...

      MAITE: Gaur ezin dinat, ba!

      TXARO: Bihar, orduan!

      MAITE: Presakako gauza al dun?

      TXARO: Hain presakakoa ere ez, baina...

      MAITE: Bale, bihar, orduan!

      TXARO: Beno, hi... bost duro besterik ez zeukanat. Utzi egingo haunat!

      MAITE: Bale!

      TXARO: Eta, animatu pixka bat, e!

      MAITE: Ez zeukanat nik animo faltarik!

      TXARO: Ez zekinat, ba. Adio!

      MAITE: Adio!

      Eskegi du. Imitatuz:

      MAITE: Bost duro besterik ez zeukanat. Utzi egingo haunat... Seigarrenik behin ere ez!

    • Chapter 10

      Related audio
      Description

      Telefonoak berriro "riiing". Oraingoan beranduago hartu du.

      MAITE: Oraingoan Marijose izango da: etorriko al zara gaur? Badakizu, festa txiki bat daukagu eta... garaiz etorriko gara, e... Haizea hartzera denak! (Deskolgatuz) Bai? Esan!

      TXEMA: Kaixo.

      MAITE: Nor da?

      TXEMA: Ni! Txema, neska! Ez al nauzu ezagutu?

      MAITE: Ba, ez!

      TXEMA: Muturtxoa, muturtxoa?

      MAITE: Nik? Ez, ez.

      TXEMA: Aizu, Maite, e... gauza bat kontatzeko deitu dizut. Ez dakizula etxera nentorrela norekin topo egin dudan?

      MAITE: Nola jakitea nahi duzu?

      TXEMA: Aitonarekin.

      MAITE: Ohhhh!

      TXEMA: Baietz, baietz! Entzuidazu, Maite!

      MAITE: Txorakeriak kontatzekotan, hobe duzu telefonotan xentimorik ez gastatzea!

      TXEMA: Ez, ez... zaude...

      MAITE: Zerbait interesanteagoa bururatu beharko zaizu, berriz nirekin hitz egiteko! Adio!

      TXEMA: Baina...

      Telefonoa eskegi du.

      MAITE: Egunetik egunera txoroago. Aitzakia hoberik asmatzeko ere gauza ez, alajaina! Nik kasu egingo diodanagatik.

      Atea giltzez ireki du amak eta kantari sartu da etxean.

      AMA: MAITE, MAITE... EZ NI UTZI HEMEN KAIEAN. MAITE, MAITE...

      MAITE: Ama?

      AMA: Maitetxu, non zaude?

      MAITE: Sukaldean.

      AMA: Eta zer egiten duzu hor bakar-bakarrik, gaixo horrek?

      MAITE: Gustuen horrelaxe egoten naiz: bakar-bakarrik.

      AMA: Etzazu txorakeriarik esan, Maitetxu!

      MAITE: Niri ez horrela deitu!

      AMA: Muturtxoak al ditugu, alaba, muturtxoak?

      MAITE: Ama, zure umore on hori agoantatu beharrik ez daukat, e!

      AMA: Barkatu, neska... Jesus! Umore onez ere ezingo gara ibili zure aurrean!

      MAITE: Ni txarrean ez nagoen bitartean, nahi baduzu umore ona.

    • Chapter 11

      Related audio
      Description

      AMA: Hara! Zer duzu, ba, umore txarrez egoteko? Ez dakit nola egon litekeen gaur bat umore txarrean!

      MAITE: A, ez! Gaur mundu guztia jaiki da pozik, dena dago ondo, inon ez gaur arazorik! Demonie...

      AMA: Banengoen, ba, ni!

      MAITE: Eta dena, zuk horrela nahi duzulako, juxtu-juxtu!

      AMA: Ez zaitez nirekin haserretu, ederra, gaur aspaldiko partez pozik nago eta!

      MAITE: Ez daukazu bi aldiz esan beharrik!

      AMA: Jakingo bazenu zeinen polita den norbaitek maite zaituela egiaztatzea!

      MAITE: Hala izango da!

      AMA: Benetan ari naiz, bihotza! Ilusio bat, bai! Hau bizi-poza, hau; aitak ekarritako karta horiek direla medio!

      MAITE: Txorakeria txorakeriaren gainetik!

      AMA: Ez da txorakeria, Maite! Carolinari ere esan diot, ez zait batere axola inoiz ezagutzen ez badut ere!

      MAITE: Nor?

      AMA: Nor izango da... karta horiek idazten dizkidana!

      MAITE: Orduan...

      AMA: Bai, bai! Niregatik sentitzen duena sentitzen duela jakitea nahikoa da niretzat!

      MAITE: Gutxirekin konformatzen zara!

      AMA: Zoragarria... zoragarria, benetan!

      MAITE: Baina, ez dakit, ba, nor den jakitea ez ote zenukeen hobe izango! Ez al du horrek zuretzat garrantzirik?

      AMA: Ez...

      MAITE: Ba, ez dut, ba, ulertzen!

    • Chapter 12

      Related audio
      Description

      AMA: Nor den ez jakitea, gainera, hobe, nik uste! Askoz ere, nola esango dizut, askoz ere... erromantikoago da!

      MAITE: Etzazu umekeriarik esan!

      AMA: Egia da eta!

      MAITE: Ba, hori jakin izatera, neronek idatziko nizun azken urteotan karta mordoska bat! A zer bentaja izango nuen!

      AMA: Bai... alde ederra! Hauek benetakoak dira, zera!

      MAITE: Eta nola dakizu hori?

      AMA: Igarri egiten dudalako. Ez, ba!

      MAITE: Zertan, igarri zuk?

      AMA: Sentitu, laztana, sentitu... hementxe, bihotzean!

      MAITE: A, bale!

      AMA: Zuk oraindik ez duzu ulertzen hori. Oso gaztea zara zu.

      MAITE: A! Aitak deitu dizu.

      AMA: Niri?

      MAITE: Bai

      AMA: Eta zer nahi zuen?

      MAITE: Zurekin hitz egitea, horixe bakarrik...

      AMA: Jesus! Horri sartu zaio horri hitz egiteko gogoa!

      MAITE: Bai! Eta, besteak beste, Silvia bere senarrarekin adiskidetu dela esatekotan izango da!

      AMA: Zein Silvia?

      MAITE: Gezurra dirudi, ama! Zure Silvia! Zein izango da, ba?

      AMA: Silvia... Silvia?

      MAITE: Bai... bera, Silvia!

      AMA: Ez da posible!

      MAITE: Berak esango dizu!

      AMA: Eta zer egin du bestearekin? Luciorekin? Berak Lucio maite eta...

      MAITE: Aizu, niri ez galdetu. Nik hark esandakoa besterik ez dakit! Hortik aurrera, hor konpon! Zeuek ikusi! Nik neurearekin badaukat nahikoa!

    • Chapter 13

      Related audio
      Description

      Amona sartu da. Hau ere kantari.

      MAITE: Ezta propio eginda ere!

      AMONA: Arratsalde on digula Jainkoak, maitea! Zer moduz?

      MAITE: Ez zuek bezain ondo, ikusten dudanez!

      AMONA: Zer duzu polit horrek?

      MAITE: Ezer ez!

      AMA: Badu zerbait, ama! Eta bat, behintzat, besteren ona ezin eramana; batez ere, beste hori pozik baldin badago!

      AMONA: Ai, ai, ai!

      MAITE: Beno, egongo al zarete isilik? Egun txar bat edozeinek dauka, ezta?

      AMONA: Bai, edukiko ez du, ba! Eta bi eta hiru ere bai, bere bihotzeko azukre koxkorrarekin haserretu baldin bada!

      MAITE: Amona, txorakeriarik ez, e!

      AMONA: Zergatik haserretu ote zarete? Jakin nahi nuke!

      AMA: Nor norekin haserretu?

      AMONA: Zure alabatxo zoragarri hau nik dakidan beste batekin!

      MAITE: Baina zuk zer ote dakizu!

      AMONA: Ai, politta! Urteek gauza asko erakusten dutela, asko!

      AMA: Honez gero, orduan, nik ere zerbait jakin behar nuke!

      AMONA: Zuk? Zu ez zara zahartzen ari, zu umetzen ari zara!

      MAITE: Aizu, baina... itxaron, itxaron! Nola dakizu zuk hori? Nola dakizu ni haserretu naizela?

      AMONA: Zure aurpegia ikusi besterik ez dago! Ala telefonoari galdetzen hastea nahi al duzu?

      AMA: Jesus! Hori ere aurpegian ikusten al dio?

      AMONA: Zuk ere ikusiko zenioke, nire bista bazenu!

    • Chapter 14

      Related audio
      Description

      Tinbrea.

      AMONA: Nork irekiko du atea?

      MAITE: Etxeko neskameak, beste zereginik ez dauka eta! Atea ireki du.

      TXEMA: Hala ere! Ea zer egin behar dudan, telefonoz deitzen dudan bakoitzean haizea hartzera bidaltzen banauzu!

      MAITE: Zertara zatoz, Txema!

      TXEMA: Hitz egitera, Maite! Gutxi iruditzen al zaizu?

      MAITE: Zertaz?

      TXEMA: Pentsatu ere ez zenuke egingo!

      MAITE: Bai zuk bezalako imajinazioa edukiko banu!

      TXEMA: Beno, sartzen utziko al didazu?

      MAITE: Zure aitzakiaren berri jakindakoan erantzun beharko nizuke! Pasa, pasa...

      TXEMA: Hori da jenioa, neska!

      MAITE: Ez da jenioa, Txema!

      TXEMA: Zure amonaren iguala zara!

      MAITE: Bai, hark urte batzuk gehiago izatea, besterik ez...

      TXEMA: Horixe!

      MAITE: Aizu... eta zuk nola dakizu... Esan nahi dut... zuk ez duzu eta nire amona ezagutzen!

      TXEMA: Ez dudala ezagutzen! Lehengo egun batean berarekin egon ez nintzen, ba, hementxe, berak atea irekita?

      MAITE: Bai, egongo zinen, baina... ez haren jenioa ezagutzeko adina denbora...

      TXEMA: Baina ez da hori bakarrik! Ustekabean ere gauza asko jakin dut hari buruz!

      MAITE: Hara! Eta zergatik?

      TXEMA: Ba, lehentxeago bukatzen utzi ez didazun kontu batengatik!

      MAITE: Zer kontu da hori?

      TXEMA: Ai! Orain jakinmina, ezta?

      MAITE: Edo ez. Ikusi egin behar!

      TXEMA: Lehen esango nizun, telefonoa eskegi ez bazenit! Ez dakizula norekin topo egin dudan etxera-bidean?

      MAITE: Bai, badakit; baina ez dut uste horrek halako garrantzirik duenik.

      TXEMA: Amaitzen utzi ez didazulako!

      MAITE: Beno, Txema, aitonarekin topo egin duzula, ezta?

      TXEMA: Bai.

      MAITE: Eta berriro gauza bera kontatzera al zatoz?

      TXEMA: Bai, baina bigarren parte eta guzti, aitona ez zihoan bakarrik eta!

      MAITE: A, ez?

      TXEMA: Ez. Aspaldian laguna duen emakume batekin zihoan!

      MAITE: Bejondeiola! Martxosoa, orduan, zuen aitona hori?

      TXEMA: Ez dakit zuen amona adina izango den!

      MAITE: E? Nola, nola? Gure amona...

      TXEMA: Bai, politta, bai! Ulertu duzun horixe bera... Zure amona eta nire aitona, elkarrekin goxo-goxo!

  •       Maite, maite, maitea > Scene 15


    Chapters
    • Chapter 1

      Related audio
      Description

      MAITE: Nire amona eta zure aitona elkarrekin goxo-goxo? Ezin dut sinistu, Txema!

      TXEMA: Ba, aspalditik datorren kontua da, ba, Maite! Guk bai, jendeari entzunda eta abar, guk jakin bagenekien aitonak bazuela lagun bereziren bat, baina, noski...

      MAITE: Baina... oraindik sinistu ezinda nago! Gure amonak ez du, ordea, inoiz, e, inoiz, ez ezer esan eta ez ezer aipatu ere egin.

      TXEMA: A, eta zer uste duzu, gure aitonak zerbait esan duela, ala?

      MAITE: Baina zer da, orduan? Ezkutuko harreman bat?

      TXEMA: Bai, horixe! Klandestinoa, nolabait esateko!

      MAITE: Ezin dut ulertu! Ezkonduta al dago zure aitona?

      TXEMA: Ezkonduta egon zen; gaur alargun dago, joan deneko, ez dakit, hamabost urte hauetan bai, gutxienez.

      MAITE: Eta, orduan? Zergatik ezkutuka ibili, orduan?

      TXEMA: Ez dakit ba...

      MAITE: Baina... ea, ez dezagun hankarik sartu! Etxera-bidean, esan didazu, ikusi duzula aitona.

      TXEMA: Bai, zure amona besotik helduta zeramala.

      MAITE: Seguru al zaude?

      TXEMA: Egongo ez naiz, ba, seguru! Lehen ere, behin edo behin, ikusi izan dut gure aitona emakume bati besotik helduta, baina... ez nion batere garrantzirik eman! Emakume batekin zihoala, bai, baina... ez dakit ba, ez zitzaidan burutik pasa ere egin hura zein izan zitekeen erreparatzen hastea! Baina oraingoan... hain gertutik ikusi dut...

      MAITE: Eta beraiekin hitz egin al duzu?

      TXEMA: Hitz egingo ez nuen, ba! Baita zure amonak ezagutu ere ni, azkar asko! Gorritu eta guzti ere egin da, ni nor naizen konturatu denean!

      MAITE: A! Oraintxe ulertzen dut zergatik zaren zu harentzat hain planta oneko mutila! Derrigor hala izan behar, bere maitearen antza hartzen badizu!

    • Chapter 2

      Related audio
      Description

      TXEMA: Egia esan, askok hartzen didate niri nire aitonaren antza!

      MAITE: Ikusten?

      TXEMA: Ba, bost bat minutu egingo genituen elkarrekin hizketan. Badakizu, betiko kontuak: eguraldi ederra, paseatzeko giro aproposa... horrelako kontuak! Egia esan, beraiei buruzko galderarik ez diet egin, baina... nik uste... garbi dagoela hori, ikusi besterik ez dago!

      MAITE: Baita, baita... gero eta garbiago daukat dena! Jakingo ez zuen, ba, amonak haserre etxeratu naizela....

      TXEMA: Bai, neronek esanda, zerbait behintzat...

      MAITE: Beno, hori da gutxienekoa! Hala ere... oso pozik etorri da gaur, inoiz baino pozikago! Ez dakit zergatik!

      TXEMA: Ba, kalean ere halaxe zihoala esango nuke, oso pozik.

      MAITE: Ez zitzaion, ba, deklaratuko?

      TXEMA: Deklaratu? Gutxienez urte t'erdi izango da eta, aitona eta biak elkarrekin dabiltzala!

      MAITE: Hainbeste bai? Seguru al zaude?

      TXEMA: Bai. Ia bi urte izango dira lehendabiziko zurrumurruak hasi zirela. Gure amak etxetik bidali ez zuenean! Haren haserrea, aitonaren ibilerak zirela eta ez zirela!

    • Chapter 3

      Related audio
      Description

      MAITE: Zergatik haserretu zen?

      TXEMA: Horixe esaten nion nik! Baina... hori ez omen zela, ba, noski, edadeko bi pertsonen itxura, eta inguruko denak gaizki esaka hasi zirela, eta... amaren kontuak!

      MAITE: Zer du, bere aita? Ala...

      TXEMA: Bai, bai; amaren aita da. Eta, jakina, egoera horretan, beti gezurretan ibili behar gizajoak.

      MAITE: Horixe! Horregatik ez dute inork jakiterik ere nahiko!

      TXEMA: Aitonaren partetik bai, behintzat! Hura ez dago pregoitarako, zera... Isilka-misilka ibili behar beti, eta egunero ezin elkar ikusi! Haatik hainbeste karta eta karta.

      MAITE: Kartak? Zure aiton...

      TXEMA: Ea zer egin behar duen, ba, gizajoak, elkarren berri jakiteko! Batere ez dakit, baina... egingo nuke astean bizpahiru karta idazten dizkiola!

      MAITE: Eta amonak bat bakarrik jaso ez! Ai, ene... oraintxe, oraintxe! Zirkoa ez bada hau, alajaina, zirkoa! Orain, orain... orain ulertzen dut! Ai! Horrela, orduan, kontuak! Goazen, goazen... ea amonak zer dioen!

      Amona kantari ari da oraindik.

      MAITE: Amona... amoooonaaaa!

      AMONA: Zer duzu, maitea?

      MAIT: Zurekin hitz egin nahi genuke!

      AMONA: Ge-nu-ke, gainera? Zer dugu, ba?

      TXEMA: Kaixo, amona!

      AMONA: Keai, Txema! Adiskidetu al zarete, edo?

      TXEMA: Beno...

      MAITE: Oraindik ez, baina ia-ia! Zurekin kontutxo bat argitu orduko, beharbada!

      AMONA: Berehalaxe da, orduan, ofiziala zuen artekoa?

      MAITE: Ba, gurea ez preziso, baina... eta zurea?

      AMONA: Nire... zer?

      MAITE: Zer ote da? E, amona? Zer ote da? Ahaztu al zaizu noren biloba den hau?

      AMONA: Ez. Badakit nik zeinen biloba den hau. Aspaldiko lagunak gara honen aitona eta biok!

      MAITE: Tira, amona! Aspaldiko lagunak bakarrik? Ala aspaldiko beste zerbait ere bai?

      AMONA: Aspaldiko lagunak esan dut!

      MAITE: Amona, nirekin ez daukazu gezurretan ibili beharrik e!

      AMONA: Ni ez nabil gezurretan!

      TXEMA: Ez egiatan ere!

      AMONA: Zer ote dakizu zuk, mukizu horrek?

      TXEMA: Nire aitonaren berri, besterik ez! Duela pare bat urte dabil hura seko maiteminduta bere adin beretsuko emakume batekin. Ez dakidana da hasiera-hasieratik ote dabilen emakume berarekin... Badakizu, Robert Redford adina ez da izango, akaso, baina... e? Oraindik ere gure aitona... ba, hori...

      AMONA: Hori ez da egia! Nitaz aparte...

    • Chapter 4

      Related audio
      Description

      MAITE: Zer, amona? Zutaz aparte, zer?

      AMONA: Esan nahi dut... Txemaren aitona ez dela horrelakoa, edonorekin ibiltzen den horietakoa... Gizon prestu askoa da!

      TXEMA: Nik ez dut ezetzik esan!

      AMONA: Hobe luke Robert Redford edo dena delako horrek zure aitonaren gizatasuna balu!

      MAITE: Dudarik ez dut egiten, amona! Baina... zergatik zabiltzate biok ezkutuan? Hori da ulertzen ez duguna!

      AMONA: Aizu, hori guk adina jakin nahi izatea da, e!

      MAITE: Beraz, elkarrekin zabiltzate!

      AMONA: Beno...

      TXEMA: Nik badakit zergatik dabiltzan ezkutuan... Nire gurasoengatik!

      AMONA: Beno, alde batetik hala da! Badirudi grazia gutxi egiten diela zure etxean aita norbaitekin dabilela jakiteak... baina, beno, niri bost axola!

      MAITE: Orduan, zuk zergatik ez diguzu inoiz ezer esan etxean?

      AMONA: Nori esan? Inork kasurik egiten al dit, ba, niri etxe honetan?

      MAITE: A! Nik ere ez!

      AMONA: Zuk? Nahi duzunean... ezta ere, komeni zaizunean, orduantxe!

      MAITE: Horretan biok berdin gaude!

      AMONA: Beno, kitto! Eta, bestalde, Maite, esan beharrik ez daukat: zure amak ez jakitea nahiago nik!

      MAITE: Zer uste duzu esango dizula amak? AMONA: Zer esan? Ez dakit ezer itxurazkorik esaten asmatuko lukeen, baina... kapaz da hura ni telebistarekin burutik behera jotzeko, edo... etxetik kanpora botatzeko ere...

    • Chapter 5

      Related audio
      Description

      Ama sartu da kantari.

      AMA: Ui! Zer egiten duzue zuek denok hemen? Bileraren bat?

      MAITE: Zutaz ari ginen...

      AMA: Hitz egin nahi duzuen guztia! Gaur umore onean nago!

      AMONA: Bai, zenbat denborako jakin behar!

      AMA: Nork esan behar zuen... norbaitek... Hara, isiltzea hobe izango dut! Gutxien espero duzunean etortzen dira sorpresak mundu honetan!

      AMONA: Bai horixe!

      AMA: Ai, gazteok! Zuek ere aurkituko duzue egunen batean maite zaituzteten norbait! Mundu guztiak aurkitzen du... batzuek lehenago, besteek beranduago.

      AMONA: Zeure esperientziaz ariko zara hizketan, noski, Maritere!

      AMA: Bai horixe! Beno... kartak irakurtzera noa, e!

    • Chapter 6

      Related audio
      Description

      Kantari alde egin du.

      MAITE: Zer esan du horrek? Kartak irakurtzera doala? Zer karta gero... Zuk ez al dakizu ezer, amona?

      AMONA: Jesus! Dena nik jakin behar ote dut, ba!

      MAITE: Badaezpada ere galdetzen dizut!

      AMONA: Zer galdetu, ordea?

      MAITE: Ea ezer badakizun amaren karta horiei buruz...

      AMONA: Zure amaren idazkaria naizela uste al duzu?

      MAITE: Idazkaria ala ez... ederki asko dakizula uste dut norenak eta norentzat diren karta horiek!

      TXEMA: Zer karta, ordea?

      MAITE: Amak aipatu dituen horiek! Baina zuk ezin jakin, Txema, nola jakin duzu, ba? Ea ulertzen duzun: ikusi al duzu zeinen pozik dagoen ama?

      TXEMA: Bai, kantari sumatu dugu, behintzat, eta...

      MAITE: Txora-txora eginda dago.

      TXEMA: Horrenbeste ez dakit.

      MAITE: Nik esango dizut! Ba al dakizu zergatik?

      TXEMA: Aitarekin adiskidetu delako?

      AMONA: Baita hori ere! Baina bada beste arrazoi bat, beste arrazoi nagusi bat.

      MAITE: Zuk ere badakizu, orduan, ezta? Arrazoi nagusia karta batzuk dira; amorante batek beste amorante bati idatzi dizkion kartak. Ez al da hala, amona? Zuk jakin dezazun, Txema, susmo txarrez beteta ibili da aita azken hilabeteotan, amak, nire amak, amorante bat zuela pentsatuz... Izan ere, deskuiduan? Eta kontutan hartu hori? Deskuiduan, ustez amari zuzendutako karta mordo bat jaso baitu lehengo gure etxe zaharrean... Bai?

      TXEMA: Ez dakit, ba, ulertzen ere hain erraza den...

      MAITE: Oso erraza, Txema, eta... zuri eskerrak, gainera, ulertzen oso erraza! Karta horiek idatzi dituenak ez daki bere amorante edo maite hori ez dela lehengo bere etxean bizi; etxez aldatu egin dela, alegia... Eta, orduan, bere maitearentzat idatzitako karta horiek? Ez ahaztu emakume bien izenak ia berdinak direla, Maritere eta Maria Teresa, ba, karta horiek, esan bezala, deskuiduz, idatzi dituenaren deskuiduz, aitaren eskuetara iritsi dira.

      TXEMA: Orduan, karta horiek ez dira zure amarentzat idatziak, zure amonarentzat baizik.

      AMONA: Bai, hala da! Karta horiek niretzat ziren.

    • Chapter 7

      Related audio
      Description

      MAITE: Eta noiztik dakizu zuk hori?

      AMONA: Ba, egia esan, gaur, gaur jabetu naiz guzti horretaz! Honen aitona beti galdezka, ea kartarik jaso al nuen, ea ez al nuen ezer hartu... eta nik beti ezetz, ez nuela, ba, ezer jaso! Haserretu ere bai, behin baino gehiagotan, karta horiek direla eta ez direla... Ba, azkenean, badakizu, gure harremana galtzerik nahi ez nik, eta... azkenean, baietz esaten hasi... Alegia, iritsi zitzaidala bere karta hori, eta zeinen polita zen, eta abar.

      MAITE: Baina... eta zergatik ez zenion egia esaten?

      AMONA: Hara! Egia osoa ere esaterik ez delako komeni! Eta, gainera, hura hain despistatua izanik milagro ere ez da eta, ez dakit hain seguru ere egoterik baneukan... Beti izaten da... bateko sobrea ahaztu zaizula, besteko buzoirik ez duzula aurkitu... Hara, egia esan, beti aurkitzen nion neure buruari aitzakiaren bat karta horietaz ez hain seguru egoteko.

      MAITE: Jakina! Azkenean, aita dabilen saltsa guztiaren berri jakin duzunean, benetan, karta mordoska bat idatzi dizula konturatu zaren arte!

      AMONA: Ba, bai... hasiera-hasieratik nengoen seguru karta horiek nireak zirela, niretzat idatziak, alegia.

      MAITE: Beno, beno... Eta orain? Amari esan beharko diozu, ba?

      AMONA: Zure amari esan?

      MAITE: Jakina, ba! Bereak dituelakoan dago gajo hura!

      AMONA: Ez, ez, ez! Ez du nik esanda jakingo! Eta, gainera... zer premia daukat, ba, nik? Irakurri gabe ere badakit nik karta horien berri! Ez, ez... nik ez dut karta horien beharrik!

      MAITE: Baina zeureak dira!

      TXEMA: Zeureak eta zeuretzako, amona.

      AMONA: Igual dio! Ni ez noa orain Maritereri disgustu hori ematera! Ezta...! Eta, gainera, zer demontre! Disgustua da gutxienekoa! Honen aitonarekin nabilela enteratzea nahi al duzu ama? Ez, ez! Nik ez diot esango karta horiek nireak direnik! Dagoela linboan, nahi badu! Nik ez diot esango.

      TXEMA: Baina...

      MAITE: Ba, nik esango diot, ba!

    • Chapter 8

      Related audio
      Description

      Sukaldean.

      AMA: Kaixo, laztana!

      MAITE: Epa, ama! Badaukat, ba... badaukat, ba, zuri esan beharreko gauza bat!

      AMA: Pentsatzen dut, bihotza! Oso mutil jatorra dirudi! Itxura oneko mutila, benetan! Ez nuen ezagutzen!

      MAITE: Ez, ez da hori...

      AMA: Lasai, laztana! Edade politean zaude maitemintzeko! Egia esan, edozein edade da polita maitemintzeko, e! Horrek ez dauka zerikusirik... Ez kezkatu!

      MAITE: Beraz, edozein adin da ona.

      AMA: Bai horixe! MAITE: Amonarena ere ba, orduan...

      AMA: Amonarena? Gajoa! Horixe bakarrik behar luke, maitemintzea... burua erabat galtzeko! Ez, ez... amonari jada pasa zaio adin hori.

      MAITE: Baina... zeuk esan ez duzu, ba...

      AMA: Edozein adin normal, esan nahi dut... Alegia, pertsona bat osasuntsu dagoen edozein adin dela ona maitemintzeko.

      MAITE: Eta... amona maiteminduta dagoela esango banizu?

      AMA: Tira, Maite! Bururatzea ere! Baina zer uste duzu, zu maitemindu zarela, eta inguruko guztiak maitemintzen hasi behar dutela, ala?

      MAITE: Ez dakit, ez dakit... Baina eta norbaitek amonari kartak idatziko balizkio?

      AMA: Beno, beno! Ba... inoiz ez lirateke niri idazten dizkidatenak bezain ederrak izango!

    • Chapter 9

      Related audio
      Description

      Telefonoa "rriiiing".

      AMA: Ui! Nor ote da orain?

      MAITE: Ez dakit. Hartuko dut!

      Telefonoa hartuz.

      MAITE: Bai, esan!

      AITA: Kaixo, Maite! Zer moduz?

      MAITE: Ba... ondo! Eta zu?

      AITA: Ni ere bai! Ama hor al da?

      MAITE: Bai zurea eta bai nirea, biak!

      AITA: Ez, zurearekin... alegia, ez... nirearekin... Beno, Maritererekin hitz egin nahi nuke!

      MAITE: Maritere ala Maria Teresa? Norekin?

      AITA: Ez adarrik jo, Maite! Zure amarekin.

      MAITE: Zergatik ezkondu ote zinen berarekin! Zure amaren izen berekoa zelako?

      AITA: Maite! Zer zaude, txantxetarako?

      MAITE: Ni? Keba... kasualitatea ote zen, ba, alegia!

      AITA: Noski! Aizu, Maite, gauza bat: zer iruditzen zaizu gaur zure ama afaltzera gonbidatuko banu?

      MAITE: A, niri primeran! Ez dakit berak nahiko duen, baina... oso ondo!

      AITA: Esaiozu jartzeko, mesedez!

      MAITE: Oraintxe... Ama! Aita telefonoan...

      AMA: Oraintxe noa! Bai, Pedro!

    • Chapter 10

      Related audio
      Description

      MAITE: Hau da hau! Nork ulertu pertsona heldu hauek? Beti txakurra eta katua bezala, eta... hor hasi ez dira, ba, orain telefonoz maitte-maitte eginez!

      AMONA: Badakizu... zure amak dena du zoragarri, bera zoriontsu dagoenean.

      MAITE: Aita ere bai? Aita ere zoragarri?

      AMONA: Zer apustu, baietz!

      MAITE: Ez zait iruditzen... nahiz eta afaltzera gonbidatu!

      TXEMA: Asmo horretan al da? Oso ideia polita!

      MAITE: Bai... zaude, zaude! Baina... lehengora itzuliz,

      AMONA: oraindik ezetzean al zaude? Ez diozula amari kartei buruz ezer esan behar?

      AMONA: Zertarako hasiko naiz bazterrak nahasten?

      MAITE: Ba, besterik ez bada, gajoa engainatuta bizi ez dadin!

      AMONA: Ai! Engainu denak txarrak direlakoan!

      Ama inguratu da.

      AMA: Familia! Notizia on bat... Afaltzera noa!

      MAITE: Aitarekin?

      AMA: Bai. Oraintxe gonbidatu nau, eta ez dut ezetzik emateko ez arrazoi eta ez asmorik!

      AMONA: Oso ondo egingo duzu, gainera, Maritere!

      AMA: Eskerrik asko, ama!

      AMONA: Ni, benetan, asko pozten naiz nire inguruko gazte-jendea zoriontsu dela ikusita! Nik neronek aspaldi bukatu nituen kontu horiek, baina beti da pozgarri zoriontsu den jendez inguratuta egotea!

      AMA: Arrazoi duzu! Horrelakoxe zahartzaroa nahi nuke neronek ere, jende zoriontsuz inguratua!

      AMONA: Ondo, hala ere! Beno, segi, Maritere, preparatzera!

      AMA: Ui, bai! Ordu-erdi barru hemen dela esan dit, nire bila!

    • Chapter 11

      Related audio
      Description

      "Din-don" atean.

      AMONA: Nor ote da orain?

      MAITE: Igual dator zure nobio hori?

      AMONA: Bai, zera! Badakigu guk ederki asko elkarren berri.

      TXEMA: Ez, ez! Ez zait iruditzen honaino etortzera ausartuko denik.

      AMONA: Irekiko dut!

      Atea ireki du.

      TXARO: Kaixo... Maite hemen al da?

      AMONA: Bai... biak hemen daude, bera eta bere erdi nobio hori! Pasa aurrera!

      TXARO: A, beno... orduan...

      AMONA: Ez, ez... pasa! Ez al dituzu zure mutilak ekarri?

      TXARO: Ba... ez, baina laster izango dira hemen. Maite-rekin hitz egin nahi nuen lehendabizi.

    • Chapter 12

      Related audio
      Description

      MAITE: Keai, Txaro! Aspaldiko partez denok hemen gara gaur.

      TXARO: Zurekin hitz egin nahi nuen, Maite!

      MAITE: Zeuk esan...

      TXARO: Ba... beno... e...

      MAITE: Lasai, neska! Amona eta Txemarengatik ez kezkatu, behintzat! Lehentxeago edo beranduxeago jakin, berdintsu izango dio!

      TXARO: A, ba... beno... ez dakit nola esan...

      MAITE: Bai, neska! Lasai! Hastea nahikoa! Behin hasiz gero...

      AMONA: Utziozu hizketan, Maite!

      MAITE: Bale, bale!

      TXARO: Ba, gauza da... beno... hasi ginen, ba, gu, geuk sortutako lan bat entseatzen...

      MAITE: Bai, hementxe... Eta?

      TXARO: Ba, begira, buelta eta buelta... ez dakit, baina... ez gaizki hartu, e...

      MAITE: Zer da, Txaro?

      TXARO: Ez... ba, igual... igual ez dela lan hori hain aproposa edo... alegia, antzezlan horren ordez, ez ote genukeen, ba, beste berri bat hasiko... Agian... agian, guk geuk gertuagotik bizi eta ezagutu dugun beste lan bat... zuen etxe honetako bizimoduari buruzko teatro bat, alegia.

      MAITE: Gure etxeko bizimodua antzezlan bihurtu? Eta zer kontatzeko?

      TXARO: Ba... hemen ikusi duguna...

      AMONA: Ui! Eta oraindik ikusteko daukazuena.

      TXARO: Zer, ba? Ba al da beste zerbait?

      AMONA: Beste zerbait? Kontatzen hastea bakarrik falta!

      TXARO: Zer iruditzen zaizue, orduan? Bentaja bat genuke, gainera, guk entseatu ahalean, zuek momenturo aldaketak egiten joateko aukera... Proportzio hoberik!

      MAITE: Ez dakit, ez dakit... Nolanahi ere, ez dut uste zer kontatu askorik legokeenik!

      TXEMA: Jo! Ba, hemen ez egotekotan... ez dakit, ba, non, neska!

      MAITE: Baina hemen gertatzen diren gauza beretsuak gertatuko dira gainontzeko etxeetan ere!

      TXEMA: Nirean ez, behintzat!

      TXARO: Ez nirean ere...

      MAITE: Ba... ba, ez dakit zer esan! Zer diozu zuk, amona?

      AMONA: Aktoresa izateko propio jaioa naizela! Beraz... aurrera!

      TXARO: Benetan?

      AMONA: Bai, neska! Hasi nahi duzuenean!

      TXARO: Ba, pentsatuta daukat, ba, hori ere, nola hasi, alegia! Ea zer iruditzen zaizuen!

    • Chapter 13

      Related audio
      Description

      MAITE: Berdin-berdinak omen gara amona Maria Teresa eta biok. Bata bestearen fotokopia, askoren iritziz. Lastima bera ez gogoratzea!

      AMONA: Barkatu, zu nire etxean bizi al zara?

      MAITE: Ez, ba! Bera bizi da nire etxean. Beno, amak eta biok erdibana ordaintzen dugun etxean.

      AMA: Erdibana? Azkeneko bost urteotan nik ordaintzen ditut hemengo erdi guztiak.

      MAITE: Erdizka solamente! Pisuaren beste erdia aitak ordaindu behar luke, baina...

      AITA: Alabatxo, hilabete honetakoa ere aurreratuko bazenit... negozio handi batean sartu naiz, eta...

      MAITE: Eman baino kendu gehiago egiten duten negozioak.

      AITA: Egun hauetakoren batean...

      MAITE: Egun hauetakoren batean...

 
 

Comments
Login for comment

You may be interested